διεθνισμός, internazionalismo

Η αμερικανική παγίδα – Il tranello americano

 

Κάποιος θα πρέπει να κάνει τον κόπο να μιλήσει, από τα αριστερά, να πει πως το πολιτικό λιντσάρισμα από τα μέσα ενημέρωσης κατά του Donald Trump είναι ντροπή. Όχι επειδή – αυτό είναι προφανές, αλλά, είναι σαν να λέμε, repetita juvant – ο Trump δεν είναι στην πραγματικότητα ένα από τα σύμβολα της πολιτικής νεοφιλελεύθερης παρακμής, όχι επειδή δεν είναι υποκειμενικά ένας αγροίκος σεξιστής , όχι επειδή το ανήθικο παράδειγμα του φοροαποφεύγοντα μεγιστάνα δεν είναι σήμα κατατεθέν ενός ακόμη πολιτιστικού βήματος προς τα πίσω της φιλελεύθερης πολιτικής τάξης. Για όλα αυτά τα πράγματα το σύστημα των μέσων ενημέρωσης και το πολιτικό σύστημα δεν δίνει δεκάρα τσακιστή: αυτή είναι η ιδεολογική παγίδα επάνω στην οποία εστιάζουν την προσοχή τα μέσα ενημέρωσης και χρηματοδότησης των δύο πλευρών του Ατλαντικού. Το τρέχον λιντσάρισμα είναι λειτουργικό για την εκλογή ενός απρόσωπου προέδρου, ανομολόγητου, ακατάλληλου, όπως είναι η Χίλαρι Κλίντον, αυτή ναι, αληθινά έκφραση – πολύ περισσότερο από τον Trump – των περιβόητων «μεγάλων δυνάμεων», όπως η ίδια παραδέχεται πράγματι με ειλικρίνεια.  Επίσης, δεν είναι αλήθεια ότι μεταξύ Trump και Κλίντον «δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές», όπως επίσης προσπαθεί να μας πει ένα τμήμα της αριστεράς στον αγώνα ενάντια στην παγίδα των μέσων ενημέρωσης που έχει επιβληθεί: η Χίλαρι Κλίντον είναι χειρότερη από ό, τι ο Donald Trump, επάνω σε αυτό δεν μπορεί να υπάρξει κανένας ηθικολογικός δισταγμός. Αυτό της ηθικής είναι ένα έδαφος που πρέπει να αρνηθούμε, διότι είναι ο καπιταλισμός των χρηματοπιστωτικών αγορών, ο οποίος προσωποποιείται από την Χίλαρι Κλίντον, που αποτελεί και είναι το μεγαλύτερο έργο ηθικής και δεοντολογικής καταστροφής της ανθρώπινης ιστορίας. Δεν είναι οι περιπέτειες ενός κωμικοτραγικού minus habens που συγκέντρωσαν το αίσθημα απογοήτευσης και παραίτησης των βορειοαμερικανικών λαϊκών τάξεων ώστε να αντιμετωπίζεται σαν οπισθοδρομική παρωδία. Ο Donald Trump και η Χίλαρι Κλίντον δεν είναι στο ίδιο επίπεδο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ένας από αυτούς τους δυο είναι «επιλέξιμος για ψήφιση». Το πρόβλημα είναι ότι, εξαφανίζεται με αυτό τον τρόπο κάθε αντικειμενική ανάλυση των οικονομικών, κοινωνικών και κοινωνιολογικών συστατικών που οδήγησαν στο προσκήνιο τον Trump, με την αποδοχή – κι ας το επικρίνουν – του εδάφους που επιβλήθηκε από τα μέσα σχετικά με την ηθικολογία που ποδοπατείται από τον αμερικανό μεγιστάνα, εξαφανίζονται έτσι με τη σειρά τους οι βασικοί λόγοι αυτών των θλιβερών εκλογών στις ΗΠΑ, οι ίδιοι λόγοι που οδήγησαν στην σχετική εκλογική επιτυχία του Bernie Sanders.  Ο Donald Trump είναι ένας ανεπαρκής εκπρόσωπος – όχι όμως επειδή σεξιστής – μια κοινωνικής ανάγκης ρήξης μιας πολιτικο-οικονομικής τάξης με την οποία θα πρέπει να παραμείνουν ανοικτοί δίαυλοι διαλόγου απαραίτητοι και απαράκαμπτοι. Εάν η αριστερά στις ΗΠΑ ή, ως προς μια νοητή προέκταση, και η ευρωπαϊκή, συνεχίσουν να υποστηρίζουν τη νίκη της Χίλαρι Κλίντον ως «μικρότερο κακό», αυτός ο διάλογος, που ήδη έχει ευρέως υποστεί βλάβη άλλωστε, θα καταστραφεί κι άλλο, περαιτέρω. Πρέπει να το πούμε ξανά, να το επιβεβαιώσουμε δυνατά: ο Donald Trump είναι ο ανεπαρκής εκπρόσωπος μιας σωστής και δίκαιης ανάγκης : της βάρβαρης και απολίτιστης εξέγερσης που αναδύεται από την γενικευμένη εξαθλίωση της κοινωνίας χωρίς πολιτική εκπροσώπηση, ενώ η Χίλαρι Clinton είναι η πολιτικά ευπαρουσίαστη έκφραση μιας λανθασμένης ανάγκης: της σταθεροποίησης του αμερικανικού πολιτικού συστήματος. Είναι δύο διαφορετικές κοινωνίες αυτές που προσωποποιούνται με τους δύο υποψηφίους. Στην Χίλαρι Κλίντον υπάρχει βαθιά συσχέτιση μεταξύ ταξικών συμφερόντων και πολιτικής εκπροσώπησης. Στον Donald Trump τα συμφέροντα της μυριάδας των φτωχοποιημένων τάξεων ή ακόμα και προλεταριοποιημένων λαμβάνουν την υπερ-αλλοτριωμένη μορφή του αντιδραστικού λαϊκισμού αλλά, αν εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη ένα νόημα να εξερευνήσουμε στην ταξική σύνθεση το ιστορικό έρεισμα επάνω στο οποίο να συνδέσουμε τους λόγους τηw αριστεράς, αυτές οι φτωχοποιημένες κοινωνικές κατηγορίες, αυτές οι ζώνες προλεταριάτου, παραμένουν οι μόνες πιθανές κοινωνικές αναφορές.  Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε στο ιστορικό «detournament» μέσα στο οποίο η αριστερά είναι τελειωμένη: πολιτική έκφραση της intellectualized μεσαίας τάξης, σε αντίθεση με το λαϊκισμό, από καιρό σε καιρό αντιδραστικό ή προοδευτική, αλλά που είναι σε θέση να δώσει φωνή σε όσους δεν έχουν φωνή, που αντιπροσωπεύει τους αποκλεισμένους από τις διαδικασίες της τεχνολογικής και παραγωγικής καινοτομίας του καπιταλισμού. Να γιατί η πρόκληση, το στοίχημα μεταξύ του Donald Trump και της Χίλαρι Κλίντον, ο αγώνας ανάμεσα στους δυο, μας επηρεάζει άμεσα: διότι ακόμη και μέσα από αυτές τις ιστορικές οπτικές γωνίες, μέσα από αυτό τον ελικοειδή δρόμο  αντιλαμβανόμαστε την πολιτική κατεύθυνση της ταξικής αριστεράς στο εγγύς μέλλον.

6192 letture totali 60 letture oggi
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s