αυτονομία, autonomia

η δίκη του περιοδικού Metropoli, processo – β]μέρος

METROPOLIΔίκη Processo Metropoli

  • o “Aldo” του είχε εξηγήσει πως η καινούργια οργάνωση (c.d. Metropoli) είχε σκοπό να πραγματοποιήσει “μια νέα συνάθροιση των επαναστατικών δυνάμεων εκμεταλλευόμενη τα διαθέσιμα θεσμικά πεδία και τομείς γεμίζοντας ξανά ένα ιστορικό κενό στον χώρο της Autonomia, αποτελούμενο από την απουσία μιας κοινής πολιτιστικής κληρονομιάς”.Έναν σημαντικό ρόλο θα έπρεπε να παίξει, για τον σκοπό αυτό, “το ανοιχτό στην συνεισφορά των διαφορετικών δυνάμεων ομώνυμο περιοδικό”.“Είχε μελετηθεί η διατήρηση ενός παράνομου και ένοπλου οργάνου μα υπό αμυντική σκοπιά εκτός από τους σκοπούς χρηματοδότησης.

Προσδιόριζε ο Gasser στην ακροαματική διαδικασία (ακρ. 18.3.1987), που ξεκίνησε όταν ακόμα ήταν εν ζωή οι Co.co.Ri., πως είχε λάβει σχήμα σε εποχή επόμενη της διάλυσης τους.
Είχε καταγραφεί “μια ανύψωση του επιπέδου σύγκρουσης στην Italia. Είχε προκληθεί από το είδος δράσεων που διεξάγονταν από κάποιες ένοπλες οργανώσεις όπως οι  B.R. και P.L. και μια ακραία κατάτμηση του “κινήματος της ένοπλης πάλης”, που του έλειπε εκείνη η ομοιογένεια και συνοχή χρήσιμες να του προσδώσουν την επίπτωση που οφείλονταν στην επιδίωξη των επαναστατικών στόχων”. Κατά συνέπεια το πρόβλημα που ο Scalzone έθετε ήταν εκείνο της δημιουργίας “ενός σημείου αναφοράς όλων των εμπλεκόμενων μικροτμημάτων στον ένοπλο αγώνα” διαμέσου, ακριβώς, ενός περιοδικού (“Metropoli”) προορισμένου να παράσχει “έναν χώρο πολιτικού διαλόγου” για την ανακατασκευή του ένοπλου κινήματος (ακρ. 10.11.86 f. 106)
Επιβεβαίωνε τις δηλώσεις του Costa σχετικά με τα χρήματα που δόθηκαν στον Scalzone και συντρόφους για την χρηματοδότηση του περιοδικού, επιπλέον εκείνων που ξοδεύτηκαν για την πληρωμή των όπλων που εισήχθησαν από τον Φολίνι. Μετά την διάσπαση, ανάμεσα στην ομάδα του Scalzone και τα άλλα τμήματα είχε επιφυλαχθεί μια σχέση επιχειρησιακής συνεργασίας, με αποτέλεσμα το εισόδημα από ληστείες που διαπράχθησαν από κοινού από στοιχεία των διάφορων τμημάτων, κάθε ομάδα έκανε του μεριδίου της την χρήση που ήθελε δίχως να ενδιαφέρεται για την χρήση που τα άλλα έκαναν του δικού τους.
Στην αντιπαράσταση με τον Balducchi, (ακρ. 18.3.87) ο οποίος συνέχιζε να υποστηρίζει πως ποτέ χρήματα εδόθησαν στον Scalzone ή σε άλλον γι αυτόν για την χρηματοδότηση του περιοδικού, ο Gasser επέμενε πως έμαθε για μιαν παράδοση χρημάτων που έγινε στον Scalzone ή στον Farsi ή στον Morelli για το περιοδικό.
Η εκδοχή που έδωσε ο Gasser επεκτάθηκε στην συνέχεια από τον Sandino Sergio ο οποίος στην ανάκριση της 30/6/82 (και σε εκείνο της 1/7/82) που διεξήχθησαν από τον ΔΚ του svolti dal P.M. Milano, ανέφερε για το πρώτο ταξίδι, στο οποίο είχε πάρει μέρος, που έγινε με την βάρκα από τον Folini στον Libano το καλοκαίρι του ’78 του οποίου είχε προηγηθεί μια συνάντηση προετοιμασίας στην Roma μεταξύ του ιδίου του Folini και μαχητών των Co.co.Ri.
Το ταξίδι είχε γίνει, ακολουθώντας μια πορεία κατά μήκος των ακτών της Ελλάδας, περνώντας από την Κύπρο, μέχρι το λιμάνι της Beirut.
Πριν την άφιξη στην Κύπρο αυτός, ο Sandino, χρειάστηκε να επιστρέψει στην Ιταλία για να αρχίσει ξανά την εργασιακή του δραστηριότητα.
Όμως, λίγες ημέρες αργότερα, είχε προφτάσει στην Δαμασκό τον Folini.
Μαζί πήγαν στην Βηρυτό όπου ο”Armando” (αυτό είναι το όνομα μάχης του Folini, που επίσης φωνάζανε Corto maltese) είχε συναντήσει άραβες και παλαιστίνιους ντόπιους.
Στην συνέχεια, επέστρεψαν στην Κύπρο για να πάρουν την βάρκα η οποία είχε φτάσει με τον Folini μετά την στάση στην Citere και, φθάνοντας στην Beirut, φόρτωσαν τα όπλα, βοηθούμενοι από κάποιους παλαιστίνιους.
Από την Βηρυτό επέστρεψαν στην Cipro, συνεχίζοντας για Ρόδο, όπου τους έφτασε ο Balducchi, που είχε έρθει με αεροπλάνο στο τοπικό αεροδρόμιο.
Από την Ρόδο ο Balducchi έφυγε, στην συνέχεια με το αεροπλάνο για την Ρώμη και ο Sandino για το Μιλάνο.
Όλα τα όπλα πέρασαν στην διάθεση των Co.Co.Ri. και, στην συνέχεια, μοιράστηκαν μεταξύ της ομάδας που πλήθυνε τις γραμμές του Metropoli και εκείνης που συγχωνεύτηκε στην Πρώτη Γραμμή P.L.
Στις αρχές του 1979 είχε ο Folini οργανώσει ένα δεύτερο ταξίδι στον Libano για την απόκτηση ενός δεύτερου φορτίου όπλων. Το Metropoli είχε συνδράμει με συγκεκριμένο τρόπο στην χρηματοδότηση του ταξιδιού (αυτό του είχε ειπωθεί από τον ίδιο τον Folini και από τον Merendino (β.).
Εκτός από άλλες οργανώσεις, όπως οι Pac, Guerriglia rossa (ηγείτο ο Barbone), και την ομάδα του Del Giudice, της οποίας ο ίδιος ο Sandino ήταν μέλος.
Αρνούνταν, ωστόσο, αυτός ενώπιον του δικαστηρίου, (ακρ. 10/11/1986) πως τα χρήματα, προερχόμενα από ληστείες στις οποίες είχε πάρει μέρος αυτός για την ομάδα “Del Giudice” είχαν ποτέ διαρρεύσει στην χρηματοδότηση ενός περιοδικού.
Γι αυτό το δεύτερο ταξίδι του Folini στην Μέση Ανατολή μιλούσε ο  Merendino Finocchiello Antonino, στην ανάκριση που έλαβε χώρα από τον ΔΚ του Milano στις 10/7/82. “Αυτό χρηματοδοτήθηκε με χρήμα προερχόμενο από ληστείες που πραγματοποιήθηκαν από την οργάνωση Co.co.Ri. Metropoli”. Τα όπλα που αποκτήθηκαν ήταν αυτόματα, πιστόλια, διάφορες χειροβομβίδες, πυρομαχικά διάφορα και εκρηκτικά.
Μεταξύ των όπλων που αποκτήθηκαν απ’ το “Metropoli” κάποια πέρασαν στα MCR. (Movimenti comunisti rivoluzionari, επαναστατικά κομουνιστικά Κινήματα) που είχαν στηθεί από τους Morucci και Faranda, μετά  την έξοδο τους από τις ΕΤ και επακριβώς:
1) ένα αυτόματο τουφέκι marca MR0 παρασκευασμένο το 1974, αριθμός μητρώου 3371;
2)  ένα τουφέκι Winchester a pompa διαμ. 6;
3) ένα αυτόματο τουφέκι tipo Colt διαμ. 227 mod. SPI, με αποξεσμένα τα στοιχεία του και δυο άδειους γεμιστήρες;
4) ένα αυτόματο τουφέκι Breda δια. 12 μητρ. SLC25548 με κομμένο το κοντάκι;
5) ένα πιστόλι δια. 22 marca (…)
6) ένα revolver δίχως μητρώο
7) όπλα και εκρηκτικό διάφορου είδους όλα κατασχεμένα από την Αστυνομία.

Να υπογραμμίσουμε, σχετικά, πως ο Savasta στην ανάκριση που του έγινε από τον Ανακριτή της Roma il 15/2/1982 (vol. 5, F. 13, G. 62) ανέφερε πως ένα μέρος των όπλων του Metropoli ήρθαν στην διάθεση των B.R. μέσα από τον Morucci, που μιλούσε στο όνομα των Piperno και Pace.
“Θυμάμαι πως τον σεπτέμβρη/οκτώβρη ’78, όταν έπαιρνα μέρος στην Διοίκηση της ρωμαϊκής φάλαγγας, έμαθα από τον Morucci πως είχε φτάσει στην Ιταλία ένα φορτίο όπλων που προέρχονταν από την Μέση Ανατολή, μεταξύ των οποίων διάφορα Kalashnikov.
ο Morucci είπε πως ένα μέρος αυτών των όπλων μπορούσαν να δοθούν στην δική μας οργάνωση (B.R.), η οποία θα παραλάμβανε τα όπλα δίχως να χρειαστεί να πληρώσει χρήματα, μα με την πολιτική δέσμευση να σφίξει τις σχέσεις με τις άλλες μαχόμενες οργανώσεις που υπήρχαν στην Italia, μεταξύ των οποίων η Prima Linea και οι ένοπλες ομάδες σε τροχιά γύρω από τον χώρο του Metropoli. Si discusse di questa proposta di Morucci nella Direzione di colonna, nella quale era noto che effettivamente era giunto un carico di armi che era nelle disponibilità di Piperno, Pace e Scalzone. Dopo un ampio dibattito si decise di rifiutare la proposta di Morucci per evitare condizionamenti politici.

Οι περιστάσεις οι σχετικές με το αναφερθέν φορτίο όπλων του  Folini και μιας ομάδος scalzoniani που έπαιρναν μέρος στις Co.Co.Ri. επιβεβαιώνονταν από σημαντικές καταθέσεις ομολογίες που έγιναν στην δικαστική Αρχή της Roma από τους Cereda Pierangelo, Squadrani Marcello (β. ακρ. 10/11/86), Graziani Paola και Cianfanelli Massimo.
Αυτοί έδωσαν την ευκαιρία να αποκτηθούν περισσότερα γνωστικά στοιχεία για την δομή και την δραστηριότητα των “Co.Co.Ri. Metropoli” και, ειδικότερα, για τον ρόλο προσώπων σημαντικών όπως οι Ernesto Balducchi, Andrea Morelli, Domenico De Feo, Pietro Del Giudice και άλλοι.

η Granata Anna Maria, στην κατάθεση που έδωσε στον ΔΚ του Milano στις 9.3.1981 επιβεβαίωνε πως, γύρω στο δεύτερο μισό του 1978, ο Folini Maurizio αποκαλούμενος “Κόρτο μαλτέζε” ή “Armando”, μιλώντας με αυτήν και τον συγκάτοικο της  Alfredo Azzaroni, είχε δηλώσει πως ήταν φίλος με τον Oreste Scalzone.
Καυχήθηκε ,επίσης, γνωριμίες στον Libano και διασυνδέσεις με τον λοχαγό Gheddafi στην Libia. Αυτός είχε δείξει ενδιαφέρον στην εγκατάσταση ενός ραδιοφωνικού σταθμού ή βιβλιοπωλείου σε μια πόλη όπως η Napoli, τοποθετημένης στο κέντρο του μεσογειακού χώρου.
Ο Folini είχε προσθέσει πως το αντάλλαγμα εκείνης της χρηματοδότησης θα έπρεπε να είναι μια υλικοτεχνική υποστήριξη από πλευράς ναπολιτάνων για την αποβίβαση όπλων που αυτός ο ίδιος θα είχε μεταφέρει με την βάρκα του ή με βάρκα νοικιασμένη το καλοκαίρι του 1979. Εκείνη την ίδια περίοδο είχαν λάβει χώρα οι επαφές του Azzaroni και της Granata με τον Scalzone, αυτός πραγματοποιούσε το σχέδιο του περιοδικού “Metropoli”, στο οποίο ενδιαφέρονταν επίσης οι Domenico De Feo και Claudio Minervino.
Στην συνέχεια (20.3.81) η Granata προσδιόριζε πως η γνωριμία του Folini είχε γίνει διαμέσου του Scalzone.
Προσέθετε πως οι ναπολιτάνοι σύντροφοι, στους οποίους αυτή και ο  Azzaroni είχαν απευθυνθεί για την υλικοτεχνική υποστήριξη στην διάρκεια της προβλεπόμενης εκφόρτωσης των όπλων από τον Folini στην ναπολιτάνικη ακτή, είχαν απαντήσει πως δεν είχαν σκοπό να χρησιμοποιηθούν από πρόσωπα όπως οι Scalzone και Lanfranco Pace, για τον οποίον μάλιστα, αυτό τον τελευταίο ειδικότερα, έλεγαν πως ήταν ένα “μακρύ χέρι” των B.R. στο εσωτερικό της Αυτονομίας.
Για την οργάνωση της μεταφοράς των όπλων, η Granata ανέφερε πως ξαναείδε τον Folini τον σεπτέμβρη του ’78 στο Milano και σε εκείνη την περίπτωση αυτός είχε ανακοινώσει πως η εκφόρτωση των όπλων είχε πραγματοποιηθεί.
η Granata μιλούσε επίσης και για τις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στον Folini και Marocco για την πώληση ενός “Kala”, δηλώνοντας πως έμαθε από τον Scalzone επιβεβαίωση της μεταφοράς από πλευράς Folini του φορτίου των όπλων, το καλοκαίρι του 1978, σε μια τοποθεσία του Lazio.
η Granata κατέληγε πως είχε συναντήσει τον Folini στο “Millibar” (μαζί με τους De Feo και Scalzone, και με την ευκαιρία που της δόθηκε ζήτησε από αυτούς να πάρει μέρος στο σεμινάριο για το “Metropoli” που είχε προγραμματιστεί για εκείνο το διάστημα, μα είχε λάβει μια ξεκάθαρη άρνηση.
Με τον Folini, η Granata είχε γνωρίσει τον Andrea Morelli, φίλο του Scalzone και κάποιον Bruno Pastori, ο οποίος προετοίμαζε κάποια προσχέδια του περιοδικού “Pre-print”.

ο Azzaroni Alfredo, που ανακρίθηκε από τον εισαγγελέα του Milano στις 18.3.81, επιβεβαίωνε όλες τις δηλώσεις που ακούστηκαν νωρίτερα, προσθέτοντας πως ο Scalzone του είχε επιβεβαιώσει την στράτευση του Folini στις Co.Co.Ri., των οποίων ο ίδιος ο Scalzone υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους διοικούντες σε εθνικό επίπεδο.
Η εικόνα που περιέγραψε η Granata και ο Azzaroni, αντικατοπτρίζονταν επίσης, στις καταθέσεις που έδωσε ο Pasini Gatti Enrico, τρομοκράτης που διαχώρισε την θέση του από τον ένοπλο αγώνα.
Αυτός δήλωνε πως είχε γνωρίσει τους πρώτους μήνες του 1979 ένα πρόσωπο που το αποκαλούσαν “Κόρτο μαλτέζε”, που του είχε  πει πως ήταν σε θέση να προμηθεύσει μεγάλες ποσότητες όπλων προέλευσης κυρίως λιβυκής.
Με την ευκαιρία μια συνάντησης που έγινε (σε ένα εστιατόριο του Milano, αυτός του είχε αναφέρει πως είχε στρατευτεί στις U.C.C. , Κομουνιστικές Μαχόμενες Μονάδες, για να έρθει στην συνέχεια κοντύτερα στην οργανωμένη Αυτονομία.
Είχε καυχηθεί για την φιλία του με τον Oreste Scalzone και σαν προοπτική είχε και στόχο και φιλοδοξίας του “την ένωση των γραμμών της αυτονομίας” για μια νέα ώθηση του αγώνα.
Έγινε λόγος, επίσης, για την εφημερίδα “Metropoli” και για τον σχεδιασμό που θα γίνονταν γι αυτήν, που συνοψίζονταν στην φόρμουλα “ιστία και κανόνια” με προφανή αναφορά στην διάρθρωση σε δυο επίπεδα, ένα νόμιμο και ένα άλλο “ένοπλης πάλης”.
Σχετικά με τα εισαχθέντα όπλα, ο Folini του είχε πει πως αυτά είχαν, επίσης,  “ένα πολιτικό κόστος”, έχοντας σαν προϋπόθεση ο εφοδιασμός τους από πλευράς των λίβυων την διαβεβαίωση πως θα παραχωρούνταν “σε επαναστατικά κινήματα και όχι σε οργανώσεις σαν τις B.R. ή την P.L.”.

Μεγάλου ενδιαφέροντος, με σκοπό την ανακατασκευή της υπόθεσης του φορτίου των όπλων, είναι επίσης η κατάθεση που δόθηκε στον ανακριτή του Torino στις 5.3.1981 από τον Marco Donat Cattin, ήδη μαχητή της P.L. μέχρι τον οκτώβρη του 1979, όταν είχε βγει από την οργάνωση μαζί με άλλους συντρόφους, εξ αιτίας μιας συζήτησης που είχε ανάψει μεταξύ αυτών που υποστήριζαν “τον οργανωτικό λόγο” και εκείνων που επέλεγαν “μιαν άμεση σύνδεση με την κοινωνική πραγματικότητα”.
Μιλούσε ο Donat Cattin για μια προμήθεια όπλων (ίσως μόνο για ένα “Kala”) που έγινε από την P.L. από συμμετέχοντες σε ένα τμήμα των Co.Co.Ri., του οποίου ηγούνταν ο Oreste Scalzone, όπως οι Maurizio Costa και Piergiorgio Palmero, που στην συνέχεια συνέκλιναν στην P.L. Και ήταν το “ επίπεδο που συνιστούσε τον παράνομο στρατιωτικό μηχανισμό των Co.Co.Ri. που είχε οργανώσει μια μεταφορά όπλων από τον Libano intorno το καλοκαίρι του 1978; όπλα που, όμως, δεν θα έπρεπε να προορίζονται ούτε για την Π.Γ. ούτε για τις Ε.Τ. μα “για μικρότερες ομάδες” σύμφωνα με μια στρατηγική “που σε μιαν ιστορική φάση έλλειψης ισορροπιών, είχε ήδη δοκιμαστεί από την U.R.S.S. στην Palestina”. (Ο στόχος θα ήταν εκείνος του να είναι δυνατή και υπολογίσιμη μια πιο πολύπλοκη κατάσταση μέσα στο πλαίσιο του ένοπλου αγώνα).
Αν και στην συνέχεια κάποια από αυτά τα όπλα είχαν έρθει στην κατοχή των B.R. πιθανότατα “λόγω προσωπικών σχέσεων” ή λόγω της ανάγκης που κάποιοι κύκλοι των Co.Co.Ri. είχαν νιώσει ώστε να καθιερώσουν δεσμούς με άλλος ένοπλες ομάδες.

Άλλο φορτίο όπλων (συμπεριλαμβανομένων ρουκετών) αναμένονταν για το καλοκαίρι του 1979, που θα εισάγονταν πάντα από τον Folini. Κάποια από αυτά θα πέρασαν στους “συντρόφους τους προσκείμενους στον Μορούτσι” διαμέσου του Andrea Morelli.
Προσέθετε ο Donat-Cattin ότι ήταν σίγουρος πως οι Co.Co.Ri. είχαν ένα δικό τους παράνομο επίπεδο, και πως “τμήματα του εν λόγω επιπέδου” είχαν αναπαραχθεί στους κόλπους του “Metropoli” την περίοδο της αποδοχής του  Scalzone και αυτών που τον ακολουθούσαν στην εκδοτική πρωτοβουλία.  Αυτό το “επίπεδο” είχε εκτελέσει πολλές ληστείες και, στην συνέχεια, θα είχε θέσει στον εαυτό του το πρόβλημα  “μιας υπερβολικής διαφοροποίησης καθηκόντων μεταξύ εκείνων που δεσμεύονταν στρατιωτικά και επιχειρησιακά και εκείνων που επιτελούσαν κυρίως πολιτική εργασία.

Έτσι συνέχιζε ο  Donat-Cattin:
“H πολιτική εργασία που διεξήγαγε αυτή η οργάνωση ήταν ακραία έντονη και ποικίλη, με την έννοια πως περιείχε επαφές με πολλούς χώρους και παρήγαγε πολλές πρωτοβουλίες τουλάχιστον σε επίπεδο σχεδίων… ”
“είχαν δημοσιευτεί περιοδικά και εφημερίδες και από τον Scalzone και από τους συντρόφους που ήταν κοντύτερα σε αυτόν είχε καλλιεργηθεί” το σχέδιο ενός μεγάλου περιοδικού που θα έπρεπε να γίνει ο πόλος έλξης και αναφοράς ενός μεγάλου χώρου της αριστεράς, που θα πήγαινε πέρα “από εκείνον της Autonomia”.
Η οργάνωση στην συνέχεια διαλύθηκε, σε τέσσερα μέρη: το πρώτο με επικεφαλής τους Thomas, Palmero και άλλους, που υποστήριζαν την αναγκαιότητα μια οργάνωσης πιο αυστηρά παράνομης, εισήλθε στην P.L., ακολουθούμενο τον σεπτέμβρη του ’79 από την ομάδα του Costa;
Το δεύτερο που αποτελούνταν από τους (…), είχε εισρεύσει στο ήδη υπάρχον “Κέντρο Κομουνιστικής Πρωτοβουλίας, Centro di Iniziativa Comunista”που δρούσε στην Padova;
το τρίτο “παρέμεινε συνδεδεμένο με τον Scalzone και το σχέδιο Metropoli” και καλλιεργούσε “μια προοπτική γενικής πολιτικής καθοδήγησης ολόκληρου του κινήματος (συμπεριλαμβάνοντας τις ένοπλες συνιστώσες του) παρά την συγκρότηση μιας αυτοτελούς οργάνωσης  (έπαιρνε μέρος ο Del Giudice, leader κοινωνικού κέντρου “Lenin” του Sesto S. Giovanni);
η τέταρτη, δίχως συγκεκριμένη χροιά, περιλάμβανε πρόσωπα από Milano και Torino.
Και αυτούς της di P.L. είχε πλησιάσει ο Scalzone για να παρέμβει σε μια συνάντηση όπου θα γίνονταν συζήτηση για την δημιουργία του περιοδικού στο οποίο θα μπορούσαν να αναγνωριστούν και να εκπροσωπηθούν από αυτό “όλα οι δυνάμεις που ασκούσαν την ένοπλη πάλη”.
ο Scalzone μιλούσε γι αυτό το περιοδικό σαν μια πρόταση της ομάδας του προς τις άλλες ομάδες. Μα την πρόσκληση την αρνήθηκε η P.L. που υποπτεύονταν προσπάθειες ηγεμονισμού της ένοπλης πάλης από πλευράς του ίδιου του Scalzone.

Mε την σειρά του, ο Valerio Morucci επιβεβαίωνε (ακρ. 13.X.86) πως είχε ακριβώς από τον Scalzone λάβει την πρόταση μιας προμήθειας όπλων, πρόταση που αυτός γύρισε προς την Διοίκηση των φαλαγγών, μα που δεν έγινε αποδεκτή, διότι εκείνο τον καιρό οι B.R. θεωρούσαν άκρως επικίνδυνο “να αποκτήσουν όπλα περνώντας μέσα από πολιτικές επαφές μεάλλεςόμάδες που δεν είχαν μαζί τους στενή πολιτική ενότητα, δηλαδή πλήρη ταύτιση πολιτική, ενοποίησης στην πραγματικότητα”.
Και θα είναι ακριβώς ο Gigetto Dell’Aglio που επισημαίνει πως “με την απόκτηση εκείνων των όπλων ο Scalzone πίστευε πως θα αποκτήσει μια δυναμική θέση κύρους σχετικά με άλλες ένοπλες οργανώσεις  (B.R.-P.L.) των οποίων τις πολιτικές θέσεις θα μπορούσε ευκολότερα να επηρεάσει, σαν πρόσχημα για να πραγματοποιήσει αυτό που περισσότερο είχε στην καρδιά του:
“να αναλάβει την πολιτική διεύθυνση όλου του πανοράματος της ένοπλης πάλης στην Italia”. Η πολιτική του συμπεριφορά ήταν μήτρας “θεσμικής”, με την έννοια της δυνατότητας χρήσης νόμιμων μηχανισμών πληροφόρησης για να δημιουργήσει την “Αντιεξουσία, Contropotere” μιας οργάνωσης με όρους “Κράτους” εν Κράτει.
Από εδώ “η μέγιστη σημασία” που αποδίδονταν στον ρόλο του περιοδικού “Metropoli”.

Από το 1977 ακόμη – έλεγε ο Morucci – γίνονταν λόγος, με τον Lanfranco Pace για την δημιουργία ενός περιοδικού θεωρητικού-πρακτικού εθνικού χαρακτήρα. Γι αυτό τον σκοπό είχε ανιχνευτεί μια παλιά εφημερίδα της αριστεράς, με όνομα  “Tempi moderni, μοντέρνοι Καιροί” όμως το σχέδιο δεν βρήκε λιμάνι λόγω διαφωνιών που εμφανίστηκαν σχετικά με τον πολιτικό καθορισμό και σχεδιασμό του ίδιου του περιοδικού.
Στην συνέχεια, μέσα στο ’78, η ιδέα επανήλθε μετά από την “ριζική μεταστροφή του πολιτικού ορίζοντα παρέμβασης” λόγω της τεράστιας εισόδου νέων υποκειμένων στο έδαφος της κοινωνικής διένεξης”, απ’ όπου η αναγκαιότητα που απ’ όλους έγινε αισθητή να γίνει εμβάθυνση “της θεωρητικής επεξεργασίας” και, συνεπώς, να δρομολογηθεί ένα περιοδικό. Μα και μέσα σε αυτή την προοπτική ήρθαν να οριοθετηθούν δυο βασικές τάσεις: εκείνη της οποίας ηγείτο ο Toni Negri που αποσκοπούσε στην “ενίσχυση των συγκεκριμένων χαρακτηριστικών αυτής της νέας υποκειμενικότητας” “δηλαδή του νεανικού προλεταριάτου”, θεωρώντας πως από μόνα τους αυτά τα χαρακτηριστικά ήταν “εκρηκτικά… αντικρατικά, και πως, συνεπώς, θα είχαν οδηγήσει αυτές τις υποκειμενικότητες “να πέσουν επάνω στους θεσμούς, να τους χτυπήσουν”; και από την άλλη να θέσουν “ένα θέμα μεγαλύτερης επιλεκτικότητας”, “μιας θεωρητικής εμβάθυνσης …. επιλογής της συνέχισης” που θα εκφράζονταν από αυτές τις υποκειμενικότητες, άξιες περαιτέρω ανάπτυξης, “με την μετάγγιση εκείνων της απλής αυθόρμητης και άγριας ανταρσίας”.
Η δυσκολία στην σύνθεση αυτών των δυο τάσεων είχε καταστήσει τον χώρο πρωτοβουλίας σε λίγα υποκείμενα που συνδέονταν μεταξύ τους με »μιαν συνέχεια φιλική»παρά με  “μιαν πολιτική συνέχεια”, αρχίζοντας ξανά ορισμένοι από αυτούς την πολιτική δραστηριότητα μετά τις “σπίθες του ’77”, (όπως ο Piperno, που τα προηγούμενα χρόνια είχε ξαναρχίσει την διδασκαλία στην Καλαβρία και ο Pace που δραστηριοποιούνταν ανάμεσα  “στις έρευνες του CERPET” και “τις παρτίδες poker fino μέχρι τις 5 το πρωί”) με την κίνηση της προσπάθειας να αναλυθεί το κοινωνικό φαινόμενο που προήλθε από τις κινήσεις και τις προτάσεις του ’77, “αντλώντας από τις ενδείξεις θεωρητικού χαρακτήρα για την έναρξη μιας πολιτικής δραστηριότητας μέσα στην νέα κοινωνική διαμάχη”.

Όλη αυτή η προσπάθεια που τέθηκε σε εφαρμογή από τον ίδιο τον Morucci, ήδη το ’77, για να συμπεριληφθούν οι B.R. στην εκδοτική και συντακτική πρωτοβουλία, στην παραδοχή πως το νέο περιοδικό, αν και δεν μπορούσε προφανώς να προτείνει ολοκληρωτικά τις πολιτικές γραμμές της οργάνωσης, θα μπορούσε, ωστόσο, να καταστεί φορέας μιας θεωρητικής επεξεργασίας” τείνουσας σε “μια μεγαλύτερη πολιτική συσπείρωση”, “σε μιαν μεγαλύτερη προσοχή προς τα οργανωτικά προβλήματα”, της “επιλογής των στόχων” και, συνεπώς, στην δημιουργία ενός πολιτικού χώρου μέσα στο κίνημα που θα μπορούσε να έχει επιτρέψει στις B.R. “να ριζώσουν, να ταυτιστούν και να ενσωματωθούν, να αναπτυχθούν, να αλιεύσουν νέα μέλη  με μια κριτική προς τον αυθορμητισμό, που θα μπορούσε να είχε θέσει με τρόπο αιχμηρό  “το πρόβλημα της επιλογής των στόχων”, η  “αναγκαιότητα να δοθεί μια οργανωμένη δομή στις ανάγκες που εκφράζονταν από το νέο κοινωνικό υποκείμενο, δεν είχε ευτυχή κατάληξη. Οι B.R. μην έχοντας ποτέ αποδεχτεί  “να οδηγήσουν την πολιτική τους γραμμή υπό μεταμφίεση” είχαν δηλώσει πως ήταν αντίθετοι στην πρόταση του Morucci, θεωρώντας πως το περιοδικό, αν και θα άγγιζε έναν πιο υψηλό αριθμό αναγνωστών, θα κατέληγε στο σημείο να αντιπροσωπεύει και να προτείνει μια πολιτική γραμμή διαφορετική από εκείνη των B.R.

Παρομοίως αντίθετοι είχαν εκφραστεί σε ανάλογη πρόταση που προώθησε ο Morucci τον αύγουστο του ’78, στην διάρκεια συναντήσεων της Διεύθυνσης των φαλαγγών που έλαβαν χώρα σε εκείνη του Mogliano.
Είχε, πράγματι, επαναληφθεί η συζήτηση σχετικά με το παλιό σχέδιο να δρομολογηθεί ένα περιοδικό  “θεωρητικού, κριτικού, στοχαστικού”χαρακτήρα.
Ήταν ο Pace που μίλησε γι αυτό σε εποχή επόμενη στην έξοδο του από τις B.R., στην διάρκεια μιας συνάντησης στην οποίαν είχε προβάλει την πρόταση μιας συνέντευξης στις B.R. για λογαριασμό ενός ξένου τηλεοπτικού δικτύου (ABC ή NBC).
Όμως η μη διαθεσιμότητα της οργάνωσης να  “διατηρήσει παρατεταμένες πολιτικές σχέσεις ” με όποιον δεν μοιράζονταν “ολοκληρωτικά” την πολιτική της γραμμή, είχε ενημερωθεί με ακλόνητη σταθερότητα.

Συνεχίζεται

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s