σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

4 προϋποθέσεις για την Κοινότητα που μπορεί να έρχεται

MAY
15

4 προϋποθέσεις για την Κοινότητα που μπορεί να έρχεται

1. Η κομμουνιστική απόπειρα σχηματοποιείται σε κάθε ιστορική εποχή, ως προς τη μορφή της, από τη σχέση της κομμουνιστικής επιθυμίας με την παραγωγή και τη κρατική μορφή, την οποία και αντιστρατεύεται. Αν η Κομμούνα ήταν »αναρχική» σε μια εποχή φιλελεύθερης, κριτικής προς το »απολυταρχικό κράτος», διεθνοποίησης του καπιταλισμού τον 19ο αιώνα, και αν ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» ήταν κρατοκεντρικός και ιδιόμορφα εκμεταλλευτικός σε μια εποχή »κρατικο-μονοπωλιακού» καπιταλισμού, τότε η κομμουνιστική απόπειρα του 21ου αιώνα θα καθοριστεί ως προς τη μορφή της από τη διαλεκτική σπείρα ανάπτυξης του κεφαλαιο-κρατικού συστήματος, όπως ξεδιπλώνεται σήμερα. Θα είναι εξ αρχής πολυεθνική, με τη βαθύτερη ιστορικά ενοποίηση οικονομικής-πολιτικής-στρατιωτικής εξουσίας, εσωτερικής-εξωτερικής κυριαρχίας, εσωτερικού-εξωτερικού εχθρού, μορφών του πολέμου (από το μακρομοριακό στρατιωτικό μέχρι το μοριακό-ψυχικό επίπεδο) που έχει υπάρξει, ενοποίηση σε μια νέα μορφή ζωής. Γιατί ακριβώς το σύγχρονο κεφαλαιο-κρατικό σύστημα είναι πάνω από όλα η εγγενώς αντιφατική και οριακή ολοκλήρωση του καπιταλισμού ως μορφής ζωής. Η νέα κομμουνιστική απόπειρα θα ενσωματώνει τα διδάγματα της αναρχικής, ρομαντικής Κομμούνας και του επιστημονικού, φαλλογοκεντρικού Κρατικού Σοσιαλισμού, σε ένα ανώτερο επίπεδο. Η τρωτή ισχύς της Κομμούνας και η συγκεντρωμένη ισχύς του Κρατικού Σοσιαλισμού έχουν ξεπεραστεί, με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικό επίπεδο, από την ίδια την Ιστορία, ορίζοντας την αρχή τοποθέτησης κάθε έλλογου χειραφετητικού ερωτήματος και κάθε πραγματικού μέλλοντος.
2. Κάθε σύστημα είναι ιστορικά παροδικό, γεννιέται, ζει, και πεθαίνει. Αυτός ο κύκλος της ζωής περνά μέσα από 5 λογικο-ιστορικά στάδια: αρχή (προϋποθέσεις), πρωταρχική εμφάνιση, διαμόρφωση, ωριμότητα, παρακμή. Μέχρι σήμερα, η κομμουνιστική απόπειρα έχει φτάσει μέχρι το στάδιο της πρωταρχικής της εμφάνισης σε ένα σχετικά εχθρικό-ετεροπροσδιοριστικό περιβάλλον και έναν δυσμενή συσχετισμό δύναμης, δίχως να έχει ξεκινήσει τη διαμόρφωση ενός κομμουνιστικού μέλλοντος με σχετικά αυτοπροσδιοριστικό, καταφατικό τρόπο. Όμως ο εχθρός ποτέ δεν ήταν απλώς »εξωτερικός», ποτέ δεν είχαμε »ανατροπή» από μια εξωτερική δύναμη χωρίς να βρίσκεται στον πυρήνα της ήττας μια εσωτερική κατάρρευση. Οι σπόροι της καταστροφής βρίσκονταν εξ αρχής στη σχέση της »εσωτερικής» με την »εξωτερική» ζωή της επαναστατικής διαδικασίας, στη σχέση της τοπικής με την παγκόσμια υλοποίησή της.
   Στην εποχή μας, η »πρωταρχική εμφάνιση» θα κριθεί τεχνολογικά και επιθυμητικά, άρα και πολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά, ταχύτερα σε σχέση με το χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο κρίθηκε το μέλλον της μορφής Κομμούνα (από τον 14ο περίπου μέχρι τον 19ο αιώνα) και το μέλλον του Κρατικού Σοσιαλισμού (στον 20ο αιώνα), γιατί ο ρυθμός της παγκόσμιας τεχνολογικής και επιθυμητικής μεταβολής έχει επιταχυνθεί κατακόρυφα σήμερα, βρισκόμενος σε ολοένα και μεγαλύτερη αναντιστοιχία με τον εγγενώς βραδύτερο ρυθμό μεταβολής του παγκόσμιου θεσμικού-κανονιστικού εποικοδομήματος.
3. Για πρώτη φορά στην ιστορία τίθεται η αντικειμενική δυνατότητα νίκης στο κέντρο του καπιταλισμού, και το πέρασμα του αντι-καπιταλιστικού και μετα-καπιταλιστικού κύματος από την περιφέρεια στο κέντρο και από το κέντρο στην περιφέρεια του συστήματος. Σήμερα είναι δομικά αδιανόητη η ανάκαμψη από τη κρίση και στασιμότητα του »δυτικοκεντρικού» καπιταλισμού, όσο αδιανόητη είναι οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτισμικά η ηγεμονική μετάβαση σε έναν »ανατολικοκεντρικό» καπιταλισμό. Στο βαθμό που αυτοσυντηρείται, αυτό που θα επιχειρήσει ασυνείδητα και ως τελική συνισταμένη των δυνάμεών του το κεφαλαιοκρατικό σύστημα θα είναι η αναμόρφωση και μεταρρύθμιση του παγκόσμιου θεσμικού εποικοδομήματος με τρόπο που θα περιλαμβάνει ένα δυσχερέστερο συσχετισμό δύναμης για τη ζωντανή μισθωτή εργασία και έναν ευμενέστερο συσχετισμό δύναμης για τον αναπτυσσόμενο καπιταλιστικό κόσμο. Όμως, το υπαρξιακό μέλλον του καπιταλισμού διαγράφεται περισσότερο αβέβαιο, παρά σχετικά βέβαιο.
4. Αν σήμερα βρισκόμαστε στο πέρασμα από τη σύγχρονη ουτοπική δραστηριότητα στην επιστημονική και πολιτική συνειδητή πράξη (http://bestimmung.blogspot.gr/2016/04/blog-post_20.html), τότε το ιστορικό διακύβευμα είναι η περισυλλογή των εκδοχών της ουτοπίας, μια νέα επιστημονική προοπτική και μία νέα, πολύμορφη πολιτική αλήθειας, που θα ξεκαθαρίσει γρήγορα τους νοητικούς λογαριασμούς της με το παρελθόν, συγκεκριμενοποιώντας αναλυτικά και συνθετικά, με βάση τα πορίσματα της ανθρώπινης γνώσης, τη ριζική επιθυμία για μια ζωή δίχως επιβολή και εργασία, οργανώνοντάς την σε συλλογική βούληση για υπεραπόλαυση, δικαιοσύνη και απελευθέρωση. Υπεραπόλαυση, γιατί από τη πίστη στο Θεό και τις μεγάλες ιδεολογίες μέχρι το διαρκές κυνήγι της ναρκισσιστικής αυτο-εικόνας, του χρήματος-κεφαλαίου, της τέχνης ή και των εθισμών, κάθε ανθρώπινη παραγωγή της επιθυμίας έχει ως ορίζοντα την υπερ-απόλαυση που υπερβαίνει την πραγματιστική αναλογία των τετριμμένων ηδονών με τον τετριμμένο πόνο.Δικαιοσύνη, γιατί κάθε θρησκεία αναγνωρίζει κάτι ως Δίκαιο και κάθε μορφή αθεϊσμού αναγνωρίζει μια δικαιϊκή μορφή τόσο ισότητας όσο και αξιοκρατίας. Απελευθέρωση, γιατί αυτό που καθοδηγεί την ανθρώπινη ιστορία είναι η φθορά και ο θάνατος του παροδικού, δεδομένου περιορισμού και η αναζήτηση μιας ελευθερίας πέρα από αυτόν.
Advertisements

One thought on “4 προϋποθέσεις για την Κοινότητα που μπορεί να έρχεται

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s