ιστορία, storia

Ρενάτο Κούρτσιο: με ξεσκέπαστο πρόσωπο, του Μάρκο Σαλόγια

Ρενάτο Κούρτσιο Με ξεσκέπαστο πρόσωπο

Πρόλογος των εκδόσεων

Στο βιβλίο αυτό ξετυλίγεται η ιστορία της [δεύτερης] μαζικότερης και μακροβιότερης ένοπλης οργάνωσης του αντάρτικου πόλεων. Από τον ίδιο το δημιουργό της, τον Ρενάτο Κούρτσιο που με την ίδια συνέπεια που έζησε τη ζωή του μπορεί και τη διηγείται, δίχως να προσπαθεί να ξεγλυστρήσει από κακοτοπιές, μήτε να βγάζει τον εαυτό του από τα δύσκολα. Όπως ακριβώς την έζησε, πράγματι. Στα όρια της μεγαλοσύνης! Πέρα από τον προφανή και επαρκέστατο λόγο της Διάδοσης τέτοιων βιβλίων θεωρούμε ότι οφείλουμε να αναφερθούμε και στο αντικείμενο που πραγματεύεται το βιβλίο αυτό: Την ένοπλη πάλη.

Ξεκινώντας να μιλήσει κανείς για την ένοπλη πάλη βρίσκεται ανάμεσα σε δυο συμπληγάδες. Από την μια οι φετιχιστές του ένοπλου και της βίας εν γένει και από την άλλη εκείνοι που έχουν δαιμονοποιήσει κάθε μορφή ένοπλης βίας.

Το πρόβλημα αυτό δεν είναι παρά η προέκταση ενός εγγενούς προβλήματος του κινήματος που εδράζεται στην αδυναμία αποδοχής μιας πρακτικής που δεν είναι δικιά μου ή της ομάδας μου » Ήμουνα εγώ ή οι δικοί μου στην τάδε ενέργεια; Είναι καλή. Δεν είμαστε εμείς; Άρα κακώς έγινε!»

Βλέπετε, πολλές φορές οι λόγοι που οδηγούν σε πολιτικά αδιέξοδα ή και σε ήττες ακόμα, δεν είναι αμιγώς πολιτικοί, αλλά πρωτίστως απόρροια ψυχολογικών αδυναμιών που αβίαστα καλύπτονται με πολιτικά τσιτάτα.

Πως αλήθεια να μην σταθεί κανείς με θαυμασμό απέναντι σε ανθρώπους που με τον πιο βροντερό τρόπο αμφισβήτησαν της εξουσία θέτοντας όλη τους, τη ζωή τους στον πιο ευγενικό σκοπό, αυτόν της κοινωνικής δικαιοσύνης;

Ή μήπως πιστεύει κανείς πως η αποτυχία του ένοπλου μπορεί να μετρηθεί με το να κατέλαβε ή όχι τα χειμερινά ανάκτορα ή με το αν διαλύθηκαν ή εξοντώθηκαν οι εκάστοτε οργανώσεις;

Μα η ουσία του έγκειται στο ότι καταδεικνύει το μύθο περί άτρωτου του συστήματος διεκδικώντας παράλληλα το ελάχιστο της απόδοσης δικαιοσύνης με τα χτυπήματα του.

Από την άλλη δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε και σ’ ένα βασικό χαρακτηριστικό αυτών των οργανώσεων που στην περίπτωση των Ερυθρών Ταξιαρχιών, από το ’76-77 και έπειτα, είναι ξεκάθαρο.

Βλέπουμε ότι πολλές από τις ομάδες αυτές, από ένα σημείο και ύστερα σαν να »ξεχνάνε» ότι η οργάνωση τους είναι απλώς το μέσο που θα επιφέρει τον τελικό σκοπό – την επανάσταση – με συνέπεια να γίνεται η ίδια η οργάνωση ο σκοπός ενώ ο αρχικός σκοπός να μετατρέπεται σε μέσο που επικυρώνει τη δράση τους.

Είναι αλήθεια, ότι κάθε τι κρίνεται στον καιρό του και ανάλογα με τις δοσμένες οικονομικό-κοινωνικές συνθήκες, οι οποίες στην χώρα μας τούτη τη στιγμή δείχνουν ιδανικές για την ανάπτυξη ενός μαζικού ριζοσπαστικού κινήματος που ίσως να μην έχει ανάγκη κάποια ένοπλη πρωτοπορία που θα υπογραμμίσει τις αντιφάσεις του ήδη ξεγυμνωμένου συστήματος και θα οδηγήσει τον λαό σε μια περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση.

Είναι γεγονός πως μήνα με το μήνα, μέρα με την μέρα δείχνει να έχει καταπέσει εντελώς το βασικότερο όπλο του κυρίαρχου συστήματος: το παράθυρο στην καταναλωτική ευημερία για όλους μας – το αμερικάνικο όνειρο δηλαδή που στη χώρα μας εκφράστηκε με τον πιο χυδαίο τρόπο καθιστώντας μας πρωτοπόρους στα δάνεια και τη δανεική ζωή…

Από το ουσιαστικό τέλος των Ερυθρών Ταξιαρχιών που ήρθε με την εκτέλεση του Άλντο Μόρο τον Μάη του 1978, πέρασαν τρεις δεκαετίες επελαύνοντα καπιταλισμού που αλαζονικά ήρθε να μας υπενθυμίσει το »τέλος των ιδεολογιών» και την αδιαμφισβήτητη κυριαρχία του.

Και τότε στην Ιταλία και τώρα στην χώρα μας η εξουσία είναι έκδηλο, ότι αισθάνεται μεγάλη ανασφάλεια. Τότε το επέδειξε επιλέγοντας τη »Στρατηγική της Έντασης»με κομβικό σημείο τη σφαγή στην πλατεία Φοντάνα που αποτέλεσε και την αφετηρία του ένοπλου στη γείτονα χώρα.

Στην Ελλάδα όταν δεν διαρρέουν τεχνηέντως σενάρια για φορετά διλλήματα του τύπου, δημοκρατία ή τανκς, είναι που οι δυνάμεις καταστολής σε αγαστή συνεργασία με φασιστικές και λοιπές παρακρατικές ομάδες αναλαμβάνουν να τρομοκρατήσουν το λαό.

Στο βαθμό που ένα βιβλίο μπορεί να πλάσει συνειδήσεις τότε θα καταλήγαμε ότι το πρώτο μισό της ταξιαρχίτικης διαδρομής- το κινηματικό μέχρι την εκτέλεση Μόρο- έχει τόσα να δώσει και κυρίως την εντυπωσιακή στράτευση ενός τόσο μεγάλου αριθμού ανθρώπων, μιας και υπολογίζονται γύρω στους 200.000 οι σύντροφοι που αποτέλεσαν το δυναμικό μέρος του Κινήματος τότε…

Η στράτευση δεν αναφέρεται μόνο σε όσους πήραν τα όπλα αλλά και σε όλους αυτούς που ήταν ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να το πράξουν αν οι ανάγκες τους αγώνα το απαιτούσαν και που ζούσαν μεταξύ παρανομίας και »κανονικής» ζωής στηρίζοντας τους υπολοίπους.

Όμως »στράτευση»χρειάζεται και σήμερα, κάτι που απορρέει από την κοινή πίστη του  τότε με το σήμερα ότι το υπάρχον σύστημα μπορούμε και οφείλουμε να το ανατρέψουμε.

Κι αν κατά πως δείχνουν τα πράγματα στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή δεν είναι μια ένοπλη πρωτοπορία που χρειάζεται, τότε η στράτευση ας είναι στην κατεύθυνση της ριζοσπαστικοποίησης της καθημερινότητας μας, προτείνοντας δομές, όπως καταλήψεις χώρων εργασίας αλλά και στέγης, άγριες απεργίες, λαϊκές συνελεύσεις, κολλεκτίβες που θα βοηθούσαν στην ανάπτυξη ενός δικτύου ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών, δυνάμωμα της αλληλεγγύης σε τοπικούς αγώνες και τόσα άλλα που μένει ακόμα να τα ανακαλύψουμε. Παράλληλα δε, να αναπτύξουμε εμείς οι ίδιοι ομάδες περιφρούρησης και αυτοάμυνας τόσο των δομών αυτών όσο και των γειτονιών//ατόμων που βρίσκονται στο επίκεντρο της κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας.

 

 

Advertisements

3 thoughts on “Ρενάτο Κούρτσιο: με ξεσκέπαστο πρόσωπο, του Μάρκο Σαλόγια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s