ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Εξεγερμένη νεολαία στο Λονδίνο – Gioventù ribelle a Londra

Από τους Teddy Boys στην ψυχεδέλεια (1956-1977)

€ 15.00 € 12.75
Η νεολαία ως κατηγορία (κοινωνική, πολιτική, εμπορική, πολιτιστική) γεννήθηκε στο Λονδίνο μεταξύ του 1956 και 1967. Στο διάστημα εκείνων των δέκα καταραμένων και ελεύθερων χρόνων η βρετανική πρωτεύουσα γίνεται ένα είδος «εργαστηρίου της σύγχρονης νεολαίας», όπου γεννιούνται, συγκλίνουν και  οξύνονται οι κυριότερες αντιπολιτιστικές τάσεις. Εκρήγνυνται μουσικά φαινόμενα που καινοτομούν και ανανεώνουν τον τρόπο ζωής (το skiffle, το rock’n’roll, το beat, η ποπ). Η μόδα γίνεται ένας παράγοντας ταυτοποίησης, ταυτότητας. Η αγάπη ελευθερώνεται και γίνεται διαδρομή υπαρξιακής αναζήτησης. Πειραματίζονται ναρκωτικά και ακούγονται οι ποιητές μπήτνικς. Γίνονται διαδηλώσεις στους δρόμους κατά των πυρηνικών όπλων και για την ειρήνη στο Βιετνάμ. Ενώ σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ετοιμάζεται ένα πολιτικό ’68, στο Λονδίνο, θα ζήσουν ένα μακρύ αντιπολιτιστικό ξύπνημα. Έτσι, μεταξύ 1956 και 1967, η πόλη αλλάζει όψη και ουσία: από την μετά-βικτοριανή ηθική υποκρισία περνά στην νεωτερικότητα, που ερμηνεύεται από τη νεολαία ,ε έναν εντελώς νέο τρόπο.
ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ

 

«Η Βρετανία της δεκαετίας του εξήντα – σε αντίθεση με τη Γαλλία, τη Γερμανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και ιδιαίτερα την Ιταλία – δεν ζει μια εποχή γενικευμένης διαμαρτυρίας των φοιτητών: είναι περισσότερο θέμα επιμέρους επεισοδίων, όπως η κατάληψη της σχολής μεγάλου κύρους London School of Economics και Political Scienses. Πρέπει αντ ‘αυτού να μιλήσουμε για μια έντονη αντι-πολιτιστική εποχή. Ξεκινώντας από τις εμπορικές επιρροές στη μουσική και τα είδη ένδυσης (μεταξύ των των Beatles και της Mary Quant, Carnaby Street και Rolling Stones), διερχόμενοι από το διάσημο poetry reading του ’65 στο Royal Albert Hall, φτάνουμε στον Ιούλιο του ’67 με το συνέδριο στο Round House σχετικά με τh «διαλεκτική της απελευθέρωσης», με χιλιάδες συμμετέχοντες και δεκάδες διανοουμένων κριτικών πρωταγωνιστών – από τον Μαρκούζε στον Carmichael, από τον Goodman στον Σουήζυ. Διοργανωτές είναι μερικές από τις κορυφαίες προσωπικότητες του αντι-ψυχιατρικού κινήματος – Laing και Cooper στην πρώτη θέση – οι οποίοι εμβαθύνουν θέματα όπως η κατάθλιψη, η σχιζοφρένεια, το ψυχιατρείο ως συνολικό θεσμικό όργανο για να καταγγείλει την οικογένεια και την αστική κοινωνία.

Την αυγή του ’66, στη συνέχεια, γεννιέται το ψυχεδελικό κίνημα που κυμαίνεται και ταξιδεύει από τις εικαστικές τέχνες στην ένδυση, από το στήσιμο θεατρικών θεαμάτων και αυτοσχεδιασμού στην κεντρικότητα της μουσικής επανάστασης, που χαρακτηρίζεται από ονόματα όπως οι Pink Floyd και οι Soft Machine, ηλεκτρονικά όργανα και τα φώτα του φάρου. Στον κινηματογράφο εδραιώνεται η αγγλική nouvelle vague με το κίνημα των Reisz, Anderson, Schlesinger (ο ελεύθερος κινηματογράφος). Δεν είναι τυχαίο που ο Μικελάντζελο Αντονιόνι αποφασίζει να κινηματογραφήσει ακριβώς στο Λονδίνο το αριστούργημα του Blow up . Η τζαζ και τα μπλουζ ριζώνουν και ανανεώνονται με ονόματα όπως ο Chris Barber και ο Ian Carr, ο Αlexis Korner και ο John Mayall. Η βρετανική πρωτεύουσα στη δεκαετία του εξήντα είναι ένα θεμελιώδες διεπιστημονικό πειραματικό εργαστήριο που προλαμβάνει, και συμβάλλει στη δημιουργία, ταυτόχρονα με την μεταμοντέρνα νεολαία, μιας σειράς από μοντέλα (συχνά «αντι-πρότυπα») απαραίτητα και θεμελιώδη για τον ιστορικό, τον κοινωνιολόγο και για τον μελετητή του σύγχρονου πολιτισμού «.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s