ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

η ατομική ιδιοκτησία…και η Ατομικότητα

Η ψυχή του ανθρώπου στο σοσιαλισμό

Γράφει ο Όσκαρ Ουάϊλντ:

Ο Σοσιαλισμός, ο Κομουνισμός ή όπως αλλιώς διαλέξει να τον ονομάσει κανείς, μετατρέποντας την ατομική ιδιοκτησία σε δημόσια περιουσία, και αντικαθιστώντας τον ανταγωνισμό με τη συνεργασία, θα αποκαταστήσει την κοινωνία στη σωστή της κατάσταση ενός απολύτως υγιούς οργανισμού, και θα εξασφαλίσει την υλική αυτάρκεια κάθε μέλους της κοινότητας. Θα δώσει, θάλεγα, στη ζωή τη σωστή της βάση και το σωστό της περιβάλλον. Αλλά, για την πλήρη εξέλιξη της Ζωής στο ύψιστο σημείο της τελείωσης της, κάτι περισσότερο χρειάζεται. Αυτό που χρειάζεται είναι η Ατομικότητα. Αν ο Σοσιαλισμός γίνει Απολυταρχικός, αν γίνουν Κυβερνήσεις με δύναμη πολιτική, αν, με μια λέξη, πρόκειται να έχομε Βιομηχανικές Τυραννίες, τότε η τελική μοίρα του ανθρώπου θα είναι χειρότερη απ’ την πρώτη.

Όπως έχουν τώρα τα πράγματα, σαν αποτέλεσμα της ύπαρξης της ατομικής ιδιοκτησίας, πολλοί άνθρωποι μπορούν ν’ αναπτύξουν έναν πολύ περιορισμένο βαθμό Ατομικότητας. Ή δεν έχουν ανάγκη να εργάζονται για να ζήσουν, ή έχουν τη δυνατότητα να διαλέξουν το πεδίο της δράσης που τους ταιριάζει πραγματικά, και τους δίνει ευχαρίστηση.  Αυτοί είναι οι ποιητές, οι φιλόσοφοι, οι άνθρωποι της επιστήμης, οι άνθρωποι της κουλτούρας – με μια λέξη, οι αληθινοί άνθρωποι, οι άνθρωποι που έχουν εκπληρώσει τον εαυτό τους και που σ’ αυτούς η Ανθρωπότητα κερδίζει μια μερική εκπλήρωση η ίδια.

Απ’ την άλλη, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που, μη έχοντας δική τους περιουσία και ζώντας πάντα στο χείλος της λιμοκτονίας, αναγκάζονται να κάνουν τη δουλειά ζώων που κουβαλούν βάρη, να κάνουν δουλειές απολύτως άσχετες με τους ίδιους, και στις οποίες σπρώχνονται από την καθοριστική, παράλογη, ταπεινωτική Τυραννία της στέρησης. Αυτοί είναι οι φτωχοί [και σήμερα οι νεόπτωχοι], και σ’ αυτούς δεν υπάρχουν ωραίοι τρόποι, ή γοητεία ομιλίας, ή πολιτισμός, ή κουλτούρα, ή εκλέπτυνση στις απολαύσεις, ή χαρά της ζωής. Από την συγκεντρωμένη τους δύναμη η Ανθρωπότητα κερδίζει πολλά σε υλική ευημερία. Κερδίζει όμως μόνο το υλικό κέρδος, κι ο άνθρωπος ο φτωχός ο ίδιος, μόνος του, δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Δεν είναι παρά το απειροελάχιστο μόριο μιας δύναμης που, όχι μόνο δεν τον λογαριάζει, μα τον συνθλίβει κι από πάνω, μάλιστα, τον προτιμάει έτσι, μια και στην κατάσταση αυτή είναι πιο υπάκουος.

Φυσικά θα μπορούσε να πει κανείς πως η Ατομικότητα που γεννιέται κάτω από συνθήκες ατομικής ιδιοκτησίας δεν είναι πάντα, ή ακόμα και κατά κανόνα, πολύ καλής ή εξαιρετικής ποιότητας, κι ότι οι φτωχοί, αν δεν έχουν γοητεία και κουλτούρα, έχουν ωστόσο πολλές αρετές. Και οι δυο αυτές δηλώσεις είναι απόλυτα σωστές. Η ιδιοκτησία πολύ συχνά εξαχρειώνει τον ιδιοκτήτη, κι αυτή, φυσικά, είναι μια από τις αιτίες που ο Σοσιαλισμός θέλει να την καταργήσει. Θα μπορούσε ακόμη να πει κανείς, πως η ιδιοκτησία είναι, σε τελευταία ανάλυση, μπελάς…….

και παρακάτω:

Η ανυπακοή, στα μάτια όποιου έχει διαβάσει ιστορία, είναι η πρωπατορική αρετή του ανθρώπου. Από την ανυπακοή γεννήθηκε η πρόοδος, από την ανυπακοή και η επανάσταση. Καμιά φορά ακούμε να επαινούν τους φτωχούς γιατί είναι, λέει, οικονόμοι. Αλλά να συμβουλεύεις τους φτωχούς να κάνουν οικονομία είναι και άγαρμπο και προσβλητικό. Για έναν εργάτη και έναν αγρότη να κάνει οικονομία είναι απολύτως ανήθικο. Ένας άνθρωπος δεν πρέπει να σπεύδει ν’ αποδείξει πως μπορεί να ζήσει σαν κακοταϊσμένο ζώο. Πρέπει να αρνείται να ζει έτσι, και πρέπει ν’ αρχίσει να κλέβει ή να γραφτεί στις λίστες των απόρων, που για πολλούς είναι κι αυτό μια μορφή κλεψιάς. Όχι: ο φτωχός που είναι αγνώμων, σπάταλος, δυσαρεστημένος κι επαναστατημένος, είναι το πιθανότερο, μια αληθινή προσωπικότητα, και φέρνει πολλά μέσα του. Είναι πάντως ο ίδιος μια υγιής διαμαρτυρία. Όσο για τους ενάρετους φτωχούς, μπορεί, βέβαια, να τους λυπηθεί κανείς, είναι όμως αδύνατο να τους θαυμάσει. Έχουν υπογράψει κρυφή συνθήκη με τον εχθρό, και πούλησαν τα πρωτοτόκια τους για πολύ λιγότερο από ένα πιάτο φακής. Μπορώ πολύ καλά να καταλάβω να δέχεται ένας άνθρωπος νόμους που να προστατεύουν την ατομική ιδιοκτησία, και τη συσσώρευση της, ως το σημείο που αυτός ο ίδιος μπορεί κάτω από αυτές τις συνθήκες να δημιουργήσει ακόμη κάποια μορφή όμορφης, πνευματικής ζωής. Μου είναι όμως σχεδόν απίστευτο ένας άνθρωπος που η ζωή του έχει φθαρεί και ρημάζει από τέτοιους νόμους να συμφωνεί με τη συνέχιση τους.

Όμως, η εξήγηση δεν είναι και τόσο δύσκολη. Είναι απλούστατα αυτή. Η μιζέρια κι η φτώχεια είναι τόσο απόλυτα φθοροποιές, και παραλύουν τόσο τη φύση του ανθρώπου, ώστε καμία τάξη να μην έχει πραγματική συνείδηση της ίδιας της της δυστυχίας. Πρέπει να τους το πουν οι άλλοι, και πολύ συχνά δεν τους πιστεύουν καθόλου. Αυτό που λέγεται από πανίσχυρους εργοδότες στο κατηγορώ τους ενάντια στους ταραχοποιούς είναι σίγουρα αληθινό. Οι ταραχοποιοί είναι ένα είδος ανθρώπων που χώνουν τη μύτη τους κι ανακατώνονται, που εμφανίζονται μια μέρα ξαφνικά σε μια τέλεια ικανοποιημένη τάξη της κοινωνίας και σπέρνουν τα ζιζάνια της δυσαρέσκειας ανάμεσα στα μέλη της. Αυτός είναι ο λόγος που οι ταραχοποιοί είναι τόσο απόλυτα αναγκαίοι. Χωρίς αυτούς, σ’ αυτή την ατελή μας κατάσταση, δεν θα γίνονταν βήμα προς τον πολιτισμό.

Η σκλαβιά νικήθηκε στην Αμερική, όχι γιατί έκαναν τίποτα οι ίδιοι οι σκλάβοι, ή γιατί έδειξαν καν κάποια δυνατή επιθυμία να ελευθερωθούν. Καταργήθηκε εντελώς χάρη στην υπερπαράνομη δράση ορισμένων ταραχοποιών στη Βοστώνη κι αλλού, που οι ίδιοι δεν ήσαν σκλάβοι, ούτε είχαν σκλάβους, ή οποιαδήποτε άμεση σχέση με το όλο πρόβλημα. Χωρίς καμιά αμφιβολία, ήσαν αυτοί, οι Abolitionists που άναψαν τη φλόγα, που ξεκίνησαν όλη την ιστορία. Κι είναι πολύ ενδιαφέρον να διαπιστώνει κανείς πως από τους ίδιους τους σκλάβους είχαν, όχι μόνο ελάχιστη βοήθεια, αλλά και ελάχιστη συμπάθεια, κι όταν τέλειωσε ο πόλεμος κι οι σκλάβοι βρέθηκαν ελεύθεροι, τόσο ελεύθεροι στ’ αλήθεια που νάναι ελεύθεροι ακόμα και να πεθάνουν απ’ την πείνα, πολλοί απ’ αυτούς άρχισαν να νοσταλγούν τη σκλαβιά τους.

Για τον άνθρωπο που σκέφτεται, το πιο τραγικό γεγονός στη Γαλλική Επανάσταση δεν είναι ότι η Μαρία Αντουανέττα σκοτώθηκε γιατί ήτανε βασίλισσα, αλλά το ότι ο απλός πεινασμένος χωριάτης της Vendee,  εκεί όπου έγινε η μάχη της Γαλλικής Επανάστασης μεταξύ μοναρχικών και αντιμοναρχικών, έτρεξε πρόθυμα να πεθάνει για το αισχρό ιδεώδες του φεουδαρχισμού.

Η ψυχή του ανθρώπου στον Σοσιαλισμό, του Όσκαρ Ουάϊλντ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΟΚΟΛΗ

https://youtu.be/AdIDxFTgBJM

Muse – Isolated System

 

Advertisements

One thought on “η ατομική ιδιοκτησία…και η Ατομικότητα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s