ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

η αλήθεια….

Και καθώς ο Μαρτίν τον ρώτησε αν ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που αγαπιούνται δεν θα έπρεπε να είναι τα πάντα ξεκάθαρα, ο Μπρούνο απάντησε ότι η αλήθεια δεν μπορεί να ειπωθεί σχεδόν ποτέ, προκειμένου για δυο ανθρώπους, γιατί προκαλεί πόνο, λύπη και καταστροφή. Προσθέτοντας ότι από παλιά σχεδίαζε [»όμως εγώ δεν είμαι παρά ένας άνθρωπος που τα σχέδια του είναι καθαρά θεωρητικά», προσέθετε γελώντας σαρκαστικά] να γράψει ένα μυθιστόρημα ή ένα θεατρικό έργο με το εξής θέμα: την ιστορία ενός νεαρού που βάζει σκοπό του να λέει πάντα την αλήθεια, πάντα, με όποιο τίμημα. Φυσικά, σπέρνει την καταστροφή, τη φρίκη και το θάνατο στο πέρασμα του. Μέχρι που καταλήγει στην ίδια του την αυτοκαταστροφή με το θάνατο του.

Πρέπει τότε να λέμε ψέματα, είπε με πίκρα ο Μαρτίν.

Εγώ είπα απλώς ότι δεν μπορούμε να λέμε πάντα την αλήθεια, στην πράξη σχεδόν ποτέ.

Ψέματα, αποσιωπώντας τα πράγματα;

Κάτι τέτοιο, απάντησε ο Μπρούνο λοξοκοιτάζοντας τον και φοβούμενος μη τον πληγώσει.

Δεν πιστεύεις λοιπόν στην αλήθεια;

Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι καλή στα μαθηματικά, στη χημεία, στη φιλοσοφία. Όχι στη ζωή. Εξάλλου, ξέρουμε μήπως τι είναι η αλήθεια; Αν σου πω ότι εκείνο το παντζούρι του παραθύρου είναι μπλε, σου λέω μια αλήθεια. Όμως το παράθυρο δεν είναι μόνο του, βρίσκεται σ’ ένα σπίτι, σε μια πόλη, σ’ ένα τοπίο. Περιβάλλεται από το γκρίζο αυτού του τσιμεντένιου τοίχου, το γαλάζιο αυτού του ουρανού, εκείνα τα μακρινά σύννεφα και άπειρα ακόμα πράγματα. Και αν δεν τα πω όλα αυτά, απολύτως όλα αυτά, τότε λέω ψέματα. Είναι όμως αδύνατο να τα πει κανείς όλα. Ακόμα και σ’ αυτή την απλή περίπτωση του παραθύρου, μονάχα ένα κομμάτι της φυσικής του πραγματικότητας μπορεί να αποτελεί μια αλήθεια. Η πραγματικότητα είναι άπειρη, έχει άπειρες αποχρώσεις και αν θυμηθώ μια μονάχα απόχρωση, λέω ήδη ψέμματα. Φαντάσου λοιπόν τι σημαίνει αλήθεια προκειμένου για τα ανθρώπινα όντα, με την πολυπλοκότητα τους, τις μεταπτώσεις τους, τις αντιφάσεις τους και τις αέναες μεταμορφώσεις τους. Γιατί κάθε στιγμή αλλάζουμε και αυτό που ήμασταν τη μια στιγμή δεν είμαστε την επόμενη. Ή μήπως είμαστε πάντα το ίδιο πρόσωπο; Έχουμε μήπως τα ίδια συναισθήματα πάντα; Είναι δυνατό να αγαπάμε κάποιον και ξαφνικά να τον υποτιμήσουμε, μέχρι και να τον μισήσουμε. Και εάν τον μισήσουμε και κάνουμε το λάθος να του το πούμε, αυτό είναι μεν μια αλήθεια, όμως μια στιγμιαία αλήθεια που θα πάψει να ισχύει σε μια ώρα ή την άλλη μέρα ή κάτω από άλλες συνθήκες. Το χειρότερο δε είναι ότι το πρόσωπο που του είπαμε ότι το μισούμε θα πιστέψει ότι αυτή είναι η αλήθεια από πάντα και για πάντα. Και θα βυθιστεί στην απελπισία.

ERNESTO SABATO  ΠΕΡΙ ΗΡΩΩΝ ΚΑΙ ΤΑΦΩΝ

Διονύσης Σαββόπουλος – Μπάλλος

Advertisements

One thought on “η αλήθεια….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s