ιστορία, storia

Εκείνος ο τροτσκιστής ο Τσε

Εν τω μεταξύ οι αντιθέσεις μέσα στο Κόμμα εντείνονται όλο και περισσότερο, κυρίως στη σχέση μεταξύ των ιθυνόντων και των νεολαίων. Όμως, τουλάχιστον στο μικρό περιβάλλον του Ρέτζιο, αυτές οι διαφορές εμφανίζονται ακόμη ως προβλήματα μεταξύ γενεών.

Οι συζητήσεις που γίνονται στα γραφεία, η αναζήτηση στα εγκεκριμένα ντοκουμέντα της επαρχιακής και εθνικής Διεύθυνσης, η καθημερινή ανάγνωση της Unità προκαλούν όλο και συχνότερα αμφιβολίες πάνω στην επίσημη γραμμή του Κόμματος. Ξεκίνησαν με τις διαφωνίες για τις συγκρούσεις του 1962, που συνέβησαν στο Τορίνο στην πλατεία Στατούτο, συνεχίστηκαν με τα επεισόδια των οικοδόμων στη Ρώμη, και με εκείνα των χειρωνάκτων του Νότου. Σε κάθε μια απ’ αυτές τις περιπτώσεις, η σύνεση του Κόμματος και η ροπή του να καταδικάζει τους »εξτρεμιστές» των αγώνων, αναστατώνουν τη νεανική μας ορμητικότητα, οδηγώντας μας σε κριτικές ιδιαίτερα παθιασμένες. Φαίνονται εν τούτοις, σε εμάς τους ίδιους, ασήμαντοι εσωτερικοί τσακωμοί, τακτικές, και όχι στρατηγικές αποκλίσεις, που στο ανώτατο όριο, μπορούν να δημιουργούν διαφωνίες και γκρούπες λίγο-πολύ φολκλορικές, όπως εκείνες μεταξύ των οπαδών του Ινγκράο και του Αμέντολα, που, σε εθνικό επίπεδο, ζωηρεύουν τη ζωή του Κόμματος, μεσουρανώντας στο συνέδριο του ’66 στη Ρώμη.

Για ακόμη μια φορά, όμως, οι λόγοι των πλέον σοβαρών μου αντεγκλήσεων μέσα στο Κόμμα προέρχονται από το εξωτερικό [στην περίπτωση αυτή από τη Νότια Αμερική].

Από τις πρώτες ημέρες του Οκτώβρη του 1967, κυκλοφορούν συνεχώς φήμες, διαδιδόμενες μέσω των ραδιοσταθμών και των εφημερίδων, για μια επίθεση του βολιβιανού στρατού εναντίον του αντάρτικου. Ανάμεσα σε επιβεβαιώσεις και διαψεύσεις, κυκλοφορεί η είδηση ότι μεταξύ των σκοτωμένων ανταρτών βρίσκεται και ο Ερνέστο Γκεβάρα. Βέβαια και άλλες φορές ο αργεντινο-κουβανός αντάρτης είχε θεωρηθεί νεκρός, και είχε σχεδόν δημιουργηθεί ένας μύθος για την αθανασία του Τσε, που και σε αυτή την περίπτωση θέτει σε αμφισβήτηση το τέλος του. Όμως το πρωί της 15ης Οκτώβρη, ενώ τρώω το πρωινό μου, το ραδιοφωνικό δελτίο ειδήσεων πληροφορεί για την επίσημη επιβεβαίωση του Φιντέλ Κάστρο: ο Τσε είναι νεκρός.

Η αποθάρρυνση, ο πόνος, η οργή, έπειτα μια απόφαση. Είναι πρωί και οι άλλοι σύντροφοι των γραφείων σχεδόν όλοι δουλεύουν. Θα ήταν υπερβολικό να περιμένω έως το βράδυ, με τον θυμό που αισθάνομαι. Θυμάμαι ότι πρέπει να πάω με το τρακτέρ στο τυροκομείο να πάρω το τυρόγαλα για τα γουρούνια. Το τυροκομείο είναι πολύ κοντά  στα γραφεία, και έτσι, αντί να κάνω τη συνηθισμένη κοπάνα για να διαβάσω τις εφημερίδες, αποφασίζω ότι είναι ώρα να αναλάβω μια ευθύνη που θεωρώ πολύ μεγάλη. Αποφασίζω να εκθέσω, στο μπαλκόνι των γραφείων, όλες τις διαθέσιμες σημαίες, τόσο εκείνη του Κόμματος όσο και εκείνη της Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας Νεολαίας, σε ένδειξη πένθους.

Στερεώνω το μεγάφωνο στα κάγκελα και ρυθμίζω το πικάπ στο μάξιμουμ, βάζοντας όλα τα τραγούδια αγώνα και διαμαρτυρίας που καταφέρνω να βρω: από τη Διεθνή, στο Bandiera Rossa, στα αντάρτικα, στο τραγούδι το αφιερωμένο στους νεκρούς του Ρέτζιο Εμίλια…αφήνω τα κλειδιά στον σύντροφο που διευθύνει το μπαρ και συμφωνούμε ότι θα πηγαίνει αυτός, στη διάρκεια της υπόλοιπης ημέρας, να αλλάζει τους δίσκους. Το Σαν Πρόσπερο είναι σε πένθος, ή τουλάχιστον είναι το Κόμμα…και αυτό γίνεται αισθητό. Εγώ, από την άλλη, γυρίζω στους αγρούς να δουλέψω.

Το βράδυ φτάνω αργά στα γραφεία. Η εποχή απαιτεί ακόμη αρκετή εργασία στην ύπαιθρο. Μόλις διαβαίνω την πόρτα, αντιλαμβάνομαι αμέσως τη βαριά ατμόσφαιρα. Ένας σύντροφος της Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας Νεολαίας, που είχε ήδη έρθει να συζητήσουμε σπίτι μου στη διάρκεια της ημέρας, με προειδοποιεί: »Πρόσεχε, ο γραμματέας έβγαλε τις σημαίες…είναι εξοργισμένος». Αμέσως μετά το γέρικο »τρομπόνι» έρχεται κατά πάνω μου σαν τραίνο πάνω σε ράγες, ουρλιάζοντας ότι δεν αφορούσε εμένα να αποφασίσω πότε και ποιον το Κόμμα μπορεί να πενθήσει και πολύ λιγότερο να εκθέσω τις σημαίες του μεσίστιες. Είχα λαθέψει στη μέθοδο, γιατί δεν υπήρχαν συνελεύσεις ή αποφάσεις του Κόμματος. Και είχα λαθέψει στην αξιολόγηση, γιατί ο Γκεβάρα ήταν ένας τροτσκιστής, ένας τυχοδιώκτης: μόνο κομμουνιστής που θα τιμούσαμε επισήμως την μνήμη του δεν ήταν. Αρπαζόμαστε, καυγαδίζουμε, όμως αυτός είναι ο γραμματέας και εγώ μονάχα ένα παιδί.

Μετάτο επεισόδιο, συνεχίσαμε όπως και να έχει να δουλεύουμε μαζί για λίγο. Συνεχίσαμε να ανταμώνουμε…και να αρπαζόμαστε.

Όμως αυτή τη φορά, μεταξύ μας, κάτι έσπασε, κάτι σημαντικό και βαθύ. Στη συνέχεια, η γρήγορη τροπή που παίρνουν τόσα χειμαρώδη γεγονότα θα με οδηγήσει αναπόφευκτα στην όξυνση των πολιτικών αντιθέσεων, κόβοντας κακήν κακώς τις σχέσεις μου με εκείνον τον γραμματέα της έδρας και μεταφέροντας τη στράτευση μου εκτός Κόμματος. Πάντοτε, συνεχίζω να πιστεύω ότι η υπόθεση του Τσε είχε, τουλάχιστον για εμένα, ανοίξει ένα χάσμα αγεφύρωτο, επιτάχυνε την απόσχιση και κατόπιν τον διαχωρισμό, οριστικό και συναινετικό, της πολιτικής μου διαδρομής και ζωής από εκείνη του Κόμματος. Κατά τα λοιπά, σε εκείνο το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’60, δεν είναι ιδιαίτερα απλό να βρεθούν σημεία μεσολάβησης. Το ΙΚΚ ζει πάνω στον μύθο της Αντίστασης και των παρελθόντων αγώνων, όμως στη συγκεκριμένη δραστηριότητα του, στην καθημερινή πολιτική δουλειά, τείνει όλο και περισσότερο να διαφεντεύει την τοπική πολιτική κατάσταση μέσα από αλλεπάλληλους συμβιβασμούς. Εγώ, αντιθέτως, έχω διαλέξει τη γραμμή που χαράζουν τα λόγια του Τσε Γκεβάρα: »Δημιουργήστε 10, 100, 1000 Βιετνάμ». Οι όροι που χρησιμοποιούμε έρχονται σε αντίθεση.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s