σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Brexit, δεν είναι πρόκληση σύγκρουσης ανάμεσα σε γενιές αλλά ταξική σύγκρουση και μέσα στην τάξη – non sfida generazionale ma conflitto di classe e dentro la classe

Brexit, non sfida generazionale ma conflitto di classe e dentro la classe

Το Brexit δεν είναι πρόκληση σύγκρουσης ανάμεσα στις γενιές αλλά σύγκρουση των τάξεων και μέσα στην τάξη

Ένα από τα κλειδιά ανάγνωσης-ερμηνεία σχετικά με το ζήτημα του Brexit που χρησιμοποιήθηκαν με τον πιο καταχρηστικό τρόπο τις τελευταίες ημέρες από τις δυνάμεις του ευρωπαϊσμού στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έμεινε ορφανή από την Μεγάλη Βρετανία (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία) υπήρξε εκείνο που σημείωνε και εξέθετε μια ξεκάθαρη αντιπαράθεση ανάμεσα σε μια ψήφο προς το Leave σχεδόν αποκλειστικά από τις γηραιότερες ζώνες του πληθυσμού και αντιθέτως εκείνην προς το Remain από εκείνες των νεότερων.

Μια ρητορική που πήγε πολύ πέρα από την κοινωνιολογική διάσταση, και χρησιμοποιήθηκε από την πλευρά του χώρου του ευρωπαϊσμού για να δικαιολογήσει μια ουσιαστική “πολιτιστική οπισθοχώρηση” της υπόθεσης αντιστροφής εκείνου που έμοιαζε ένα σενάριο αμετάκλητο εμβάθυνσης των συντακτικών δεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης επάνω σε πολλαπλά επίπεδα του ελέγχου.

Το απαξιωτικό αποτέλεσμα είναι προφανές, και έχει σαν στόχο να κατακτήσει την επανέναρξη της φιλο-ευρωπαϊκής επιλογής ξεκινώντας από την απαξίωση και τον αποκλεισμό αυτών που ψήφισαν Leave και αυτών που θα μπορούσαν να θεωρηθούν εχθρικοί, έστω και μόνο εν μέρει, στο ευρωπαϊκό σχέδιο.  Η ψήφος στην Ισπανία φαίνεται για παράδειγμα να έχει υποστεί τον αντίκτυπο του βρετανικού δημοψηφίσματος, πληροφορίες ζητείστε από τους Unidos Podemos.

Αντιθέτως η πραγματικότητα μας μιλά για ένα διαφορετικό σενάριο, που συσκοτίστηκε θεληματικά και όχι τυχαία από αυτούς που παντρεύτηκαν και διέδωσαν την θεωρία της γενεαλογικής σύγκρουσης: ένα σενάριο μέσα στο οποίο αφεντικό είναι η σύγκρουση ανάμεσα στο κέντρο και την περιφέρεια κοινωνικοοικονομικά, ένα σενάριο κατ’ εξοχήν ταξικό που αντανακλάται στην πολύ δυνατή κοινωνική πόλωση που εκφράστηκε από την διαβούλευση.

Να εξηγηθούμε: δεν πρέπει να κάνουμε το λάθος, που δυστυχώς αναφέρεται και σε κάποιες αναλύσεις που προχώρησαν πέρα από το καθρεπτάκι για κορυδαλλούς της κουβέντας για την ηλικία, να εντοπίσουμε την ψήφο για το Leave μαζί με μιαν επανέναρξη της ταξικής σύγκρουσης που εκφράστηκε μέσα από το εκλογικό εργαλείο.

Η ψήφος για το Leave, πρέπει να το υπογραμμίσουμε άλλες εκατό φορές, είναι κυρίως μια ψήφος θυμού και απελπισίας επάνω στην οποίαν τύποι όπως οι Farage και Johnson  δούλεψαν καλά, και που στις πρώτες τους μετεκλογικές δηλώσεις ανακάλεσαν ιδέες όπως την μετακίνηση  στην Εθνική Υγειονομική Υπηρεσία των χρημάτων που προηγουμένως χρησιμοποιούνταν σαν νομισματικές μεταβιβάσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση και που δεν θα σταματούν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά του ρατσιστικού μίσους  που τον τελευταίο καιρό στην Μεγάλη Βρετανία αύξησε τον αριθμό των επιθέσεων με ρατσιστικό φόντο προς τους μετανάστες, ιδιαίτερα τους μουσουλμάνους.

Και ακόμη είναι προφανές από τα στοιχεία πως δεν υπάρχει καμία δυναμική πραγματικά σημαντική επάνω στην οποίαν να μπορεί να βασιστεί μια προσέγγιση  «γενεαλογική» στην ανάλυση της ψήφου.

Για παράδειγμα υπάρχει αυτός που παρατήρησε πως η δημοσκόπηση – il sondaggio – επάνω στην οποίαν είχε πραγματοποιηθεί το μεγαλύτερο μέρος των αναλύσεων στην πραγματικότητα είχε γίνει πριν από την ψήφο, ανάμεσα 17 και 19 ιουνίου και επάνω σε ένα δείγμα μονάχα 1652 προσώπων.

Υπάρχει και αυτός που υπογράμμισε πως η ψήφος, και σε πόλεις όπως το Λονδίνο (μα όχι μόνο: η ίδια κατάσταση επαληθεύτηκε σε εργατικές πόλεις όπως Manchester, Liverpool, Leeds) διαχωρίστηκε,  diviso ανάλογα με την περιοχή, με το Leave να είναι ισχυρό στις περιφέρειες και στις συνοικίες με μεγαλύτερη ιστορική παρουσία της working class και που πρόσφατα πέρασαν από την ψήφο προς τους Εργατικούς- Labour, προς το UKIP, και το Remain να θριαμβεύει στα αστικά κέντρα της οικονομίας και της χρηματοδότησης των πόλεων.

Τέλος, κάποιοι υπογράμμισαν με μεγαλύτερη δύναμη το γεγονός πως στην πραγματικότητα από τους νέους να ψηφίσουν πήγε ένα πολύ μικρό μέρος , και πως συνεπώς θα έπρεπε να υπογραμμιστεί ακόμα δυνατότερα και με αναλυτικό ενδιαφέρον το θέμα της ουσιαστικής αδιαφορίας που εκφράστηκε μέσα από την αποχή.

Με λίγα λόγια, εκείνη της ψήφου “Erasmus” ενάντια στην “Εθνικιστική” ψήφο είναι μια τεράστια ανοησία, που γι αυτόν που την χρησιμοποιεί έχει στόχο να δώσει μια ταυτότητα φρεσκάδας και καινοτομίας σε μιαν ΕΕ η οποία δεν βρίσκει ενάντια στον εαυτό της ανάδρομους οπισθοδρομικούς και αδαείς γηραιούς στους οποίους καλό θα ήταν να πάψει και το δικαίωμα ψήφου (αφήνοντας κατά μέρος τώρα οποιοδήποτε σχόλιο επάνω στην χρησιμότητα αυτού του εργαλείου), αλλά μια μάζα που βρίσκεται σε διαρκή εξάπλωση κοινωνικών υποκειμένων, εγκάρσια όσον αφορά την αναγραφική τους διάσταση, που βλέπουν σε αυτήν ένα από τα πολλά προβλήματα μιας δύσκολης περιόδου και που επωφελούνται από την ψήφο για να εκφράσουν μιαν απόρριψη, απελπισμένη πάντως, για την κατάσταση τους.

Η πραγματικότητα μιλά για μιαν Ευρώπη όλο και προφανέστατα αντιπαθητική σε αυτούς που έχουν υποστεί την καταστροφική ισχύ της εφαρμογής των Συμφωνιών της και της νομοθεσίας της, που έχει μετατραπεί από ελπίδα ειρήνης και προόδου σε ένα εργαλείο φτωχοποίησης και πειθάρχησης που διασχίζει όλο και περισσότερο τις ηλικίες βασισμένη στο μίσος και την περιφρόνηση προς τις υποδεέστερες τάξεις. Αξίες τυπικά ευρωπαϊκές στο όνομα των οποίων είναι όλο και λιγότερο υποφερτή η υπομονή στην παρενόχληση.

Η ρήξη προς τα δεξιά, στο όνομα των δολοφονικών κτηνωδιών των Farage e Johnson, είναι σίγουρα ένα επικίνδυνο στοιχείο ακριβώς λόγω της γνωστής ιστορικής παροιμίας που έχει δει το ευρωπαϊκό προλεταριάτο κάποιες φορές αποκλειστικό προνόμιο και καταφύγιο των προοδευτικών και επαναστατικών κινημάτων μα άλλες φορές, ahilui,  αντιδραστικά προδοτικό προς όλες εκείνες τις παρουσίες και τις δυνάμεις της αλλαγής.

Και γι αυτό πρέπει να το αδράξουμε σε συνάρτηση με όσα συνέβησαν στην Ελλάδα με την προδοσία της κυβέρνησης  Tsipras εις βάρος του άλλου δημοψηφίσματος που θα μπορούσε να έχει αποτέλεσμα αποδιοργανωτικό επί της Ευρωπαϊκής Ένωσης: εκείνο σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα είπε Όχι σε ένα ακόμη δημοψήφισμα επίσης χάρη στην κινητοποίηση δεκάδων χιλιάδων νέων που έσυραν την χώρα πρώτα στη νίκη του Syriza και στην συνέχεια σε αυτήν του OXI, κάνοντας ορατό τον πολιτικό χώρο μιας πρώτης απόρριψης της ΕΕ των Merkel και Schauble.

Ένα προηγούμενο όπου εισήλθε στο παιχνίδι η νεολαία που θα έπρεπε να μας κάνει να στοχαστούμε επάνω στην ίδια την έννοια της γενιάς Erasmus σε κίνηση. Εάν υπάρχει μια προδομένη γενιά που τίθεται σε κίνηση, αυτή δεν ειδώθηκε στην Μεγάλη Βρετανία αλλά στην Γαλλία, στους αγώνες ενάντια στη Loi Travail: στις δυσκολίες της σχέσης με τα συνδικάτα, στην αποφασιστικότητα να αντιμετωπίσει την αστυνομία και τις δύσκολες πρακτικές μπλοκαρίσματος των ροών, η νεανική γαλλική σύνθεση (που προδόθηκε τόσο στο κέντρο όσο και στις banlieues από υποσχέσεις διαφοροποιημένες και ενωμένες μονάχα από το γεγονός πως ήταν διαρκώς αγνοημένες) παρουσιάστηκε σαν  να μην έχει ερεθιστεί από τις διαδικασίες φτωχοποίησης της, για την οποίαν το μέτρο των Hollande και El Khomri λειτουργεί προφανώς σαν δυναμό.

Διατηρώντας την διαύγεια να μπορούμε να ξεφεύγουμε από τις σειρήνες, αμφότερες εχθρικές, του ευρωπαϊσμού ανεξαρτήτως όρων, και των νέο-εθνικισμών κάθε είδους και ιδεολογίας, πρέπει λοιπόν να εμβαθύνουμε το ρίζωμα μας στις κοινωνικοοικονομικές περιφέρειες των περιοχών μας, πλαισιώνοντας στην πρακτική του αγώνα ικανοποίησης των αναγκών μας το χτίσιμο, βήμα προς βήμα, ενός διαφορετικού φαντασιακού.

Ενός φαντασιακού με επίγνωση των δυσκολιών που αποτελούν τις ζωές μιας κοινωνικής περιφέρειας ολοένα πιο φτωχοποιημένης, η οποία ταλαντεύεται ανάμεσα στη έκφραση  (όπου μπορεί της απόρριψης) και τις ανάγκες της για επίπλευση και επιβίωση με τους συμβιβασμούς που προέρχονται από αυτήν ;  μέσα όμως στην οποίαν να προχωρήσουμε στην επανασημασιοδότηση λέξεων όπως διαφθορά, μετανάστευση, φτώχεια, για να χτίσουμε μιαν απάντηση στις πιθανότητες ακριβώς εκείνες οι ζώνες και περιοχές και οι χώροι που εκφράζουν την απόρριψη να μπορέσουν να κατευθυνθούν προς την λανθασμένη πλευρά…

 

Advertisements

One thought on “Brexit, δεν είναι πρόκληση σύγκρουσης ανάμεσα σε γενιές αλλά ταξική σύγκρουση και μέσα στην τάξη – non sfida generazionale ma conflitto di classe e dentro la classe

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s