ιστορία, storia

η δίκη του περιοδικού Metropoli, processo – στ] μέρος

METROPOLIΔίκη Processo Metropoli

  • Δήλωνε ο Savasta στην διάρκεια της ανάκρισης από την Δημόσιο Κατήγορο της  Padova στις 10/2/1982: “Από τον πολιτικό διάλογο που μέσα στην Διοίκηση της ρωμαϊκής φάλαγγας επακολούθησε την ολοκλήρωση της επιχείρησης Moro μπόρεσα να συμπεράνω πως τα διευθυντικά όργανα της οργάνωσης μα και οι Pace και ο Piperno ήταν σύμφωνοι με την ανύψωση του επιπέδου της σύγκρουσης, όπου στόχευε και η ίδια η επιχείρηση, αν και στην συνέχεια παρατηρήθηκαν ουσιαστικές διαφοροποιήσεις γύρω από την τελική διαχείριση της απαγωγής, που, όπως ήδη έχω προσδιορίσει, θα έπρεπε να ολοκληρωθεί, σύμφωνα με τις πολιτικές θέσεις που προτείνονταν από τον Morucci – με την απελευθέρωση του αιχμαλώτου.
    Στην συνέχεια, με την επιχείρηση να έχει καθοριστεί, θα είχε γίνει λόγος για μιαν προσπάθεια “διείσδυσης” στις B.R., μέσα από τον Morucci και την Faranda και τον ίδιο τον Pace, ήδη στρατευμένο στην “υπηρεσιακή ταξιαρχία” (ακρόαση στον ανακριτή Roma 14/2/82).
    Το άρθρο “Από την τρομοκρατία στον ανταρτοπόλεμο” του F. Piperno είχε προκαλέσει μια σκληρή πολεμική στην διοίκηση της φάλαγγας στην διάρκεια μιας συνάντησης που έλαβε χώρα σε μια βάση στο Moiano.
    Ήταν παρόντες ο ίδιος ο Savasta και οι, Seghetti, Piccioni, Gallinari, Morucci και Faranda και Balzarani.
    ο Gallinari, χτυπώντας την εφημερίδα επάνω στο τραπέζι και υποδεικνύοντας το άρθρο, είχε προσάψει στους Morucci και Faranda πως ήταν από πάντα φορείς μιας πολιτικής γραμμής ξένης από εκείνη των B.R.. Είχε, πρακτικά, ωριμάσει η πεποίθηση πως εκείνη η κατάσταση διενέργειας των διαπραγματεύσεων “ανάμεσα στους Pace και Piperno και το σοσιαλιστικό P.S.I.” ήταν η στιγμή της “πολιτικής παρέμβασης” των δυο  “για να αναλάβουν την Διεύθυνση όλου του μαχόμενου κινήματος και ειδικότερα των B.R. (κατάθ. ανακρ. Roma 23/4/82).

Στην συνέχεια, με την ωρίμανση της διχογνωμίας, ο Moretti είχε καλέσει συνάντηση της Διεύθυνσης της φάλαγγας με σκοπό να ανοίξει μια εις βάθος και διεξοδική συζήτηση γύρω από τους “πολιτικούς λόγους της αντίθεσης” για να φθάσουν σ ένα ξεκαθάρισμα. Στο τέλος αυτής της συνάντησης ο Morucci και η Faranda είχαν προσκληθεί να εκφράσουν σε ένα ντοκουμέντο γραπτό την οριστική τους κρίση “επί όλης της πολιτικής δράσης της οργάνωσης ” (παρ. Savasta στον ανακρ.Cagliari 27/2/82). Έγγραφο που θα κυκλοφορούσε μέσα στην οργάνωση σαν συνεισφορά στην συζήτηση.
Λίγο μετά οι Morucci και Faranda είχαν “δώσει τις παραιτήσεις τους από την φάλαγγα”, λέγοντας πως δεν αναγνώριζαν πλέον την αρχή της.
Το εκτελεστικό, λαμβάνοντας υπόψιν την σοβαρότητα της κατάστασης, είχε αποφασίσει να “επιλύσει με δραστικό τρόπο την κατάσταση” διατάσσοντας τους δυο τους να μεταβούν σε μια βάση της οργάνωσης για να ετοιμάσουν το έγγραφο που τους ζητήθηκε και μια λίστα με όσα βρίσκονταν στην κατοχή τους.
Όμως από εκείνη την βάση κατάφεραν να το σκάσουν με την βοήθεια του Pace (κατάθ. Faranda ακρ. 2/3/87) παίρνοντας μαζί τους όπλα, εργαλεία παραποίησης και διάφορα έγγραφα, αγήνοντας γραμμένο: “όχι, στην αστυνομική κράτηση – no, al fermo di polizia”.
Συγχρόνως αποχώρησαν από τις B.R. οι
Massimo Cianfanelli, Norma Andriani, Carlo Drogi και Arnaldo Maj.

Οι  “πρώην σύντροφοι” θορυβημένοι, δίχως να χάσουν χρόνο, είχαν προέβησαν στην κίνηση να να έρθουν σε επαφή με όλες τις παρακείμενες εξτρεμιστικές ομάδες για να τις ενημερώσουν για όσα είχαν συμβεί και για τις αρνητικές επιπτώσεις που θα προέκυπταν σε περίπτωση βοήθειας που θα παρέχονταν στους αποστάτες.
Μα οι πολεμικές συνεχίστηκαν δίχως σταματημό ούτε μετά την σύλληψη των Morucci και Faranda.
“Θυμάμαι” – προσέθετε ο Cianfanelli – “πως αμέσως μετά την έξοδο από τις B.R. συναντήθηκα με τον Gallinari σε ένα bar κοντά στην Piazza di Spagna, κατόπιν πρόσκλησης των Savasta και Libera, που ήρθαν να με συναντήσουν στο σπίτι.
ο Gallinari ενδιαφέρονταν ξεκάθαρα για την επιστροφή μου στην Οργάνωση και κυρίως για την ανάκτηση των όπλων που είχε πάρει μαζί του ο Morucci . ο Gallinari μου είπε πως αυτός και η Faranda ήταν δυο κακοποιοί που αφέθηκαν να τους καθοδηγούν οι Piperno και Pace, ακόμα πριν και στην διάρκεια της απαγωγής Moro. Απάντησα στον Gallinari πως δεν γνώριζα τίποτα για τις σχέσεις μεταξύ των Morucci και Faranda και Piperno και Pace…Προσπάθησα κατόπιν συμφωνίας με τον Gallinari να ταιριάξω ένα ραντεβού ανάμεσα στην Faranda και κάποιον από τις B.R.. Ύστερα από λίγες ημέρες είδα ξανά τον Morucci, που συναντούσα συχνά, και μιλήσαμε τόσο για το ζήτημα των όπλων και για άλλα θέματα συνδεδεμένα με τα προβλήματα της οργάνωσης του “M.C.R.” (που αρχικά έπρεπε να ονομαστεί “M.C.C.”, Movimento comunista combattente – κομουνιστικό μαχόμενο Κίνημα), όσο και για τις σχέσεις του με τον Piperno και τον Pace, και μετά την είσοδο του στις B.R..
ο Morucci απάντησε πως τους είχε συναντήσει και πως αυτό κατά τα άλλα δεν σήμαινε τίποτα μιας και αυτός ήταν δεμένος με αυτούς με φιλία παλιά. Με εκείνη την ίδια ευκαιρία ή κάτω από άλλες συνθήκες, ο Rosati είπε πως οι Piperno και Pace είχαν εκφράσει την αντίθεση τους με την έξοδο του Morucci και της Faranda από τις B.R., επειδή αυτοί έπρεπε να συνεχίσουν την μάχη τους για μιαν διαφορετική πολιτική κατεύθυνση μέσα στην οργάνωση”.

Όπως και νάχει τόσο για τον Piperno όσο και για τον Pace – διευκρίνιζε ο Cianfanelli στην ακρόαση της 17/2/87 (S. III) – πάντα δίδονταν μέσα στις B.R. μια αρνητική εκτίμηση, αφού θεωρούνταν, τίποτα περισσότερο από “ομιλούντα τριζόνια, δηλαδή άνθρωποι που τους άρεσε να μιλούν, που τους άρεσε να στέκονται στο παράθυρο να κοιτούν…με την φιλοδοξία της εξουσίας επί των άλλων”.

Με την μπροσούρα με τίτλο “Brigate Rosse n°7 Ιούλιος 1979: από  το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Asinara” που είχαν επισυνάψει στο φυλλάδιο με το οποίο αναλάμβαναν την ευθύνη για την εκτέλεση του αστυνόμου Domenico Taverna, στην υπόθεση θέλησαν να παρεμβληθούν επίσης και  “αιχμάλωτοι μαχητές”, οι οποίοι επιτέθηκαν στους Valerio Morucci και Adriana Faranda, κατατάσσοντας τους στην κατηγορία των “νεόφυτων του ψυχολογικού αντιανταρτοπόλεμου, φτωχών ανόητων χρησιμοποιημένων από την αντεπανάσταση”, ενάντια στον “βαρώνο Piperno” και όλους τους “αυτοκαλούμενους αυτόνομους” οι οποίοι “από την ησυχία της καθηγεσίας τους και των περιοδικών τους παρότρυναν τους κρατούμενους προλετάριους σε πιο σκληρό αγώνα και σήμερα, ντροπαλά αρνάκια, αναθέτουν στην απεργία πείνας την αξίωση της αθωότητας τους”.
Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τα λεγόμενα ενός εκ των “ιστορικών ηγετών” των Brigate rosse, του Alberto Franceschini (ακρ. 17/XII/86), η βασική αντίθεση ήταν κυρίως μια “αντίθεση για τους διαφορετικούς τρόπους που αντιλαμβάνονταν την οργάνωση” σε σχέση με το “Κίνημα”.
Και ήταν μια αντίθεση που περνούσε και μέσα στην ομάδα της φυλακής.
Τέτοια ώστε ίχνη της θα βρούμε μέσα στο ανακοινωθέν n°19 που εκδόθηκε στην διάρκεια της “δίκης του Torino”, όπου υπήρχε ένα κάλεσμα  “σε μιαν επιστροφή στον μαζικό αγώνα” και σε μιαν “συσχέτιση του με την πραγματικότητα”. Και προηγουμένως, σε ένα ανακοινωθέν που εκδόθηκε στην Bologna τον φεβρουάριο-μάρτιο 1977, όπου ήταν ανιχνεύσιμη μια κριτική στον “αυθορμητισμό”, όπως και στον “οργανωτισμό” κατανοητό ως  “τάση σύλληψης της οργάνωσης ξέχωρης από το κίνημα”.

Μα η δημοσίευση στην εφημερίδα “Lotta Continua”, μετά την σύλληψη του Morucci, τους πρώτους μήνες του ’79, ενός ντοκουμέντου με υπογραφή δική του και της Faranda στο οποίο γίνονταν προσπάθεια να επιβεβαιωθεί η γραμμή που αυτοί ανέπτυξαν μέσα στις B.R. με επίκληση εκείνης που είχε τις αρχές της και κατάγονταν από τους  “ιστορικούς Πατέρες” (όπως διατυπώθηκε στο ανακοινωθέν n°19 που αναφέραμε), είχε προκαλέσει φόβους πως η σιωπή των ιδίων “ιστορικών Πατέρων” θα μπορούσε να εκληφθεί ως επιβεβαίωση των παραδοχών του ιδίου Morucci. Και πως, γι αυτό, θα μπορούσε να αποκομίσει την δυνατότητα εκμετάλλευσης τους μέσα στο πλαίσιο “εξωτερικών διατριβών” τελείως άσχετων με αυτούς. Τόσο άσχετων, που, την στιγμή κατά την οποίαν αυτοί είχαν συνάψει εκείνο το γραπτό, αγνοούσαν πως οι Morucci και Faranda είχαν βγει από την οργάνωση εξ αιτίας της διαφωνίας που είχε ωριμάσει στο εσωτερικό.
Ωστόσο η ίδια η οργάνωση εκείνο το έγγραφο το είχε “διαχειριστεί”μετέπειτα, το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου, για να υποστηρίξει την επίσημη γραμμή (β. ακ. 17/XII/86).
Επιβεβαίωνε ο Franceschini την ανακολουθία όσων υποστήριξε ο Buonavita, που σε εκείνη την συζήτηση μέσα στην φυλακή της Asinara ούτε καν είχε λάβει μέρος (όντως, εκείνη την εποχή, ήταν κρατούμενος αλλού) πως δηλαδή η πρωτοβουλία του Morucci είχε ερμηνευτεί σαν να ήταν κατευθυνόμενη από τον  Πιπέρνο (και από τους σοσιαλιστές του P.S.I. που στέκονταν από πίσω του) και, σαν τέτοια, θεωρούνταν επικίνδυνη για την Οργάνωση.

Σύμφωνη ήταν η κατάθεση επί τούτου του Lauro Azzolini, συνδιαμορφωτή του ντοκουμέντου της Asinara. Η γραμμή των Morucci και Faranda δεν ήταν  “μια γραμμή εξεζητημένη”, έχοντας την δυναμική, κατά συνέπεια, “διαβρώσει σε κάποια επίπεδα την οργάνωση”. Θα ήταν, συνεπώς, σκόπιμο η συζήτηση να συνεχίζονταν μέσα στην οργάνωση για να μην υπάρξει ο κίνδυνος συνεπειών που θα οδηγούσαν σε τραυματική ρήξη.
Ακόμη περισσότερο επειδή τα βασικά κίνητρα των θέσεων των Morucci και Faranda ανάβλυζαν “από τα βάθη της οργάνωσης” και, συνεπώς, άξιζαν να αναπτυχθούν “στο εσωτερικό της”.
Αυτές οι απόψεις είχαν οδηγήσει τους έγκλειστους συντρόφους να συντάξουν εκείνο το “φυλλάδιο”, μετά την δημοσίευση στην “Lotta continua” του ντοκουμέντου του Μορούτσι και των συντρόφων του.
(…)
Μετά την έξοδο των Morucci και Faranda από τις B.R. κάποιοι από τους ορθόδοξους αγωνιστές της οργάνωσης ζήτησαν από τον Pace, να συναντήσουν τον Piperno, βέβαιοι πως οι δυο διαφωνούντες βρίσκονταν σε επαφή μαζί του.
Αυτοί θεωρούσαν τον Piperno και τον ίδιο τον Pace υπεύθυνους για όσα είχαν συμβεί, για την διάσπαση ,δηλαδή, που είχε λάβει χώρα στην οργάνωση.
ο Piperno – σύμφωνα με τα λεγόμενα του Morucci – είχε αμέσως μεταβεί στο ραντεβού και ήταν πιθανότατα σε εκείνη την περίπτωση που απειλήθηκε.

Ενδιαφέρουσα σχετικά με αυτά η κατάθεση που έδωσε ο Savasta (ανάκριση στην Ρώμη 9/2/82): “ένα άλλο επεισόδιο που δείχνει τους στενούς δεσμούς που υπάρχουν ανάμεσα στους Piperno και Pace, Morucci και Faranda, συνίσταται στο  γεγονός πως αμέσως μετά την φυγή του Morucci και της Faranda, τα στελέχη της Διοίκησης φάλαγγας Seghetti, Gallinari, Balzarani, Piccioni κι εγώ ο ίδιος απευθυνθήκαμε στον Pace, όταν συναντηθήκαμε τυχαία στο bar Fassi, για να ξεκαθαρίσουμε το ζήτημα των σχέσεων των B.R. με τους Morucci και Faranda και της επιστροφής των όπλων (βλ. πρακτικά κοινοβουλευτικής επιτροπής για την σφαγή της οδού Fani ανάκρ. Savasta 6/7 απριλίου 1982).
Σε εκείνη την περίπτωση συμφωνήσαμε για μιαν επόμενη συνάντηση που θα έπρεπε να γίνει στο σπίτι του Piperno ή σε ένα σπίτι που θα έθετε στην διάθεση μας ο Piperno. Πράγματι εκείνη η συνάντηση έλαβε χώρα. Σε αυτή πήραν μέρος οι Moretti, Balzarani, Pace και Piperno. Στην διάρκεια της σύσκεψης , μπροστά στις κατηγορίες του Moretti και της Balzarani, οι Piperno και Pace δεν αρνήθηκαν πως από πάντοτε διατηρούσαν προσωπικές σχέσεις και πολιτικές με τον Morucci και την Faranda, των οποίων υποστήριζαν πως αγνοούσαν το καταφύγιο.
Έλεγαν επίσης πως το “Metropoli” πάντοτε θα υποστήριζε, όπως είχε κάνει μέχρι εκείνη την στιγμή, την δράση των ερυθρών Ταξιαρχιών, σχετικά με τις οποίες εκείνοι τοποθετούνταν σε μιαν δράση υποστήριξης ιδεολογικής και πολιτικής.
Λίγο χρόνο αργότερα το περιοδικό “Metropoli” δημοσίευε ένα άρθρο στο οποίο γίνονταν λόγος για την επίθεση στον Schittini, στο οποίο διατυπώνονταν μια θετική κρίση”(βλέπε προηγούμενες σελίδες 102 και 103 της παρούσης απόφασης).

Επίσης, ενδιαφέρουσα, η κατάθεση του Buonavita στον ανακριτή της Roma στις 7/3/83 (β. επίσης ανάκρ. Emilia Libera, τομ.5, F.9, S.29):
“Σχετικά με τον Piperno εμείς κρατούμενοι των B.R. στην φυλακή του Palmi μάθαμε πως η εκτελεστική επιτροπή της οργάνωσης μας αξιολογούσε αρνητικά το έργο του ίδιου του Piperno, διότι διαμέσου των ανθρώπων που ήταν συνδεδεμένοι μαζί του, και ήταν παρόντες στην οργάνωση μας, αυτός δημιουργούσε ρήξεις και αντιθέσεις. Η εκτελεστική επιτροπή, αποφάσισε, ως εκ τούτου, να παρέμβει πολύ σκληρά ενάντια στον Piperno. Ο Gallinari κατάφερε να έρθει σε επαφή μαζί του σε ένα bar της Roma και μιλώντας στο όνομα του εκτελεστικού τον προειδοποίησε να μην συνεχίσει τις μανούβρες του με σκοπό να καπελώσει πολιτικά τις B.R. και την ίδια στιγμή ζήτησε την επιστροφή των όπλων και του υλικού που οι Morucci και Faranda είχαν αποσπάσει από την οργάνωση παίρνοντας τα μαζί τους”. Αυτό – προσέθετε ο Buonavita – το είχε μάθει διαβάζοντας μια έκθεση που οι Seghetti και Gallinari είχαν διαθέσει στην ταξιαρχία του στρατοπέδου της φυλακής του Palmi “γύρω από την κατάσταση της ρωμαϊκής φάλαγγας”.

Μια επιβεβαίωση σημαντική της ύπαρξης μιας σχέσης που δεν αποκόπηκε ποτέ εντελώς από τον Pace με στελέχη των B.R. προέρχεται από την ίδια την φωνή του Morucci (ακ. 9/3/87), ο οποίος δήλωνε πως είχε μάθει ότι, μετά την έξοδο τους από την οργάνωση, ο Moretti είχε αναθέσει στον Seghetti να ψάξει τον Pace, με την ελπίδα πως αυτός θα μπορούσε να καθορίσει επαφές μεταξύ των B.R. και της P.L.. ο Pace, πράγματι, ενδεχομένως δεν είχε πάψει να έχει διασυνδέσεις με πρώην αγωνιστές του P.O. που κατέληξαν στην μια ή στην άλλη οργάνωση.
ο Seghetti εμφανίστηκε δύστροπος στο να έρθει σε επαφή με τον Pace, μα ο Moretti είχε επιμείνει στο αίτημα του, ίσως διότι ήταν πεπεισμένος πως ο Pace ήταν το πιο ιδανικό πρόσωπο, το “λιγότερα επικίνδυνο κανάλι” γι αυτό τον σκοπό.
Παρά την έλλειψη μιας πολιτικής συμφωνίας με την Πρώτη Γραμμή, δεδομένων των διαφορών στην τακτική και την στρατηγική – εξηγούσε ο Morucci – ίδιος ήταν ο στόχος που επιδιώκονταν: “η ανατροπή της κοινωνικής τάξης” και μπροστά σε έναν τέτοιο στόχο “ήταν απαραίτητο να μειωθούν οι αποστάσεις, πραγματοποιώντας επιχειρησιακές συμφωνίες χρήσιμες για το χτίσιμο ενός μοναδικού μαχόμενου κομουνιστικού μετώπου”.

Και για τον Savasta (ανάκρ. Δημ. Κατ. Padova 5/2/82) ο Pace ήταν ένα  “υποχρεωτικό κανάλι” για να οριστεί μια επαφή ανάμεσα σε B.R. και  P.L., τόσο “υποχρεωτικό” ώστε η απόφαση να προστρέξουν σε αυτόν είχε ληφθεί στην Διοίκηση φάλαγγας (πράξεις Επιτρ. κοινοβ. σφαγής via Fani, ακροαματικές διαδικασίες 6-7 απριλίου . β. Φάκελ. ανακρ. Savasta). Ήδη στο παρελθόν είχε γίνει προσπάθεια να “επεκταθεί το μέτωπο μάχης” και να καθοριστεί μια ενότητα επίθεσης στην D.C. στο πλαίσιο της λεγόμενης “εκστρατείας της άνοιξης”.

“Στην τελευταία φάση της απαγωγής Moro” – διευκρίνιζε ο Sandalo Roberto – ” υπήρξαν τουλάχιστον δυο συναντήσεις στο Milano μεταξύ στελεχών των Brigate rosse και της Prima Linea”. Σύμφωνα με αυτά που του μετέφερε ο Marco Donat Cattin “για τις B.R. πήραν μέρος ο Azzolini και, μάλλον, ο Franco Bonisoli; για την P.L. πήραν μέρος ο ίδιος ο Donat Cattin και ο Nicola Solimano”.
Εκτός από την γενικότερη συζήτηση, οι B.R. “ζήτησαν μια βοήθεια κυρίως στρατιωτική από την οργάνωση P.L. για να διασπάσουν την περικύκλωση; δηλαδή, ένιωθαν λιγάκι την ανάσα να τους κόβεται. Να οδηγούν εκείνη την επιχείρηση στην Πρωτεύουσα και να έχουν τα μάτια όλων των δυνάμεων της τάξης καρφωμένα επάνω τους συνεπάγονταν μεγάλα υλικοτεχνικά προβλήματα και μετακινήσεων. Ως εκ τούτου, καθώς η Πρώτη Γραμμή ήταν πολύ ριζωμένη στην βόρεια Ιταλία, τους ζητήθηκε η οργάνωση να πράξει μια σειρά επιχειρήσεων στο Milano, στο Torino, σε άλλα μέρη, όπου ήταν παρούσα, για να αποσπάσει την προσοχή από την Πρωτεύουσα, ακριβώς για να στηρίξει στρατιωτικά την εκστρατεία που οι ΕΤ οδηγούσαν”.

ο Marco Donat Cattin και ο Nicola Solimano όμως, “αρνήθηκαν την πρόταση, δηλώνοντας πως η οργάνωση τους δεν συμφωνούσε με την επίθεση στην D.C. και κατά συνέπεια με την απαγωγή του Aldo Moro”. Και εξέφρασαν έντονα μια αρνητική εκτίμηση της επιχείρησης, θεωρώντας πως δεν ενδείκνυτο “να υψωθεί το επίπεδο σύγκρουσης” εναντίον της D.C.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s