σκόρπιες σκέψεις...

μια συμβολή στη συζήτηση περί ατομισμού κλπ…

γεια σας φίλοι μου,

να ξεκινήσω λέγοντας πως ζούμε μέσα σε μια τεράστια φυλακή, φυλακή από νοήματα και αξίες, απ’ όλα αυτά που  κάθε σύστημα, με πολύ έξυπνο τρόπο καταφέρνει να χώσει στα μυαλά μας, κάνοντας μας να σκεφτόμαστε και να ζούμε με τον τρόπο που το εξυπηρετεί καλύτερα.

Κι εδώ ξεκινά του καθένα ο αγώνας για αυτονομία και ελευθερία. Αυτός είναι καθημερινός, επίπονος, θέλει τεράστια υπομονή και συνεχή παρατήρηση, των σκέψεών μας και συγχρόνως αυτών όλων που συμβαίνουν γύρω μας. Θέλει και μεγάλη ειλικρίνεια, να αποδεχόμαστε δηλαδή αυτά που βλέπουμε μέσα μας, όλα τα »καλά» αλλά και τα »κακά», όλα τα σκουπίδια με τα οποία έχουμε δεθεί, τις συνήθειές μας δηλαδή, που μας αλυσοδένουν σε ένα σύστημα δαιδαλώδες…

Ψάχνουμε λοιπόν την ελευθερία του νου μας, ελευθερία που κατακτάται σιγά-σιγά όταν ο καθένας μας τον νου του σταματά να τον εμποδίζει, δεν τον αφήνει να προσκολληθεί, πουθενά, όταν δεν αιχμαλωτίζεται από τίποτα. Λέγοντας πως είμαι »τέτοιος», ήδη έχω προσκολληθεί κάπου, με όλες τις συνέπειες που αυτό επιφέρει.  Και λέγοντας αυτό, δεν εννοώ πως δεν μας αρέσουν πράγματα, λέω όμως πως δεν πρέπει να κολλάμε ούτε στα καλύτερα από αυτά…απλά παρατηρούμε, και σιγά σιγά, μιας και έχουμε σταματήσει να κρίνουμε, νιώθουμε την τεράστια ελευθερία από την οποίαν ήμαστε φτιαγμένοι, απλά, γιατί σπάσαμε τα δεσμά με όλες τις προκαταλήψεις και τις »σιγουριές», την ματαιοδοξία που είχαμε χτίσει με τα χρόνια μέσα μας, όλες τις μικρές-τεράστιες ασφαλιστικές δικλείδες.

Δεν λέω πως το έχω καταφέρει. Καθημερινά παλεύω με τους δαίμονες μου,  με καταπίνουν ασταμάτητα. Απ’ όσο θυμάμαι πίσω αν κοιτάξω…. αποφάσισα πως αυτός είναι ο δρόμος προς την ελευθερία…Ίσως μιαν ημέρα την αγγίξω..

Κι όλα αυτά βέβαια δεν σημαίνουν πως ούτε για ένα λεπτό θα αποτραβηχτούμε από την κοινωνία, τους φίλους, τις παρέες, τα στέκια, τους μικρούς και τους μεγάλους αγώνες, κλπ. Ο προσωπικός αγώνας δεν αποκλείει τον κοινωνικό, οι δυο αλληλοσυμπληρώνεται, γιατί μονάδες ήμαστε μέσα στο σύνολο, και με αυτούς που μας μοιάζουν, θα ριχτούμε στον χαμό. Κοινωνικές, προσωπικές μάχες. Οι παλιοί μου σύντροφοι έλεγαν πως το προσωπικό είναι πολιτικό.

Μα φυσικά, όλοι πολίτες θα έπρεπε να ήμαστε,

και να μάθουμε να σκεφτόμαστε αυτόνομα, πέρα από κάθε βεβαιότητα,

γιατί οι βεβαιότητες είναι φυλακές, που σφίγγουν και ξεκάνουν. Κάθε σήμερα είναι μια ημέρα καινούρια, και εμείς δεν ήμαστε ποτέ ίδιοι με εχθές. Αν αυτό το κατανοήσουμε, όλα τα θέσφατα θα γκρεμιστούν, και θα ορμήξουμε με πάθος και γαλήνη ενάντια στον Τοίχο που έξυπνα, οι Δυνατοί, ο Κύριος, το Αφεντικό έκτισε μπροστά και μέσα μας, για να μας σκλαβώσει, με νοήματα…πρώτα, και κοινωνικές συμβάσεις… στη συνέχεια.

Γκρέμισμα θέλουν και τα δυο! Μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα, μέσα και έξω μας, μαζί και χωριστά!

Όλα σηκώνουν συζήτηση, το ξέρω! Τις μεγάλες βεβαιότητες τις αφήνω για τους άλλους. Για εμάς κρατώ την θέληση για προσωπική και κοινωνική απελευθέρωση. Και αυτή κατακτιέται μόνον όταν πάψουμε να κρίνουμε, κι όταν μάθουμε ν’ ακούμε. Και το φωνάζω πρώτα απ’ όλους στον εαυτό μου που έχει έναν εγωισμό που φτάνει μέχρι εκεί πάνω. Αλληλεγγύη χρειαζόμαστε και αλληλοκατανόηση…

Ευχαριστώ για τον χρόνο…πολλά φιλιά, μια ζεστή αγκαλιά με την γροθιά σηκωμένη ψηλά!

Μιχάλης

Και να προσθέσω πως εάν παρατηρούμε συνεχώς και διαβάζουμε ιστορία…δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα!

Να πω τέλος πως τα δεσμά είναι πολλά, η ελευθερία όμως μια, και όπως είπε ο Καζαντζάκης:

»Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος»

ενώ ο Σάββας ο Ξηρός:

»Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης μεταμορφώνει τον άνθρωπο χωρίς υπόβαθρο, στο πιο ανήθικο υποκείμενο. Όταν υπάρχει αληθινή αγάπη για το συνάνθρωπο, βλέποντας την αδικία να φουντώνει, να λεηλατεί, να καταπνίγει τα πάντα γύρω, η συνείδηση θλίβεται, επαναστατεί. Ο άνθρωπος αυτός βάζει τον εαυτό του τελευταίο, θυσιάζεται, παρακάμπτει – νικάει αυτό το ένστικτο.

Όποιος νικήσει αυτό το ένστικτο κρίνει έξω από το ατομικό συμφέρον, το εγώ δεν σκιάζει τις αποφάσεις του. Ο ίδιος δεν είναι το κέντρο του κόσμου και ότι συμβαίνει σ’ αυτόν δεν είναι ότι χειρότερο συμβαίνει στον κόσμο. Τα εφήμερα προβλήματα ή επιδιώξεις μπροστά του μικραίνουν, εκμηδενίζονται. Τις επιλογές του δεν επηρεάζουν ο φόβος, ο εκβιασμός, οι απειλές. Δεν ζει με παραμύθια ή υποκρισία.Δεν φέρεται επιπόλαια. Δεν παίζει ύπουλα παιχνίδια. Δεν κοροϊδεύει τους άλλους ή τον εαυτό του. Γιατί το αντίτιμο είναι βαρύ, η ίδια του η ζωή.

Όποιος νικήσει αυτό το ένστικτο, ζει την κάθε στιγμή της ζωής, έχει ηθική, είναι ελεύθερος»

Με εκτίμηση, Μιχάλης

 

.

Advertisements

One thought on “μια συμβολή στη συζήτηση περί ατομισμού κλπ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s