ιστορία, storia

η ιστορία του Τρέντο…α]

Ας επιστρέψουμε στα χρόνια, του πανεπιστημίου του Τρέντο. Είπες ότι είχατε φτιάξει μια κομμούνα.

Μια φίλη μας πρόσφερε ένα μισοχαλασμένο σπίτι στις όχθες του ποταμού Άντιτζε. Μαζί με τον Ροστάνιο και τον Πάολο Παλμιέρι, που τώρα διδάσκει Ανθρωπολογία στο πανεπιστήμιο της Πάντοβα, αποφασίσαμε να κάνουμε μια κομμούνα, ή πιο απλά »ένα σπίτι ανοικτής μελέτης». Δουλέψαμε λίγο, ανακαινίζοντας το κτίριο, με τη βοήθεια εθελοντών, και αυτο-βοηθούμενοι από μικρο-κλοπές. Θυμάμαι, που σηκώσαμε από μια πλατεία το κουβούκλιο των τροχονόμων και το μετατρέψαμε σ’ ένα μεγάλο τραπέζι εργασίας.

Εκεί κοιμόμαστε τρία άτομα, ωστόσο, κατά τη διάρκεια της μέρας ερχόταν όποιος ήθελε. Μέχρι και ομάδες από είκοσι αγόρια ανάμεσα τους και κανένα κορίτσι. Πραγματοποιούσαμε μικρά σεμινάρια, οργανώσαμε ένα είδος αντί-μαθήματα που δεν τ’ ακουμπούσαν στο πανεπιστήμιο ή τα δίδασκαν λάθος κατά  τη γνώμη μας: περισσότερο Βιτγκεστάιν από  Μαρξ, αλλά και Φανόν, Μαρκούζε, Μπέντζαμιν…Και ξεκίνησε έτσι ένα παράξενο παιχνίδι, αφού για τα ήδη κλειστά μυαλά της κοινωνίας του Τρέντο, να συχνάζει κανείς στο »ανοικτό σπίτι» μας σήμαινε σκληρή κριτική, και έβαζε σε υποψίες. Μέχρι το σημείο, που η Μαριανέλα Σκλάβι κι εγώ, εκείνη την περίοδο, αρχίσαμε να πειραματιζόμαστε, σε τεχνικές του κοινωνικού δράματος στα μπαρ του Τρέντο, δημιουργώντας δραματικές-ιλαρές σκηνές που προφανώς προσέθεταν το απαραίτητο αλατοπίπερο στο γενικό σούσουρο.

Μια από τις πρώτες φοιτήτριες που ξεκίνησαν να συχνάζουν τακτικά στο »σπίτι των μάγων» ήταν η Μαργκερίτα Καγκόλ και ένας από τους λόγους που μ’ έκαναν να την ερωτευτώ αμέσως, ήταν το θάρρος που επέδειξε διασχίζοντας εκείνη τη γέφυρα στο Άντιτζε που έβγαζε σε μας. Έτσι ξεκίνησε η δική μας ιστορία αγάπης η οποία δεν τελείωσε και ποτέ.

Ωστόσο η πολιτική συζήτηση που ξεκίνησε στο πανεπιστήμιο σας δεν εξαντλήθηκε μόνο στη διεκδίκηση σας για την έδρα.

Εννοείται πως όχι. Όσο εξελισσόταν ο αγώνας τόσο ωρίμαζε η πολιτική μας συνείδηση στην καλλιέργεια της οποίαν καταλυτικό ρόλο έπαιξαν περιοδικά όπως τα Quaderni Rossi, Quaderni piacentini και Classe operaia, [Κόκκινα Τετράδια, Τετράδια της Πιατσέντσα και εργατική Τάξη]. To Tρέντο ήταν ένα πανεπιστήμιο που είχε φοιτητές που δεν προέρχονταν από το ινστιτούτο και για αυτό ήταν γόνιμο για να ξεκινήσει μια συζήτηση πάνω στο πόσο απαραίτητο ήταν το πέρασμα από μια σχολή για την ελίτ σε μια σχολή για το λαό.

Bέβαια, το ουσιαστικό στοιχείο που συγκέντρωσε όλα τα υπόλοιπα σ’ ένα και προκάλεσε την έναρξη του μηχανισμού δράσης ήταν ο αντίκτυπος του κινήματος κόντρα στον πόλεμο του Βιετνάμ που μας έφτανε από τα αμερικανικά πανεπιστήμια. Ως σχολή κοινωνιολογίας ήμασταν απευθείας συνδεδεμένοι με το Μπέρκλει και κινητοποιηθήκαμε σε συντονισμό με την εξέγερση των καλιφορνέζων φοιτητών. Το φθινόπωρο του ’67 αποφασίσαμε την κατάληψη του πανεπιστημίου.

Και ήταν η πρώτη φορά που πραγματοποιήθηκε μια κατάληψη στην Ιταλία, αν δεν κάνω λάθος.

Ακριβώς. Τα πράγματα κύλησαν ως εξής. Εγώ ήμουν »υπουργός πολιτισμού» του μικρού πανεπιστημιακού κοινοβουλίου και κατά τη διάρκεια μιας τεταμένης συνέλευσης του αντιπροσωπευτικού μας οργάνου, ο Ροστάνιο πρότεινε την κατάληψη. Δεν συμφώνησαν όλοι. Στο τέλος της συνέλευσης μετρηθήκαμε. Ήμασταν επτά  εκείνοι που προτιμούσαμε αυτό τον τύπο αγώνα και που τότε φάνταζε πολύ τραβηγμένος. Αργότερα γίναμε έντεκα.

Στο μεταξύ είχε ήδη νυχτώσει και το πανεπιστήμιο θα έκλεινε. Αρχίσαμε να τρέχουμε και ίσα που προλάβαμε  τον φύλακα έτοιμο να κλείσει την πύλη. »Κοίτα, απόψε θα κοιμηθούμε εδώ» του είπαμε »εσύ μπορείς να φύγεις, μην ανησυχείς για τίποτα». Ανοιγόκλεισε τα μάτια σαν να του είχαμε πει ότι στην τσάντα κουβαλούσαμε βόμβα.

Φτιάξαμε ένα οδόφραγμα μεταφέροντας ότι έπιπλα βρήκαμε και επειδή το πανεπιστήμιο ήταν ακριβώς απέναντι από το περιοδικό L’ Adige που ο ιδιοκτήτης του ήταν ο Πίκολι [μεγαλοστέλεχος της Χριστιανοδημοκρατίας], κρεμάσαμε από το παράθυρο σεντόνια με συνθήματα όπως »Κατάληψη Πανεπιστημίου», »Σταματήστε τον πόλεμο στο Βιετνάμ».

Η ιστορία αυτή προκάλεσε πολύ θόρυβο. Τις επόμενες μέρες από έντεκα που είμαστε περάσαμε τους χίλιους. Εντάξει, δεν κοιμόμαστε όλοι στο πανεπιστήμιο. Είχαμε βάρδιες μεν αλλά και πάλι ήταν λίγο μπάχαλο τα πράγματα. Όπως και να ‘χε όμως οργανώναμε συνελεύσεις, συζητήσεις, ψηφοφορίες…

Τελικά αποφασίσαμε να μην απορρίψουμε στο σύνολο τους, τις ακαδημαϊκές δομές που είχαν σαν πλεονέκτημα ότι σ’  έκαναν να δουλέψεις σκληρά, αλλά αντίθετα να δημιουργήσουμε παράλληλους κύκλους μαθημάτων όπως άρεσαν σ’ εμάς, πάνω σε θέματα με τα οποία ήμασταν παθιασμένοι. Ξεκινήσαμε ακόμη, να καλούμε προσωπικότητες του πολιτισμού απομακρυσμένες από τους ακαδημαϊκούς κύκλους όπως για παράδειγμα τον Λέλιο Μπάσσο που είχε πάει στο Βιετνάμ και μας έφερε βόμβες διασποράς που τις χρησιμοποιούσανε κόντρα στους Βιετκόγκ.

Καλέσαμε ακόμα την ομάδα του Living Theatre του Τζούλιαν Μπεκ, όπου έμεινε δεκαπέντε μέρες προκαλώντας μέγα σκάνδαλο και αναταραχή στην πόλη.

Τελικά δημιουργήσαμε το πρώτο παράδειγμα »αρνητικού πανεπιστημίου» που μετά εξαπλωνόνταν στο Παλάτσο Καμπάνα του Τορίνο και σ’ άλλα ακόμη πανεπιστήμια.

Όπως ήταν φυσικό η πρώτη κατάληψη του πανεπιστημίου διήρκησε λίγες μέρες, μιας και ένα πρωινό φτάσανε πολλές δυνάμεις της αστυνομίας και μας έβγαλαν έξω. Εμείς τότε διαλέξαμε την παθητική αντίσταση που ήταν και η παραδοσιακή μέθοδος στις διαμαρτυρίες στην Αμερική.

Και δεχτήκαμε αμέτρητες γκλομπιές. Μας συνέλαβαν και ύστερα μας άφησαν χάρη στην επέμβαση κάποιων βουλευτών του κομμουνιστικού κόμματος.

Έτσι ξεκίνησε μια δυναμική και ταραχώδης περίοδος στην οποία όσο εξελισσόταν οι πρωτοβουλίες του »αρνητικού πανεπιστημίου», το πανεπιστήμιο κάθε λίγο ήταν υπό κατάληψη.

Υπάρχει κι ένα ιδρυτικό κείμενο του »αρνητικού πανεπιστημίου» σας, που στις αρχές του ’68 κυκλοφόρησε σ’ όλη την Ιταλία. Ποιος το έγραψε;

Το ετοίμασα εγώ τις πρώτες μέρες της κατάληψης, εμπνευσμένος απ’ όσα είχαν γίνει από τους φοιτητές στο Μπέρκλεϋ. Αργότερα, η μπροσούρα μου, έγινε αντικείμενο συζητήσεων στις συναντήσεις της κομμούνας μας, για να καταλήξει στο τελικό κείμενο με τον τίτλο, »Μανιφέστο για ένα αρνητικό πανεπιστήμιο».

Πρόκειται για ένα κείμενο που σε γενικές γραμμές πραγματεύονταν ένα θέμα περιχαρακωμένο ακόμα εντός θεσμών, όπως και να ΄χει καθόλου επαναστατικό. Τα πιο σημαντικά σημεία ήταν δυο: η κριτική στην τεχνοκρατία, αποστεωμένη από τη γνώση αυτού που εμείς ονομάζαμε »ζωή» και η κριτική της αρνητικής επιρροής που είχαν τα ιταλικά πανεπιστήμια στην ίδια την κοινωνία, αναπαράγοντας παθητικά την κυρίαρχη κουλτούρα.Σε πρακτικό επίπεδο η πρώτη συνέπεια εκείνων των αναλύσεων, ήταν η πρόταση για μια θέση αντι-κοινωνιολόγου που θα δούλευε μαζί με τις περιθωριοποιημένες δυνάμεις για να τις βοηθήσει προκειμένου να έχουν αποτελεσματικότερες μεθόδους και μέσα παρέμβασης.

συνεχίζεται…

me-xeskepasto-prosopo

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s