σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Ρουβίκωνας: Όταν η δικαιοσύνη κάνει καλά τη δουλειά της

από Ρουβίκωνας 02/11/2016 1:39 μμ.

Θεματικές:  Αλληλεγγύη,

Το να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην άδεια του Δ. Κουφοντίνα δεν είναι μόνο η υπεράσπιση ενός δικαιώματος επίπονα κερδισμένου που πάντα τίθεται υπό αμφισβήτηση. Είναι και ένα μήνυμα απο την βάση προς την κορυφή. Ενα σημάδι άρνησης υποταγής, μια χειρονομία ταξικής και αγωνιστικής αξιοπρέπειας.

Είναι κοινότοπο να πούμε ότι η δικαιοσύνη στον κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου δεν είναι τυφλή. Βλέπει και μάλιστα πολύ καλά. Και πρέπει να βλέπει γιατί αλλιώς δεν θα μπορέσει να κάνει την δουλειά της: να σφραγίσει με το κύρος του «Δικαίου» την καθημερινή συνθήκη καταπίεσης και εκμετάλλευσης της μεγάλης κοινωνική πλειοψηφίας.

Η επιλογή να θαφτούν ζωντανοί όσοι σήκωσαν όπλο κατά της τάξης που κυβερνά ήταν και είναι αναμενόμενη. Δεν διατηρούν την εξουσία τους, δεν οικειοποιούνται τον πλούτο που παράγει η εργασία για τόσους αιώνες και τόσο απόλυτα δείχνοντας γενναιόδωροι, δεν είναι ρομαντικοί να σέβονται καν τους κανόνες που θεσμίζουν όταν αυτοί οι κανόνες δεν τους βολεύουν. Αυτό είναι το πρώτο που μαθαίνει όποιος έχει εξουσία, από την κορυφή έως τον τελευταίο μαφιόζο.

Άλλωστε γιαυτό τον λόγο διατηρούνται αυτοί οι κανόνες κι όταν η κοινωνική δυναμική που τους επέβαλε έχει εκλείψει. Για να μην εφαρμόζονται εκεί που δεν θέλουν και να εφαρμόζονται εκεί που θέλουν

Μόλις πρόσφατα πέθανε ο δικτάτορας Παττακός. Ένας άνθρωπος υπεύθυνος, ανάμεσα στα άλλα, για χιλιάδες βασανισμούς και θανάτους. Ένας αμετανόητος. Ό οποίος στα 15 χρόνια αποφυλακίστηκε. Τη στιγμή αυτή οι φονιάδες της Χρυσής Αυγής κυκλοφορούν ελεύθεροι. Κάθε κρατούμενος της αστικής τάξης αρρωσταίνει ξαφνικά και χαρωπά εισαγγελείς ανακριτές και συμβούλια τον αποφυλακίζουν. Ο Δημητρης Κουφοντίνας και άλλοι κατηγορούμενοι ως μέλη της οργάνωσης «17 Νοέμβρη» έχουν εδώ και μια 6ετία το δικαίωμα της άδειας αλλά δεν τους την δίνουν ποτέ.

Το δικαίωμα της άδειας δεν είναι ούτε παραχώρηση του κράτους, ούτε ανθρωπισμός μιας φανταστικής δημοκρατίας. Είναι μια δυσανάλογα μικρή κατάκτηση αγώνων δεκαετιών μέσα και έξω από τις φυλακές. Αγώνων σκληρών που κόστισαν αίμα και ζωές για να μπορούν οι απροσάρμοστοι σε ένα αντικοινωνικό και ταξικό πλαίσιο κανονικότητας, αφού βγάλουν χρόνια έγκλειστοι, να περνάνε λίγες μέρες εκτός φυλακής. Να περνάνε κάποιες μέρες με τους οικείους τους, «φυσιολογικά», στον «κανονικό» κόσμο. Και αυτό συμβαίνει σε ένα τόσο ασφυκτικό εποπτικό πλαίσιο από τις αρχές που ανεξάρτητα προθέσεων, ένα απειροελάχιστο ποσοστό κρατουμένων τις παραβιάζει.  Βέβαια η καθεστωτική προπαγάνδα, ακριβώς για να μπορεί η εξουσία να χορηγεί  αυθαίρετα το δικαίωμα των αδειών, προσπαθεί να πείσει για το αντίθετο προβάλλοντας με μανία κάθε τυχόν περιστατικό παραβίασης άδειας από κρατούμενο. Κι όμως η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική απο την τρομολαγνεία των ΜΜΕ.

Αυτή η είναι η αλήθεια: ούτε οι Πατακοί, ούτε οι χρυσαυγίτες έκαναν το σβέρκο των κρατικών μανδαρίνων του πολιτικού προσωπικού και των καπιταλιστών να ανατριχιάσει. Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, η 17Ν το έκανε. Και θα τους εκδικηθούν γιαυτό. Εμείς, δεν απευθυνόμαστε  ούτε στην «αστική δικαιοσύνη», ούτε στον Σύριζα, ούτε στο κράτος. Απευθυνόμαστε στην κοινωνική βάση, στην τάξη μας στους ανθρώπους της δικής μας κοινωνικής θέσης και θέτουμε ένα ερώτημα: Ανεξάρτητα τι πιστεύει κανείς για τον λόγο και τις επιλογές όποιου/ας ακολούθησε τον δρόμο της ένοπλης πάλης ποιον στην πραγματικότητα εκδικείται το καθεστώς στο πρόσωπο του Κουφοντίνα; Ποιόν αντιπαλεύει;

Για εμάς αντιπαλεύει τους καταπιεζόμενους και εκμεταλλευόμενους, αντιπαλεύει την ιδέα ότι κάποιοι από αυτούς για αρχή, και όλοι σε μια προοπτικ,ή μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια το κράτος και να του αρνηθούν το μονοπώλιο στη βία. Αντιπαλεύει την ιδέα ότι τίποτα δεν τελείωσε, ότι όλα μένει να αρχίσουν  κι ότι η τάξη πραγμάτων που μας έφερε ως εδώ είναι τρωτή.

Γιαυτό είναι σημαντικό να κερδίζονται τέτοιες «μικρές» νίκες, να σπάει η αυθαιρεσία της αστικής δικαιοσύνης, να διαλύονται τα τρομολαγνικά αφηγήματα που θέλουν να στρέψουν τα φτωχά λαϊκά στρώματα ενάντια στον εαυτό τους, τον κόσμο του αγώνα ενάντια στον εαυτό του.

Το να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην άδεια του Δ. Κουφοντίνα δεν είναι μόνο η υπεράσπιση ενός δικαιώματος επίπονα κερδισμένου που πάντα τίθεται υπό αμφισβήτηση. Είναι και ένα μήνυμα απο την βάση προς την κορυφή. Ενα σημάδι άρνησης υποταγής, μια χειρονομία ταξικής και αγωνιστικής αξιοπρέπειας.

Η δικαιοσύνη κράτους και κεφαλαίου κάνει καλά τη δουλειά της. Και θα συνεχίσει να την κάνει μέχρι εμείς, η κοινωνική βάση αρχίσουμε να κάνουμε καλά τη δική μας δουλειά.

Να αναγνωριστούν όλα τα κατοχυρωμένα δικαιώματα στος πολιτικούς κρατούμενους.

Να δοθούν οι άδειες στον Δ. Κουφοντίνα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s