ιστορία, storia

Η Πρώτη Ταξιαρχία, τρίτο μέρος

Ρενάτο Κούρτσιο: με ξεσκέπαστο πρόσωπο, του Μάρκο Σαλόγια

 

me-xeskepasto-prosopo

Εσύ [Ρενάτο Κούρτσιο] έγραφες τις προκηρύξεις;

Συνήθως ναι. Ήμουν εκείνος που αναλάμβανε τη σύνταξη των κειμένων. Το έκανα, αφότου είχα ακούσει, για πολύ ώρα τη γνώμη των εργατών και των συντρόφων που είχαν πάρει μέρος στην εκάστοτε ενέργεια.

Το σχέδιο μου, ήταν να προωθήσω όσα συνθήματα είχαν ακουστεί στο εργοστάσιο, προσθέτοντας τη δική μας ανάλυση. Κοιτάχτε, έγραφα, πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τους εργατικούς αγώνες με νέα σχήματα, αυτό που προτείνουμε είναι μια οργάνωση της εργατικής εξουσίας λιγότερο ανοικτή και περισσότερο επαναστατική.

Μας προέκυπτε μια φτωχή γλώσσα που προσπαθούσε να είναι αποτελεσματική. Μας έκαναν συχνά κριτική για τη γλώσσα που είχαμε επιλέξει να χρησιμοποιούμε, »τι κοινότυποι που είστε» μας έλεγε πολύ κόσμος. Ωστόσο, εγώ όσο έγραφα είχα πάντα στο μυαλό μου, μια συζήτηση που είχα με ένα μέλος των Μαύρων Πανθήρων εξόριστο στην Αλγερία ο οποίος με το χαμόγελο στα χείλη μας είχε κάνει αυστηρή κριτική: »όταν μιλάτε για όσα συμβαίνουν στις γειτονιές και στα εργοστάσια, έχετε τόση ανησυχία να τα προσαρμόσετε στα δικά σας ιδεολογικά σχήματα που σας διαφεύγει εντελώς το πόσο δυσνόητοι καταλήγετε…» Από τότε έλεγα πάντοτε στον εαυτό μου, πως καλύτερα κοινότυποι παρά δυσνόητοι.

Δυστυχώς, συχνά καταφέρναμε να είμαστε ταυτόχρονα και τα δυο μαζί….

Συμμετείχες, πάντα στις ενέργειες;

Πάνω σ’ αυτό γινόντουσαν πολλές συζητήσεις. Μερικοί σύντροφοι ήταν της γνώμης πως έπρεπε να κρατηθώ μακριά από τις επικίνδυνες δράσεις καθότι ήμουν πιο χρήσιμος στο να συντάσσω τις εφημερίδες, τα διάφορα αρχεία του αγώνα όπως και τις προκηρύξεις. Επιπλέον, είχα σχέσεις με κόσμο ετερόκλητο: εργάτες, συνδικαλιστές, προλετάριους, από τις λαϊκές γειτονιές του Μιλάνο, »ορφανά» του ’68 που είχαν διασκορπιστεί σε διάφορες ομάδες…Μια ενδεχόμενη σύλληψη μου, θα μπορούσε να βλάψει πολύ κόσμο.

Από την άλλη, βέβαια εγώ επέμενα να συμμετέχω και σιγά σιγά πέρασε η άποψη ότι δεν ήταν απαραίτητο να δρουν ξεχωριστά τα χέρια και το μυαλό. Δεν μας φαίνονταν σωστό κάτι τέτοιο, πόσο μάλλον όταν ασκούσαμε κριτική σε ομάδες όπως η Εργατική Εξουσία και ο Συνεχής Αγώνας που είχαν ξεχωρίσει το ένοπλο τμήμα τους από τις πολιτικές οργανώσεις.

Στην αρχή λοιπόν, ήμουν λίγο απομακρυσμένος αλλά γρήγορα άρχισα να συμμετέχω στις διάφορες ενέργειες μας, όπως και οι υπόλοιποι. Τέλος πάντων το μόνο που δεν μας έλειπε ήταν τα »εργατικά χέρια» αφού όταν ήταν να προχωρήσουμε σε μια ενέργεια τιμωρίας κάποιου επιστάτη του εργοστασίου, δεκάδες ήταν οι σύντροφοι που θέλανε να συμμετάσχουν.

Πως μοιράζατε τις προκηρύξεις;

Στο εργοστάσιο, το κάναμε με τους πιο απλούς τρόπους: χέρι με χέρι κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων ή τα αφήναμε στα τραπέζια των συνδικαλιστών, στα αποδυτήρια, στις γραμμές συναρμολόγησης…ενίοτε μάλιστα όλο και κάποιος ανακάλυπτε και νέους τρόπους, όπως για παράδειγμα, η χρησιμοποίηση των σωλήνων του εσωτερικού ταχυδρομείου που καταλήγει στα γραφεία των υπαλλήλων και βέβαια της διεύθυνσης, προς έκπληξης όλων.

Εκείνη την εποχή, δεν είμαστε ακόμη παράνομοι. Όλοι μας γνώριζαν στο κίνημα. Και στο εργοστάσιο το ίδιο, συμπεριλαμβανομένων και των συνδικαλιστών του ΚΚΙ όπως και των εργατών που ανήκαν σε εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις. Ξέρανε λοιπόν ποιο είμαστε και τι κάναμε. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ενεργούσαμε σχεδόν στα φανερά, χωρίς να παίρνουμε και πολλές προφυλάξεις. Ωστόσο οι Ερυθρές Ταξιαρχίες είχαν ήδη γεννηθεί.

Έτσι λοιπόν, βρίσκεσαι ιδρυτής, ιδεολόγος και αρχηγός του πρώτου πυρήνα των Ταξιαρχιών που δρα ουσιαστικά στην Pirelli και στη Sit- Siemens του Μιλάνο. Με περισσότερο από είκοσι χρόνια να ‘χουν περάσει μπορείς να δεις και να αξιολογήσεις με καθαρή ματιά όλη αυτή την πορεία που σ’ έφερε στο σημείο αυτό;

Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν πρόκειται για μια ευθεία διαδρομή αλλά για μια διαδοχή εμπειριών, ακόμα και ασυνεχών που μερικές φορές οφειλόταν μόνο σε συμπτώσεις ή σε ακαθόριστες από πριν συνθήκες. Μέχρι να γίνω στα τριάντα μου, ταξιαρχίτης είχα περάσει μέσα από υπαρξιακές κρίσεις, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους.

Βέβαια, για να γίνει πλήρως κατανοητή όλη αυτή η πορεία, καλό θα ήταν να κάναμε ένα μεγάλο άλμα προς τα πίσω. Μα το πιάσουμε από την αρχή.

κι εμείς με την μουσική ερχόμαστε πάλι στο σήμερα:

 

Muse – The Globalist [Lyrics]

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s