φιλοσοφία, filosofia

το κενό…

Ποιος είσαι, Δάσκαλε Κολοκύθα;

»Ήμουν, μάλλον», είπε δύστροπα ο γέρος. »Αφού ξέρεις τόσα πολλά, ας το ξέρεις κι αυτό. Πριν από πολλά χρόνια, ήμουν στρατηγός. Όταν πήγα στα βόρεια με τον Ταρταρικό Πόλεμο, άφησα πίσω την κρυφή μου αγαπημένη με το παιδί μου κάτω από την καρδιά της. Τραυματίστηκα βαριά στην τελευταία μάχη. Το άλογο μου σκοτώθηκε ενώ ίππευα και, πέφτοντας, μου συνέτριψε τα πόδια. Οι τάρταροι βάρβαροι με πήραν αιχμάλωτο. Για δεκαπέντε ατέλειωτα χρόνια ήμουν ο χειρότερος σκλάβος τους. Αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω την κενότητα της επίγειας δύναμης. Θα είχα αυτοκτονήσει, αλλά η σκέψη της πολυαγαπημένης μου με έκανε να κρατηθώ στη ζωή, όσο απαίσια κι αν ήταν. Όταν κατάφερα να δραπετεύσω και γύρισα στην Κίνα, η γυναίκα που αγαπούσα είχε πεθάνει.Είχε εκλεγεί Αυτοκρατορική Σύζυγος αμέσως μετά την αναχώρηση μου και μετά από ένα διάστημα γεννήθηκε μια κόρη. Η δική μου κόρη, όπως πολύ σωστά συμπέρανες. Αναγνωρίστηκε ως κόρη του αυτοκράτορα, επειδή οι ευνούχοι φοβήθηκαν πως θα τιμωρούνταν, γιατί δεν είχαν βεβαιωθεί πως η αγαπημένη μου ήταν παρθένα όταν μπήκε στο χαρέμι. Αυτό, Επίτροπε μου έδειξε την κενότητα της επίγειας αγάπης. Έτσι, έγινα περιπλανώμενος μοναχός, με μόνο το ενδιαφέρον μου για την ευτυχία της κόρης μου να με συνδέει μ’ αυτόν τον κόσμο». Σταμάτησε να μιλάει και μετά πρόσθεσε διστακτικά, »Το όνομα μου ήταν Ού-γιάνγκ Πέι-χάν».

Ο Δικαστής κούνησε αργά το κεφάλι του.  Είχε ακούσει για τον περίφημο τολμηρό στρατηγό. Ο θάνατος του στο πεδίο της μάχης είχε κάνει όλο το έθνος να πενθήσει. Πριν από είκοσι πέντε χρόνια.

Ο γέρος ξανάρχισε να μιλάει:

»Μια κολοκύθα γίνεται χρήσιμη μόνο όταν αδειάσει. Γιατί τότε ο ξερός της φλοιός μπορεί να χρησιμοποιηθεί για δοχείο. Το ίδιο ισχύει και για μας, Επίτροπε. Μόνο αφού αδειάσουμε από όλες τις μάταιες προσδοκίες, τους τιποτένιους πόθους και τις πανάκριβες ψευδαισθήσεις μας, μπορούμε να γίνουμε χρήσιμοι στους άλλους. Ίσως αργότερα να το καταλάβεις αυτό, όταν θα γεράσεις. Λοιπόν, όταν σε συνάντησα στο δάσος, σε αναγνώρισα. Είχα ακούσει να λένε πως μοιάζουμε και ένιωσα τη δύναμη της προσωπικότητας σου. Οι κολοκύθες που κουβαλούσαμε και οι δυο έγιναν ο πρώτος κρίκος μεταξύ μας και θεμελίωσαν τη σχέση του ταξιδιώτη-γιατρού και του περιπλανώμενου μοναχού με έναν αυθόρμητο, τελείως φυσικό τρόπο. Έτσι, αν και πιστεύω ακράδαντα στην μη-δράση, σκέφτηκα να φτιάξω και τον δεύτερο κρίκο μιας αλυσίδας αιτίου και αιτιατού και συμβούλεψα την κόρη μου να σε καλέσει. Μετά, άφησα τα γεγονότα να πάρουν τον δρόμο τους. Και τώρα, καλά θα κάνεις να με ξεχάσεις, Επίτροπε. Μέχρι να με ξαναθυμηθείς, κάποτε.  Γιατί, μολονότι για τους αγνοούντες δεν είμαι παρά ένας μπρούτζινος καθρέπτης που μπροστά του κουνούν τα κεφάλια τους, για τους σοφούς είμαι μια πόρτα από την οποία μπορούν να μπουν ή να βγουν». Κροτάλισε με τη γλώσσα του και ο γάϊδαρος του ξεκίνησε.

Robert Van Gulik

Το περιδέραιο της Πριγκίπισσας

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s