ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

η Συνοικία των Τραπεζών…

Η σιωπή και η ερημιά εξέπεμπαν εκείνη την εντυπωσιακή αίσθηση δύναμης που έχουν πάντα στη Συνοικία των Τραπεζών, συνοικία πολύ πιο σιωπηλή και έρημη τη νύχτα από οποιαδήποτε άλλη . Κατά πάσα πιθανότητα, εξ αιτίας της αντίθεσης με την έντονη κίνηση αυτών των δρόμων στην διάρκεια της ημέρας, εξ αιτίας της φασαρίας, του συνωστισμού και της βιασύνης του τεράστιου πλήθους που κινείται εδώ τις ώρες του γραφείου, αλλά επίσης και εξαιτίας – είναι σχεδόν βέβαιο – της ιερής μοναξιάς που βασιλεύει σ’ αυτούς τους δρόμους όταν αναπαύεται το Χρήμα, όταν έχουν φύγει και οι τελευταίοι υπάλληλοι και διευθυντές κι έχει τελειώσει αυτή η εξαντλητική και παράλογη δουλειά, όπου ένας φτωχοδιάβολος που κερδίζει πέντε χιλιάδες πέσος τον μήνα διαχειρίζεται πέντε εκατομμύρια και όπου πλήθος ανθρώπων καταθέτουν με άπειρη προσοχή κομμάτια χαρτιού με μαγικές ιδιότητες που άλλα πλήθη αποσύρουν από άλλες θυρίδες ταμείων με ανάλογη προσοχή.

Φαντασμική και μαγική διαδικασία αφού, ακόμα κι εκείνοι, οι πιστοί που νομίζουν ότι είναι ρεαλιστές και πρακτικοί, δέχονται εκείνο το βρώμικο χαρτοβασίλειο απ’ όπου με πολύ μεγάλη προσοχή μπορεί να αποκωδικοποιήσει κανείς κάποιο είδος παράλογων υποσχέσεων, με την βοήθεια των οποίων ένας κύριος, που δεν υπογράφει καν με το ίδιο του το χέρι, αναλαμβάνει στο όνομα του Κράτους να δώσει δεν ξέρω και γω τι στον πιστό, με αντάλλαγμα ένα βρωμόχαρτο. Και το περίεργο είναι ότι εκείνο το άτομο αρκείται στην υπόσχεση, αφού κανείς απ’ ότι ξέρω δεν έχει ποτέ απαιτήσει να εκπληρωθεί η υπόσχεση.

Και είναι ακόμα εκπληκτικότερο το ότι, σε αντάλλαγμα αυτών των βρώμικων χαρτιών, σας δείχνουν άλλα χαρτιά, καθαρότερα ίσως, δυνάμει των οποίων [και αυτό είναι το πιο παράλογο] ένας άλλος κύριος αναλαμβάνει την υποχρέωση να δώσει στον πιστό, ως αντάλλαγμα αυτών των χαρτιών, μια ορισμένη ποσότητα άλλων βρώμικων και πάλι χαρτών: κάτι σαν μια τρέλα στο τετράγωνο. Κι όλα αυτά αντιπροσωπεύουν Κάτι που κανείς δεν είδε ποτέ, αλλά που λένε ότι είναι ήδη κατατεθειμένο Κάπου, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέσα σε θυρίδες από ατσάλι. Και το ότι όλα αυτά είναι αντικείμενα θρησκευτικής πίστης, το αποδεικνύουν κατ’αρχήν, λέξεις όπως πίστης και πιστωτικός. 

Έλεγα, λοιπόν, ότι αυτές οι συνοικίες, όταν πια έχουν απογυμνωθεί από το ξέφρενο πλήθος των πιστών, τις ώρες της νύχτας, είναι οι πιο έρημοι τόποι από οποιονδήποτε άλλο, αφού δε ζει κανείς εκεί τη νύχτα, αλλά ούτε και θα μπορούσε να ζήσει εξαιτίας της σιωπής που βασιλεύει και της φοβερής μοναξιάς των γιγάντιων αιθουσών των ναών και των πελώριων υπογείων όπου φυλάσσονται οι απίστευτοι θησαυροί, ενώ οι ισχυροί που ελέγχουν αυτή τη μαγεία κοιμούνται με φάρμακα και χάπια, βλέποντας στον ταραγμένο ύπνο  τους εφιάλτες για οικονομικές καταστροφές, δεν ζει κανείς εκεί για τον προφανή επίσης λόγο ότι σ’ αυτή τη συνοικία δεν υπάρχει τίποτα που να επιτρέπει συνεχή ζωή των ανθρώπων, ακόμα και των ποντικών και των αρουραίων, εξαιτίας της απόλυτης καθαριότητας που βασιλεύει σ’ αυτά τα οχυρά του Τίποτα, όπου τα πάντα είναι συμβολικά ή από χαρτί. Και παρόλο που αυτά τα χαρτιά θα μπορούσαν να αποτελέσουν κάποιο είδος τροφής για τα διάφορα ζωύφια, φυλάσσονται σ’ αυτά τα θαυμαστά ατσάλινα κιβώτια, απρόσβλητα από οποιαδήποτε ράτσα έμβιων όντων……

Περί ηρώων και τάφων  Ernesto Sabato

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ – ΔΕΝ ΚΛΑΙΝ ΟΙ ΙΝΔΙΑΝΟΙ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s