ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Η γενιά μου, La mia generazione, της Wilma Labate

 

Η γενιά μου, La mia generazione είναι ένα film είκοσι χρόνων αλλά ακόμη ικανό να διηγηθεί  την αίσθηση της αξιοπρέπειας και της ήττας της δεκαετίας του Εβδομήντα. Και γι αυτό σήμερα σας συνιστούμε να το δείτε, όχι μόνο γιατί δεν έχει γεράσει, αλλά αντίθετα, αντιμέτωποι με την ιδεολογική απομάκρυνση από εκείνα τα χρόνια, είναι σε θέση να δώσει φωνή σε ένα κομμάτι εκείνης της γενιάς που δεν είχε στην συνέχεια καμία mainstream αποκατάσταση. Η ιστορία είναι ουσιαστικής σημασίας: ο πολιτικός κρατούμενος Braccio (Claudio Amendola), από καιρό σε αντίθεση με τους συντρόφους του, τόσο στη φυλακή όσο και έξω, μεταφέρεται από μια φυλακή του νότου στο Μιλάνο για μια σειρά από συνομιλίες με την φίλη του (είμαστε στο 1983) .

Η μεταφορά, όμως, είναι μια απάτη που διοργανώθηκε από το Δικαστήριο, με στόχο να κάνουν τον Braccio να μετανοήσει, υποσχόμενοι σε αυτόν το τέλος της ειδικής φυλάκισης, την μείωση της ποινής του, την μόνιμη μεταφορά του κοντά στην φίλη του, και ούτω καθεξής. Μια σειρά από προνόμια σε αντάλλαγμα της μετάνοιας του. Ο διοικητής των καραμπινιέρων (Σίλβιο Ορλάντο), παίρνει αμέσως μια πατερναλιστική στάση κατανόησης με τον κρατούμενο, με λίγα λόγια, παρουσιάζεται όπως ο κλασικός «καλός μπάτσος», αλλά η εμπιστευτική του στάση σταματά δραματικά όταν ο Braccio δεν αποφασίσει να μετανοήσει, επιλέγοντας να μην προδώσει χάνοντας έτσι κάθε δυνατότητα να ξαναδεί το κορίτσι του και να δει να μειώνονται τα τριάντα χρόνια φυλάκισης που πρέπει ακόμη να εκτίσει. Κοντά στο Μιλάνο το αυτοκίνητο των καραμπινέρων αντιστρέφει πορεία και επιστρέφει στη Σικελία, δίδοντας τέλος σε κάθε πιθανότητα επιστροφής στη ζωή για τον Braccio.

Στην ταινία βασιλεύει η απογοήτευση και η αυταπάτη, τόσο πολιτική, που συμβολίζεται με τον Braccio, όπως και η επαγγελματική και υπαρξιακή που εκπροσωπείται από τον διοικητή των καραμπινιέρων. Είναι μια Ιταλία ηττημένη αυτή που ανεβαίνει στη χερσόνησο μέσα στο θωρακισμένο αυτοκίνητο των καραμπινιέρων. Το τέλος του ένοπλου αγώνα, το οποίο στην συνεκδοχή περιγράφει το τέλος του επαναστατικού κινήματος των αρχών της δεκαετίας του εβδομήντα, επίσης φέρνει μαζί του και την άλλη πλευρά του οδοφράγματος, εκείνη την Ιταλία που συνδέεται με το Κράτος και τους θεσμούς του που πρέπει να υπερασπιστούν. Δίχως πια ιδέες ούτε ιδανικά το αντίτιμο της ήττας είναι η συνολική παραίτηση στο υπάρχον, μια παραίτηση που κατακλύζει και ανατρέπει όλους τους παίκτες στον αγωνιστικό χώρο και της οποίας σήμερα βλέπουμε ξεκάθαρα τα ώριμα φρούτα. Προφανώς δεν είναι η ήττα του Κράτους, αλλά αυτή που υπέστησαν τα ασυνείδητα πιόνια του, η ήττα που υπέστησαν οι μικροί υπηρέτες του, η ήττα αυτών που ήταν πεπεισμένοι σε έναν σκοπό περισσότερο για να κερδίσουν παρά σαν ιδανικό.
Αλλά υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να αντιμετωπιστεί η καταστροφή κάθε συλλογικού ορίζοντα. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει πλέον η πεποίθηση για όλα αυτά στα οποία πιστεύαμε, παραμένει η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, εκείνη η αξιοπρέπεια που ποδοπατήθηκε, χλευάστηκε, ελαχιστοποιήθηκε, η οποία από τη δεκαετία του Ογδόντα έχει γίνει η μόνη επίσημη και ανεπίσημη αλήθεια της Ιταλίας που είναι τελικά ελεύθερη από την πολιτική και από την ταξική πάλη . Μια αλήθεια η οποία με τον καιρό έχει ανακτήσει και ενσωμάτωσε ξανά κομμάτια εκείνης της αριστεράς και εκείνου του κινήματος, αλλά που κράτησε έξω αυτούς όλους που ήταν σίγουρα ασυμβίβαστοι. Γι αυτό και η αξιοπρέπεια με την οποία ο Braccio-Amendola αντιμετωπίζει την ήττα του και την ιδέα άλλων τριάντα χρόνων στη φυλακή προσπαθεί να εξαργυρώσει τις αιτίες και τους λόγους μιας « χαμένης γενιάς », η οποία, ούτε καν τριάντα χρόνων, ήταν ήδη καταδικασμένη να επιβιώνει δίχως ανθρωπιά το υπόλοιπο της ζωής της.

Πολλοί δεν αντιστάθηκαν, δεν άντεξαν, και τελικά αυτά τα ονόματα τα έδωσαν, ή, λιγότερο άμεσα, διαχώρισαν την θέση τους από μιαν εμπειρία κλείνοντας άσχημα ένα κεφάλαιο της ζωής τους. Άλλοι ακολούθησαν τον δρόμο της αξιοπρέπειας. Έναν δρόμο τραγικό, δύσκολο, θλιμμένο. Αλλά τη μόνη ανθρώπινο δυνατή επιλογή. Έχοντας περάσει σχεδόν σαράντα χρόνια δεν αμφιβάλλουμε ότι αυτοί είναι οι μόνοι που, μέσα στη σιωπή της νύχτας, πριν κοιμηθούν, στη μοναξιά του των σκέψεων τους, είναι σε θέση να κοιμηθούν με εκείνη τη γαλήνη που είναι αδύνατη σε όσους δεν είχαν το ίδιο θάρρος.

 

2132 letture totali 46 letture oggi

http://www.militant-blog.org/?p=13644#comment-680218

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s