ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

η Ατομικότητα και η ατομική ιδιοκτησία…

Η ψυχή του ανθρώπου στο σοσιαλισμό

Λέγει ο Όσκαρ Ουάϊλντ:

Θα μπορούσε όμως να ρωτήσει κανείς πως η Ατομικότητα, που αυτή τη στιγμή βασίζεται στην ύπαρξη της ατομικής ιδιοκτησία για την ανάπτυξη της, θα κερδίσει από την κατάργηση αυτής της ίδιας της ατομικής ιδιοκτησίας. Η απάντηση είναι πολύ απλή: Είναι αλήθεια πως, κάτω απ’ τις ισχύουσες συνθήκες, μερικοί άνθρωποι που έτυχε να έχουν δικά τους προσωπικά εισοδήματα, όπως ο Byron, ο Shelley, ο Browning, ο Victor Hugo, ο Beaudelaire και άλλοι, μπόρεσαν κι ολοκλήρωσαν την προσωπικότητα τους, σχεδόν απόλυτα. Ούτε ένας δεν έκανε μιας μέρας δουλειά για να ζήσει. Γλύτωσαν από την φτώχεια. Είχαν ένα τεράστιο πλεονέκτημα. Το ζήτημα είναι αν θα ήταν προς όφελος της Ατομικότητας η κατάργηση ενός τέτοιου πλεονεκτήματος. Ας υποθέσουμε πως καταργείται. Τι θα γίνει τότε η Ατομικότητα; Ποιο θα είναι το κέρδος της;

Το κέρδος της θα ήταν αυτό. Κάτω από τις καινούργιες συνθήκες η Ατομικότητα θα είναι πολύ πιο ελεύθερη,  πολύ πιο όμορφη, και πολύ πιο βαθιά απ’ ότι αυτή τη στιγμή. Δε μιλώ για την Ατομικότητα που πραγματώνεται μεγαλόπνοα στην εκστασιακή καλλιτεχνική δημιουργία ποιητών σαν αυτών που ανέφερα, μα για τη συγκλονιστική υπαρκτή Ατομικότητα που κρύβεται πλούσια μέσα στον κάθε άνθρωπο, σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα. Γιατί η παραδοχή της ατομικής ιδιοκτησίας στην πραγματικότητα έβλαψε την υπόθεση της Ατομικότητας, την τοποθέτησε πάνω σε βάσεις ψεύτικές, ταυτίζοντας τον άνθρωπο με το κέρδος. Οδήγησε την Ατομικότητα εντελώς στραβά. Έκανε το κέρδος, όχι την εξέλιξη, σκοπό της. ΄Έτσι που ο άνθρωπος πίστεψε πως αυτό που είχε σημασία ήταν να έχεις, και δεν ήξερε πως αυτό που έχει σημασία είναι να είσαι. Η αληθινή τελειότητα του ανθρώπου, βρίσκεται όχι σ’ αυτό που ένας άνθρωπος έχει, αλλά σ’ αυτό που ένας άνθρωπος είναι.

Η ατομική ιδιοκτησία έπνιξε την αληθινή Ατομικότητα, κι έφτιαξε μια Ατομικότητα ψεύτικη. Απέκλεισε μια μερίδα της κοινωνίας από την ευτυχία της Ατομικότητας λιμοκτονώντας την. Απέκλεισε και την άλλη οδηγώντας τη σε λάθος δρόμο, και βαραίνοντας την. Και τόσο απόλυτα ταυτίστηκε η προσωπικότητα ενός ανθρώπου με το τι έχει και το τι δεν έχει ώστε ο αγγλικός νόμος πάντα αντιμετώπισε την προσβολή της περιουσίας πολύ πιο αυστηρά από την προσβολή ενός ανθρώπου, και τα περιουσιακά στοιχεία είναι ακόμα εκείνα που κρίνουν κατά πόσο είσαι ή δεν είσαι επίσημα Άγγλος πολίτης.

Με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, λοιπόν, θα έχομε μια αληθινή, όμορφη, υγιή Ατομικότητα. Κανείς δεν θα σπαταλάει τη ζωή του αποκτώντας πράγματα και τα σύμβολα αυτών των πραγμάτων. Αντί γι αυτό θα ζει. Και το να ζεις είναι το πιο σπάνιο πράγμα στον κόσμο. Οι περισσότεροι άνθρωποι υπάρχουν, τίποτα περισσότερο.

Οι περισσότερες ανθρώπινες προσωπικότητες αναγκάστηκαν κάποια στιγμή να επαναστατήσουν. Η μισή τους δύναμη σπαταλήθηκε στη διαμαρτυρία και την προστριβή. Η προσωπικότητα του Byron, παραδείγματος χάριν, σπαταλήθηκε φοβερά στην πάλη ενάντια στη βλακεία και την υποκρισία και τον μικροαστισμό των Άγγλων. Τέτοιες μάχες δε μεγαλώνουν πάντα τη δύναμη, συχνά μεγαλώνουν την αδυναμία. Ο Byron δεν μπόρεσε ποτέ να μας δώσει όλα όσα θα μπορούσε να μας δώσει. Ο Shelley ξέφυγε πιο εύκολα. Όμως ο Byron, έφυγε από την Αγγλία όσο νωρίτερα μπόρεσε. Μα εκείνος δεν ήταν τόσο γνωστός. Αν οι Άγγλοι είχαν καταλάβει πόσο μεγάλος ποιητής ήταν στην πραγματικότητα, θα πέφταν πάνω του με νύχια και δόντια, και θάκαναν τη ζωή του όσο ανυπόφορη μπορούσαν. Ευτυχώς δεν είχε και τόσο περίοπτη θέση στην αγγλική κοινωνία, κι έτσι, ως ένα βαθμό, γλίτωσε. Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και στο Shelley ο τόνος της επανάστασης είναι υπέρ το δέον δυνατός. Ο τόνος της τέλειας προσωπικότητας δεν είναι ένας τόνος επανάστασης, αλλά γαλήνης.

Θα είναι κάτι το θαυμάσιο -η αληθινή προσωπικότητα του ανθρώπου- όταν τη δούμε. Θα αναπτύσσεται φυσικά και απλά, όπως ένα λουλούδι ή ένα δένδρο. Δε θα βρίσκεται σ’ αντίθεση. Δεν θα συζητάει και δεν θα τσακώνεται. Δε θα αποδεικνύει τίποτα. Θα ξέρει τα πάντα. Κι όμως δε θ’ ασχολείται με τη γνώση. Γιατί θάχει σοφία. Η αξία της δε θα μετριέται με αξίες της ύλης. Δε θα έχει τίποτα. Κι όμως θάχει τα πάντα, κι ότι κι αν πάρει κανείς απ’ αυτήν, εκείνη ακόμα θα έχει, τόσο πλούσια θα είναι. Δε θ’ ανακατεύεται συνέχεια στις ζωές των άλλων, και δε θα γυρεύει να γίνουν κι οι άλλοι όπως αυτή. Θα τους αγαπάει γιατί θα είναι διαφορετικοί. Κι όμως, μ’ όλο που δε θ’ ανακατεύεται στις ζωές των άλλων, θα βοηθάει όλους, όπως ακριβώς ένα όμορφο πράγμα μας βοηθάει, με το να είναι αυτό που είναι. Η προσωπικότητα του ανθρώπου θα είναι αφάνταστα θαυμάσια, θα είναι τόσο θαυμάσια όσο η προσωπικότητα ενός παιδιού…..

Η ψυχή του ανθρώπου στο σοσιαλισμό, εκδόσεις ΣΟΚΟΛΗ

MUSE – Aftermath [Official Music Video]

Advertisements

One thought on “η Ατομικότητα και η ατομική ιδιοκτησία…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s