ιστορία, storia

Η πρώτη Ταξιαρχία

Γιατί λεγόσασταν Ερυθρές Ταξιαρχίες;

Η ιδέα προέκυψε σ’ ένα αμάξι όσο διασχίζαμε το Μιλάνο. Ήταν ένα απόγευμα του Σεπτέμβρη του 1970. Στριμωγμένοι σε ένα σαραβαλιασμένο Φιατ 850, η Μαργκερίτα κι εγώ επιστρέφαμε σπίτι μ’ έναν εργάτη της Pirelli κι έναν ακόμη σύντροφο μελλοντικό ταξιαρχίτη, του οποίου δεν αναφέρω το όνομα μιας και δεν ενεπλάκη σε κανενός τύπου έρευνα της αστυνομίας. Η ατμόσφαιρα δεν σε παρακινούσε όπως έναν χρόνο πριν. Μετά την σφαγή στη Πλατεία Φοντάνα τα πράγματα φαίνονταν σκούρα κι ανησυχητικά. Συζητούσαμε ζητήματα που μας απασχολούσαν έντονα εκείνον τον καιρό: την κρίση της οργάνωσης Προλεταριακή Αριστερά και την ανάγκη για μετεξέλιξη της παρουσίας μας στους εργατικούς αγώνες στα Μιλανέζικα εργοστάσια. Μέχρι εκείνη την στιγμή ενεργούσαμε φανερά, μας είχαν φωτογραφίσει, μας είχαν τραβήξει με κάμερα, μερικούς εργάτες τους είχαν απολύσει…Δεν μπορούσε να συνεχιστεί έτσι. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι πράγματι είχε παρθεί η απόφαση να ταφεί η εμπειρία της Προλεταριακής Αριστεράς. Ωστόσο το πρόβλημα ήταν: τι κάνουμε μετά και πως;

Στο αμάξι λοιπόν, μιλάγαμε για όλα αυτά. Εγώ έκανα σχόλια για τους Τουπαμάρος στην Ουρουγουάη, για το αντάρτικο τους που πλέον δεν μάχονταν μόνο στην ύπαιθρο αλλά οργνώνονταν και μέσα στις πόλεις.

Κοντεύαμε πια να φτάσουμε στην Πλατεία Λορέτο, όταν ο εργάτης από το εργοστάσιο Μπικόκα, συνόψισε με τον τρόπο του: »Δεν μπορούμε να αφήσουμε τον Πελεγκρίνι να μας γαμάει άλλο. Δεν υπάρχει κανείς να του κόψει την κακιά συνήθεια να κάθεται πίσω από τις κάμερες και να βγάζει φωτογραφίες;». Ο Πελεγκρίνι ήταν ένας επιστάτης της Πιρέλλι που έκανε απλώς τη δουλειά του, εκείνη του χαφιέ: εσωτερικές συναντήσεις, πικετοφορίες, μικρές συναντήσεις….φωτογράφιζε τα πάντα.

»Γιατί δεν του καίμε το αμάξι; ρώτησε ο άλλος φίλος. Αν του σπάσουμε τα μούτρα στη δουλειά σίγουρα κάποιος εργάτης θα χάσει τη δουλειά του, μπορούμε ωστόσο να μετατρέψουμε το αμάξι του σε στάχτες και να μοιράσουμε μια προκήρυξη που θα λέμε; »μας έκαψες, μπουχτίσαμε πια με τις ρουφιανιές σου, άντε γαμήσου».

Τους προηγούμενους μήνες άκουγες πολλές κουβέντες στο φλου για την ανάγκη να περάσουμε στην δράση, ωστόσο κάτι μου έλεγε ότι εκείνη τη στιγμή σε εκείνο το αμαξάκι που βαρυγκομούσε, εγώ ήμουν πολύ κοντά στο να πάρω την απόφαση…

Όμως, πως καταλήξατε στο όνομα;

Εκεί ήθελα να φτάσω. Το να κάψουμε το αμάξι, ήταν κάτι που μπορούσαμε να κάνουμε. Την προκήρυξη επίσης. Με ποια υπογραφή όμως; Να γίνει ανώνυμα ήταν κάτι που απορρίψαμε όλοι μας. Θα καεί μόνο ένα αυτοκίνητο και επιπλέον παμπάλαιο, όμως αν θέλουμε να προβούμε σε μια τέτοια ενέργεια, να πάρουμε ένα δρόμο καινούργιο όσο και άγνωστο, πρέπει να το κάνουμε σωστά, πρέπει λοιπόν να πούμε ποιοι είμαστε…

»Άντε, ας βρούμε ένα όνομα» συνέχισε ο εργάτης της Πιρέλλι,» φτάνει να είναι ένα καλό όνομα, εύκολο, άμεσο που να εμπεριέχει συγχρόνως κι ένα πρόταγμα.»

Μπαίναμε στην Πλατεία Λορέτο. Μου ήρθε στο μυαλό πως μερικές ώρες νωρίτερα, ένας σύντροφος μου άφησε μια φωτογραφία ανέκδοτη του ’45: Ο Μουσολίνι και η σύντροφος του Κλαρέτα Πετάτσι κρεμασμένοι ανάποδα. Μια σκληρή εικόνα. Δείχνοντας τους το σημείο, τους λέω: »Ακριβώς εκεί οι παρτιζάνικες ταξιαρχίες εκθέσανε τα πτώματα σε δημόσια θέα. Γυρίσανε και κοιτάζανε και ύστερα από μερικές στιγμές σιωπής ο εργάτης ξαναπήρε τον λόγο: Μου ήρθε μια ιδέα: θα μπορούσαμε να υπογράψουμε την προκήρυξη ως Ταξιαρχίες…Ταξιαρχίες κάτι…Ταξιαρχίες, τι όμως;

»Προλεταριακές Ταξιαρχίες» πρότεινε κάποιος. όχι, δεν πάει, παραείναι περιοριστικό. »Ταξιαρχίες Πισακάνε», [Ιταλός δημοκράτης επαναστάτης του 19ου αιώνα, σοσιαλιστής και πατριώτης, αγωνιστής του «Risorgimento», δηλαδή της ιταλικής ενοποίησης, και μάρτυρας του αγώνα για μια δημοκρατική ενωμένη Ιταλία], πετάγεται η Μαργκερίτα και σκάει στα γέλια: το σκέφτηκε επειδή είχε προηγηθεί το σεμινάριο της Προλεταριακής Αριστεράς στο Πεκορίλε, όπου είχε προταθεί να δημιουργηθεί μέσα από τις επιτροπές περιφρούρησης μια ομάδα άμεσης επέμβασης και να την αφιερώσουμε στον Πιζακάνε. Πράγματι γελάγαμε στο Πεκορίλε με την πρόταση αυτή μιας και σχολιάζοντας την δεν μπορούσαμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι ο καημένος ο Πιζακάνε βρήκε άδοξο τέλος στις αγχόνες που του ετοίμασαν οι χωρικοί που τόσο ήθελε να απελευθερώσει. Όχι, το Πισακάνε δεν πήγαινε, δεν ήταν καλός οιωνός.

Ταξιαρχίες τι; Το δεύτερο μισό μας ήρθε όταν διασχίζαμε την οδό Πάντοβα. Εκεί κοντά ήταν τα ιστορικά γραφεία του ΚΚΙ [Κομουνιστικό Κόμμα Ιταλίας, PCI]. Ο σύντροφος που οδηγούσε μας διέκοψε λέγοντας μας: Κοιτάχτε, εκείνο το κτίριο, μεταπολεμικά ήταν το φρούριο της Κόκκινης περιπόλου,    [ Οργάνωση που έδρασε από το 1944 έως το 1949 κυρίως στο Μιλάνο και αποτελούνταν από παρτιζάνους που δεν θέλησαν να παραδώσουν τα όπλα με το τέλος του πολέμου αλλά να συνεχίσουν το έργο της απελευθέρωσης από τους φασίστες και τους συνεργάτες τους μέχρι την επανάσταση],    ήταν ο πατέρας μου μέλος.»

»Κόκκινη Περίπολος», λοιπόν αναφώνησε ο εργάτης που δεν έχανε ευκαιρία να πετάει ονόματα. όχι, απαντήσαμε, η Κόκκινη Περίπολος  είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν, μην καταφύγουμε σε όνομα, ήδη χρησιμοποιημένο.

Εκείνη την στιγμή η Μαργκερίτα παρεμβαίνει με μια παρατήρηση: »Κατά τη γνώμη μου η πρώτη ενέργεια του αντάρτικου πόλης στην Ευρώπη, ήταν η απελευθέρωση του Αντρέας Μπάαντερ που πραγματοποιήθηκε από τους συντρόφους της RAF, Φράξια Κόκκινος Στρατός. Στρατός μου κάνει λίγο υπερβολικό στην περίπτωση μας, ωστόσο Ερυθρή Ταξιαρχία μου αρέσει. Ερυθρή Ταξιαρχία. Τι λέτε;»

Εμένα, μου ακουγόταν καλό. Στους υπόλοιπους το ίδιο. Έτσι, αποφασίστηκε. Οι πρώτες μας ενέργειες στην Πιρέλλι, φέρανε το όνομα Ερυθρή Ταξιαρχία, στον ενικό. Εκείνες τις μέρες του φθινοπώρου ήμασταν ακόμη μια μικρή ομαδούλα. Το γνωρίζαμε καλά αυτό.

Και το πεντάκτινο αστέρι μέσα σε κύκλο;

Είναι το αστέρι των Τουπαμάρος, παραμορφωμένο. Αποφασίσαμε να υιοθετήσουμε το σύμβολο αυτό, ώστε να συμπληρωθεί το παζλ των αναφορών μας ανά τον κόσμο. Παίρναμε ένα νόμισμα των εκατό λιρέτων και χαράζαμε τον κύκλο και μετά με ένα μικρό τρίγωνο ζωγραφίζαμε το αστέρι. Όσο και αν ακούγεται παράξενο, για μας πάντα αποτελούσε ένα πρόβλημα το να βγει σωστά το αστέρι. Θυμάμαι μια φορά, που ο Μάριο Μορέτι σε μια ενέργεια μας κατά της Sit Siemens το ’72 νομίζω, μπερδεύτηκε και έφτιαξε έξι ακτίνες αντί για πέντε. όταν αφήσαμε την προκήρυξη με το λάθος αστέρι, όλες οι εφημερίδες κάνανε λόγο για »προβοκάτσια» εκ μέρους των Μυστικών Υπηρεσιών και άλλες τέτοιες βλακείες.

Ρενάτο Κούρτσιο: με ξεσκέπαστο πρόσωπο, του Μάρκο Σαλόγια

me-xeskepasto-prosopo

συνεχίζεται….

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s