ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Ο λύκος της στέπας δαγκώνει τους νοικοκυραίους

Έφτασε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο.

Scan_Pic0002

Έφτασε γιατί πριν λίγο καίρο είχα πετύχει σε κάποια απο τις δισεκατομμύρια βιτρίνες του διαδικτύου μια ανοικτή επιστολή που είχε στείλει ο Νικόλας ο Άσιμος στα ΜΜΕ λίγο πρίν αυτοκτονήσει. Όπως θα διάβασες στην επιστολή ο Νικόλας κάνει αναφορά σε αυτό το βιβλίο. Χθες διάβασα τις πρώτες σελίδες και γρήγορα έγινε κατανοητό γιατί το ανέφερε.

Αν περάσω ένα χρονικό διάστημα χωρίς ηδονή και χωρίς πόνο και ζήσω ανασαίνοντας τη χλιαρή, ανίαρη, απάθεια των λεγόμενων καλών ημερών, τότε η παιδική μου ψυχή αισθάνεται τέτοια σφροδρή οδύνη και αθλιότητα, που πετώ αγανακτισμένος την σκονισμένη λύρα των ευχαριστιών στο χορτασμένο πρόσωπο του νυσταλέου θεού της ικανοποίησης και αποφασίζω να προτιμήσω τη φωτιά του διαβολικού πόνου απ’ τη θαλπωρή της θερμοκρασίας ενος δωματίου. Τότε φουντώνει μέσα μου ένας άγριο πόθος για δυνατά αισθήματα, για κάτι το εντυπωσιακό, ένας θυμός για αυτή την άτονη, την επίπεδη, την τακτική και αποστειρωμένη ζωή, μια μανιασμένη επιθυμία να καταστρέψω τα πάντα, κάποιο κατάστημα λόγου χάρη ή κάποιο καθεδρικό ναό ή εμένα τον ίδιο, να διαπράξω παράτολμες ανοησίες, να μαδήσω τις περούκες μερικών αξιοσέβαστων ειδώλων, να εφοδιάσω μερικά επαναστημένα μαθητούδια με το πολυπόθητο εισιτήριο για το Αμβούργο , να αποπλανήσω ενα μικρό κοριτσάκι ή να τσακίσω το σβέρκο κάποιων εκπροσώπων της αστικής τάξη, γιατί αυτό που μισώ, που σιχαίνομαι και καταριέμαι πάνω απ’ όλα και μ΄ όλη μου τη δύναμη, είναι αυτή η ικανοποίηση, αυτή η υγεία, αυτή η άνεση, αυτή η περιποιημένη αισιοδοξία του αστού, αυτή η πλούσια κι ωφέλιμη καλλιέργεια του μεσαίου, του φυσιολογικού, του μέτριου.

Αυτή η επιστολή και αυτό το απόσπασμα φτάνουν και περισσευουν για να εξηγήσουν γιατί συμβαίνουν όσα συμβαίνουν γύρω μας. Αρκεί να ανοίξεις λίγο την πόρτα του κελιού της απομόνωσης που έχουν φυλακίσει την σκέψη σου. Μας έχουν μάθει να αδιαφορούμε, να δεχόμαστε τα πάντα, να φοβόμαστε, να αγχωνόμαστε ανεξέλεγκτα, μας κρατάνε στο σκοτάδι, στην πλάνη και στο ψέμμα. Μας έχουν μάθει να κοιτάμε μόνο την πάρτη μας και την προσωπική μας ευτυχία την οποία καθορίζουν που θα την αναζητούμε και όταν τα πράγματα στραβώνουν..πάντα φτάινε κάποιοι..τρίτοι. Ούτε εμείς τα πρόβατα, ούτε οι λύκοι. Εμείς δηλαδή παραμένουμε αμέτοχοι σε όλα. Ε δεν γίνεται μια ζωή να φύγει έτσι μάγκα μου. Λεφτά, i-phone, αμάξια, μπάλα ποτά και γκόμενες για μια ολόκληρη ζωή;

Βγάλε το μυαλό σου απο την απομόνωση, σπάσε την πόρτα.

Έχει πολλά να πεί ο λύκος νομίζω…

https://societyvsdistortion.wordpress.com/2013/10/01/%CE%BF-%CE%BB%CF%8D%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%80%CE%B1%CF%82-%CE%B4%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF/

Advertisements

One thought on “Ο λύκος της στέπας δαγκώνει τους νοικοκυραίους

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s