ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Μια νύχτα στο Σαντιάγκο,το γαλάζιο σπίτι της Σάντα Φέ – ε]

Νοέμβρης του ’73, ο άνεμος χορεύει ανάμεσα στις λεύκες.Η Οφήλια κάθεται, στη σκιά, σ’ ένα τραπεζάκι ενός καφέ της λεωφόρου Σουεσία. Η Κατίτα προσέχει το ζωηρό κόκκινο πουκάμισο και τα μαύρα γυαλιά πάνω στο περιοδικό μόδας, την αγκαλιάζει χωρίς κανένα δισταγμό. Οι έγνοιες πετούν μακριά στο ανοιξιάτικο αεράκι. Η άνεση της Οφηλίας, σαν να ειρηνεύει τον παραλογισμό εκείνων των ημερών. Η Οφηλία συμφωνεί, θ’ αγοράσει στ’ όνομα της το γαλάζιο Σπίτι της Σάντα Φε.

Δεν καταλαβαίνει και πολύ καλά γιατί θέλει τόσο πολύ εκείνο το αστείο σπίτι, με την εξεζητημένη διακόσμηση και την άβολη διαρρύθμιση. Η κουζίνα στην άλλη άκρη της ταράτσας, τεράστιο μπάνιο, με εκείνο το γελοίο ντους στη μέση, και, μόνο τρία, μικρά δωματιάκια. Η αλήθεια είναι ότι βρίσκεται σε καλή κατάσταση και είναι χαρούμενο σπίτι: οι τοίχοι της αυλής σαν ζωγραφισμένοι, με τις αναρριχόμενες τριανταφυλλιές, ένα φροντισμένο κλήμα  τριγυρίζει το μαύρο πλακόστρωτο.

Η ιδιοκτήτρια εκστασιάζεται μπροστά στην Οφήλια, αυτή τη νέα γυναίκα με το επιχειρηματικό μυαλό, πλούσια από πρώτη ματιά, που ζητάει να επενδύσει σε ακίνητα την κληρονομιά που δέχτηκε πρόσφατα, πριν φύγει στο εξωτερικό για σπουδές. Η ιδιοκτήτρια είναι μια χοντρή, δραστήρια πενηντάρα, ίδια καρικατούρα του επιθετικού μικροαστισμού. Κοκορεύεται αρειμανίως για τη δράση της στην απεργία των γυναικών των φορτηγατζήδων, στους κήπους της βουλής. Υμνολογάει τις δόξες και τις καλοσύνες της στρατιωτικής κυβέρνησης. Δεν την εμπόδιζαν ούτε και τα προβλήματα που άρχιζε νάχει. Έβλεπε ότι ήταν αναγκασμένη να πουλήσει το σπίτι της, το σπίτι που έχτισε με τα ίδια της τα χέρια. Η Οφηλία παρηγορούσε κάπως τα βάσανα της.

 

Η πληρωμή πρέπει να γίνει,νωρίς το πρωί, σε μια τράπεζα της Γκραν Αβενίντα. H Oφηλία φέρνει το ρευστό μέσα σ’ ένα καλάθι. Έτρεμε απ’ την προηγούμενη κιόλας, στη σκέψη ότι είχε να κρύψει τόσα χαρτονομίσματα μέσα σ’ ένα σωρό κουρέλια. Στην τράπεζα οι υπάλληλοι εκπλήσσονται στη θέα των δεσμίδων, τους παίρνει ώρες να τα μετρήσουν ένα-ένα.

 

H δουλειά τέλειωσε. Το απόγευμα, η Οφήλια, η ιδιοκτήτρια κι η Κατίτα ξανασυναντιούνται στο γαλάζιο σπίτι της Σάντα Φέ.

Η ιδιοκτήτρια: Θα νοικιάσετε, λοιπόν, δεσποινίς Οφηλία, το σπίτι στη φιληνάδα σας, αλλά θα ξαναγυρίσετε σ’ ένα χρόνο, ε; Μην ξεχνάτε, εκεί-πέρα, ότι δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα στον κόσμο από την Πατρίδα.

Οφηλία: Κυρία μου, από δω η Χιμένα, έχει δυο δίδυμα κοριτσάκια, σας έχω πει ήδη ότι ο άνδρας της υποφέρει από μια αρρώστια στα νεφρά, κι ότι θάρθουν να μείνουν για λίγο μαζί της ο άντρας της κι η κουνιάδα της.

Η ιδιοκτήτρια: Αυτή είναι οικογένεια, δεν σταματώ να το επαναλαμβάνω στους γυιούς μου.

Φαίνεται να μαλακώνει μπροστά στη νέα γυναίκα και τη δυστυχία της. Σιγουρεύτηκε και για το σπίτι, οι νοικάρηδες είναι καλοί άνθρωποι, φτωχοί αλλ’ από καλή οικογένεια.

Η ιδιοκτήτρια: Καημένη μικρή μου, σας καταλαβαίνω, οι άνθρωποι δεν έγιναν για να αρρωσταίνουν…Τα κοριτσάκια θα περάσουν καλά εδώ, η γειτονιά είναι ήσυχη. Μην τ’ αφήνετε όμως απ’ τα μάτια σας, υπάρχουν πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις στις νότιες συνοικίες του Σαντιάγκο…Και το συγύρισμα του σπιτιού, σενιόρα Χιμένα, χρειάζεται χρόνο…Να περιποιείστε το κλήμα, μέσα σε δυο χρόνια θάχετε ωραία μαύρα σταφύλια.Για το κρέας και τα πουλερικά, δεν υπάρχει καλύτερος και φθηνότερος απ’τον φίλο μου το χασάπη, τριάντα μέτρα πιο κάτω. Τον ξέρω χρόνια, πάντα, τα χρόνια της έλλειψης τροφίμων, μου φύλαγε καλά κομμάτια. Και πολέμησε πολύ τον Αλλιέντε και τους κομουνιστές…Σας αρέσει αυτό το σκούρο μπλε χρώμα της κάμαρας που βγάζει στον κήπο; Το καλύτερο δωμάτιο, δίκιο έχετε, εκεί κοιμόμουνα. Πάρτε και το τηλέφωνο μου, δεν ξέρεις καμιά φορά…μπορεί να χρειαστείτε και άλλες πληροφορίες.

Της ερχόταν άσχημα, της ιδιοκτήτριας, ν’ απομακρυνθεί οριστικά από το σπίτι της. Η ιστορία που, πολύ διακριτικά, σκάρωσε η Οφηλίας, κυκλοφορούσε κιόλας στη γειτονιά. Τέλεια.

 

Ένας μήνας και κάτι βδομάδες δουλειάς και απρόοπτων συναντήσεων, κινδύνων και παράξενων στιγμών, που ζήσαμε μαζί. Ο χρόνος δεν κυλούσε με τον ίδιο τρόπο. Η φιλία ποτέ δεν θα χαθεί. Τα μελιά μάτια της Οφήλιας, η ομορφιά και η αυστηρότητα της.

Η Οφηλία δούλευε στο θέατρο με τη μητέρα μου. Στ’ όνομα της αγοράστηκε το σπίτι της Σάντα Φέ. Εκείνη ζούσε στην Μ. Βρετανία. Δεν μπορούσαν να την αγγίξουν, θα της απαγόρευαν όμως, σε λίγο την παραμονή στη Χιλή.

 

Στις αρχές του Δεκέμβρη του ’73, είχαμε επί τέλους, ευπρεπίσει το σπίτι. Τώρα έπρεπε να το κάνει η Κατίτα κατοικήσιμο, να φροντίσει με πολύ προσοχή κάθε λεπτομέρεια για την ασφάλεια μας: χρειάζονταν κουρτίνες στα παράθυρα που έβλεπαν στο δρόμο, καθώς και μερικές λάμπες, γλόμποι, μπλε και άσπροι, μερικά έπιπλα, για να δίνουμε περισσότερο την εντύπωση μιας κανονικής οικογένειας. Ο Μιγκέλ ανέλαβε την μετακόμιση μερικών πραγμάτων απ’ το πράσινο σπίτι. Δεν ξέρω από που ξετρύπωσε το φορτηγάκι.

Αλλά η ευθυμία δεν ήταν όση θάπρεπε. Απ’ τις 13 του Δεκέμβρη ψάχναμε απελπισμένα τον Μπαούτσι. Ο Μιγκέλ, ο Αντρές και οι άλλοι όργωναν τους δρόμους, ξεγλιστρούσαν απ’ τους ελέγχους του στρατού, σύχναζαν σε κάθε δημόσιο μέρος, κάθε συνοικία, όπου θα μπορούσε να πάει ο Μπαούτσι. Ο Μιγκέλ έφτασε να πλησιάσει μέχρι και την εκκλησία, όπου έλεγαν ότι πέρασε την τελευταία του νύχτα, πριν εξαφανιστεί, ο Μπαούτσι. Κατάστρωνε ενέδρες, με την τρελή ελπίδα να πάρει πίσω τον Μπαούτσι σε καμιά μεταφορά απ’ την φυλακή, να εμποδίσει πάση θυσία τον εχθρό να τον βάλει οριστικά στο χέρι. Κοπιαστικές μέρες, διαδέχονταν η μια την άλλη. Τίποτα. Ούτ’ ένα ίχνος του Μπαούτσι.

Μερικές μέρες πριν τα Χριστούγεννα, οι λινές κουρτίνες είχαν κρεμαστεί στα παράθυρα. Υπήρχαν ήδη τα χρειώδη, δεν είχε όμως ακόμα καθοριστεί η μέρα της εγκατάστασης. Η Κατίτα βιαζόταν ν’αρχίσει μια καινούργια ζωή σ’ αυτό το σπίτι όπου ο Μιγκέλ θα ήταν ασφαλής. Η αναζήτηση του Μπαούτσι ήταν πια πολύ επικίνδυνη.

Το βράδυ της 24ης Δεκέμβρη του 73, ο Μιγκέλ μπαίνει για πρώτη φορά στο σπίτι, στη Σάντα Φέ. Δεν είδε, δεν πρόσεξε το μπλε, αν και θα μπορούσε να κάνει την σύγκριση – το γαλάζιο χρώμα του σπιτιού, σαν το εξωτερικό των τοίχων του άλλου στη Λας Κόντες, όπου έζησε τόσον καιρό μαζί του ο Μπαούτσι. Εκείνα τα σπίτια…Το ένα μου υποβάλλει το άλλο.

συνεχίζεται

 

 

Advertisements

One thought on “Μια νύχτα στο Σαντιάγκο,το γαλάζιο σπίτι της Σάντα Φέ – ε]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s