μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Νίκη-Ήττα-Αλληλεγγύη

Το κείμενο είναι λόγια φίλου.

“Δεν ξέρω πόσα χρόνια κατεβαίνω στο δρόμο. Αλήθεια στο λέω. Και κατεβαίνω όχι για να πω ότι πήγα, αλλά γιατί με πιάνει μια εσωτερική ανάγκη να κατέβω.

Έχω πάει σε πορείες αλληλέγγυος, που είμασταν περισσότεροι απ’όσους είχαν  θιγεί τα δικαιώματα τους. Έχω πάει ρε μαλάκα μέχρι και σε πορεία για τα δικαιώματα των γυναικών και είμασταν περισσότεροι οι άντρες από τις γυναίκες το καταλαβαίνεις;

Και τι δεν έχω περάσει, έχω φάει ξύλο, έχω φάει κρατητήρια, έχω αναπνεύσει τόσα χημικά που νόμιζα πως θα σπάσει ο πνεύμονας μου, ποτέ δεν φοβήθηκα. Άκουγα τα γκλοπ λες και ήταν τύμπανα αλλά και πάλι έλεγα δεν θα λυγίσω.

Τα τελευταία χρόνια απογοητεύτηκα όμως δεν μπορώ να το κρύψω πια.

Περάσαμε πολλά και πάντα είμασταν οι ίδιοι. Οι μισοί μας έλεγαν μπαχαλάκηδες, πρόβατα, προβοκάτορες και οι άλλοι μισοί μας έλεγαν γενιά του καναπέ. Καταλαβαίνεις ρε μαλάκα τι σου λέω τρέχαμε για μια κοινωνία που δεν ήθελε να αλλάξει. Που ήταν τόσο φοβισμένη και μίζερη που ακόμα και όσους δεν συμβιβάστηκαν προσπαθούσε να τους μειώσει με κάθε τρόπο. Που καταδίκαζε τη βία, λες και ξέρουν τι είναι βία, λες και κατάλαβαν πως όσο προσπαθούν να κατατάξουν κάτι τόσο πιο δύσκολο είναι να το κατανοήσουν.

Όμως δεν μπορώ να κρύβομαι άλλο. Κουράστηκα απογοητεύτηκα. Ξυπνάω τα πρωινά και δεν βρίσκω λόγο να σηκωθώ από το κρεβάτι μου, ξέρω πως θα είναι ακόμα μια ίδια μέρα, χαμένη, μίζερη, λυπημένη δεν βρίσκω νόημα, με πιάνω να περιφέρομαι άσκοπα σε δρόμους και να παρατηρώ το κόσμο. Κάθομαι μέσα στο σπίτι και βράζω με πιάνει απόγνωση και δεν ξέρω που να το πω καθώς ελάχιστοι μπορούν να καταλάβουν κι όσοι είναι σαν κι εμένα είναι κι αυτοί χάλια.

Είναι και το άλλο δεν φοβάμαι πια για μένα αλλά για τους κοντινούς μου, ο ένας κόντεψε να μπει φυλακή τον έπιασαν σε μια ειρηνική πορεία και του φόρτωσαν τα πάντα κακουργήματα λένε. Από πότε είναι κακούργημα ρε πούστη το δικαίωμα στην ελευθερία, από πότε είναι κακούργημα να θες μια άλλη κοινωνία κι έναν διαφορετικό κόσμο;

Σε κοπανάν, σε φτύνουν, σου φορτώνουν και κάμποσα και έτοιμος ο τρομοκράτης, η κοινωνία που λέγαμε πριν ικανοποιημένη ησυχία τάξη κι ασφάλεια, δεν έχεις μόνο το κράτος απέναντι σου αλλά και την ίδια την κοινωνία, αυτή για την οποία λες ότι πέφτεις στη φωτιά, μιλάμε για παράνοια.

Όταν τα βλέπεις όλα από μέσα είναι αλλιώς. Μετράς τα πράγματα αλλιώς. Κοιτάς ποιους αφήνεις πίσω, λίγους ελάχιστους, πολλούς, έναν, αφήνεις όμως και πονάνε και ανησυχούν και κλαίνε και πονάνε κι αυτοί κι αναρωτιέσαι άξιζε το κόπο;

Σχεδόν πάντα αξίζει, γιατί όσοι μένουν πίσω κάνουν τα πάντα και μέσα στις τόσες ήττες έρχεται μια νίκη”.

 

Να συμπληρώσω κι εγώ λοιπόν πως πολλοί λίγουν μπορούν να φέρουν φως στο σκοτεινό μας υπόγειο.

Κεράκια οι περισσότεροι, φανάρια μερικοί, ήλιο κανένας.

Να συμπληρώσω επίσης πως η κοινωνία μας δεν θέλει να αλλάξει αν ήθελε θα το είχε κάνει χρόνια τώρα, θέλει απλά να ειρωνεύεται και να κατηγορεί όσους δεν φοβούνται γιατί κατά βάθος έτσι κρύβει τα χάλια και τους φόβους της, κρύβει το πόσο σάπια και μίζερη είναι. Αν ήθελε λοιπόν να αλλάξει θα το είχε κάνει και προφανώς καμία κοινωνία δεν είναι με όσους αγωνίζονται και μεταξύ μας δεν νομίζω πως θέλουν να είναι μαζί τους μια τέτοια κοινωνία.

Καλή σας ημέρα.

https://societyvsdistortion.wordpress.com/2013/11/21/%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%B7-%CE%AE%CF%84%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CF%8D%CE%B7/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s