διεθνισμός, internazionalismo

»Είμαστε όλοι κατά κάποιον τρόπο μετανάστες σε αναζήτηση του προορισμού μας, της μοίρας μας» – “Siamo tutti in qualche modo dei migranti in cerca del nostro destino”

 

του  Enrico Campofreda

229 visualizzazioni

image[2]

Τα λόγια ενός καθηγητή που μετανάστευσε στο Δέλτα του Πάδου

Καθηγητά De Santis, εσείς είστε ένας ιταλός μετανάστης στις κοιλάδες του Comacchio, όπου στήσατε μια οικογένεια και ζωή. Περιμένατε ένα περιστατικό όπως αυτό της Gorino; [σε αυτό το χωριό της βορείου Ιταλίας, οι ντόπιοι αρνήθηκαν να δεχτούν λίγες οικογένειες μεταναστών από τις εμπόλεμες ζώνες]

Ήταν μια έκπληξη λιγάκι για όλους. Στο Δέλτα του Πάδου, όπου ζω εδώ και σαράντα χρόνια πλέον δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοια περιστατικά. Το κλίμα είναι πολύ πολιτισμένο και το επίπεδο της αλληλεγγύης είναι μεταξύ των υψηλότερων στην Ιταλία. Σπάνια υπήρξαν επεισόδια μισαλλοδοξίας. Στην πραγματικότητα, αντιθέτως, μπορώ εύκολα να βεβαιώσω ότι η υποδοχή και ο σεβασμός είναι κοινές αξίες, με βαθιές ρίζες στον πληθυσμό.

Αλλά όλη αυτή την κοινότητα βγήκε στους δρόμους, κατά την άποψή σας είναι όμηρος της ξενοφοβική ιδεολογίας της Λίγκας του βορρά-Lega, η οποία κατοικεί επίσης στο ιταλικό Κοινοβούλιο, ή η αγροτική Ιταλία οπισθοχωρεί, κάνει βήματα προς τα πίσω;

Το φαινόμενο αυτό θα πρέπει να μελετηθεί σε όλη την πολυπλοκότητά του. Τα πράγματα ποτέ δεν συμβαίνουν κατά τύχη. Πρώτα θα πρέπει να γίνει μια διάκριση: δεν πρόκειται για το Goro, αλλά για το Gorino, που είναι ένα κλάσμα, ένα διαμέρισμα 600 κατοίκων, η πιο ακραία μύτη του Δέλτα της Φερράρα. Και χρειάζεται να κάνουμε ένα μικρό χρονικό, να μιλήσουμε για την ιστορία του τόπου εν τάχει: το Gorino είναι μια αλιευτική κοινότητα, που ζούσε με ελάχιστα μέχρι πριν από τριάντα χρόνια περίπου. Στη συνέχεια ήρθε μια ξαφνική επιδρομή πλούτου, που ήρθε σαν βροχή από την σπορά μυδιών: εισοδήματα-μισθοί υψηλοί για ανθρώπους που είχαν συνηθίσει απλά να την βγάζουν και δεν κατάφεραν να τους διαχειριστούν. Οι νέοι άνθρωποι, αντί να σπουδάζουν, προτίμησαν να αφοσιωθούν στη συλλογή των μυδιών, να εργάζονται λίγο και να κερδίζουν πολλά, με αρνητικές συνέπειες σε κοινωνικό επίπεδο: αύξηση του ποσοστού εξάρτησης από τα ναρκωτικά, αλκοολισμός, νυχτερινά ξεφαντώματα, διαδεδομένα τροχαία ατυχήματα. Εγώ δεν θα μιλήσω περί ξενοφοβίας, αν και η υποκουλτούρα της Λίγκας έχει παράξει τεράστιες ζημιές για την ειρηνική συνύπαρξη και την αποδοχή μεταξύ των λαών.

Γιατί φοβούνται τους πρόσφυγες – εισβολή, βιαιότητες και όλα τα στερεότυπα που αντλούνται από τα χρονικά, τις ειδήσεις – ή παραμένει ο αταβιστικό φόβος του διαφορετικού;

unnamed-77

Αναμφίβολα ο φόβος του διαφορετικού, σε συνδυασμό με την υπεράσπιση μιας ευημερίας που ξαφνικά ήρθε εξ ουρανού βοήθησε μιαν αυθόρμητη δράση εξέγερσης που δεν μελετήθηκε επαρκώς. Επιπλέον υπήρξαν λάθη της Νομαρχίας, η οποία δεν προειδοποίησε επαρκώς τον του πληθυσμό και η οποία παρουσιάστηκε με τους καραμπινιέρους και τους παρατρεχάμενους με συμπεριφορά εξαναγκασμού. Δεν ενεργούν έτσι, δεν είναι τρόπος αυτός αντιμετώπισης του θέματος, αν και νομίζω ότι αυτή η συμπεριφορά είναι θυγατέρα των καιρών: εκεί όπου λείπει ο πολιτισμός, τον αντικαθιστούν με τις «κραυγές» που θυμίζουν Manzoni ή τα οδοφράγματα ενάντια στον πιο αδύναμο.

Στην προσωπική σας εμπειρία το καλωσόρισμα ήταν το αποτέλεσμα οικογενειακών δεσμών ή παλιότερα εκείνη η κοινωνία ήταν πιο ανοιχτή;

Ποτέ δεν είχα προβλήματα. Πράγματι με αποδέχτηκαν με τις καλύτερες προθέσεις, με τον καλύτερο τρόπο για να με κάνουν να νιώσω άνετα Είναι αλήθεια ότι ήμουν ένας ειδικός τύπος μετανάστη, διπλωματούχος πανεπιστημίου, παντρεμένος με μια γυναίκα ντόπια και στη συνέχεια καθηγητής, αλλά την ίδια μεταχείριση, εξ όσων γνωρίζω, έχουν επίσης λάβει μετανάστες άλλης κοινωνικής κατηγορίας και διαφορετικών προελεύσεων. Μπορώ ακόμα να καταθέσω για αυτή την πραγματικότητα, απ’ όσα γνωρίζω, την άποψη ότι οι αξίες της ανοχής, του σεβασμού, της αλληλεγγύης και της συμμετοχής του πολίτη, της πολιτικής δέσμευσης, είναι παγιωμένες, το αποτέλεσμα ίσως μιας λαϊκής και σοσιαλιστικής κουλτούρας, ενός πολιτισμού πολύ διαδεδομένου εδώ. Κάποια αποστασιοποίηση εκδηλώθηκε πρόσφατα, ιδίως μεταξύ των νεότερων γενεών. Εκτός αυτού, θα ήταν αδιανόητο το αντίθετο, αν αυτό δεν είχε συμβεί: πολλοί πιστεύουν ότι η πολιτική κουλτούρα και τη πληροφόρηση έχουν μικρή βαρύτητα, αλλά δεν είναι έτσι: η έγκριση και η αναγνώριση δρουν από πάνω προς τα κάτω.

Εσείς διδάσκετε εδώ και πολλά χρόνια ιταλική γλώσσα στα ιδρύματα αυτής της επαρχίας, πως είναι οι δεκαοκτάρηδες και πως είναι οι γονείς τους, οι σαραντάρηδες, ενδιαφέρονται για τα γεγονότα του κόσμου;

PP8MRBCX

Τα παιδιά είναι πάντα ίδια, με τα ίδια προβλήματα και την ίδια επιθυμία που είχαμε εμείς να καβαλήσουμε την ζωή μας και επιβεβαιώσουμε, να διακηρύξουμε τα ιδανικά μας. Περισσότερο αλαζονικοί και λιγότερο παρόντες είναι οι γονείς που συχνά αναθέτουν σε άλλους τις ευθύνες τους. Ίσως ήταν καλύτεροι οι πατέρες μας που είχαν και μας μετέδωσαν λίγες και σωστές αξίες. Σήμερα θέλουν τα πάντα με τη μία, αμέσως, χωρίς να αναρωτιούνται από πού προέρχονται και πώς κατακτούνται πράγματα. Αυτό που έχει σημασία είναι το χρήμα, η εξουσία και η εικόνα.

Στον υπερ-συνδεδεμένο κόσμο του σήμερα είναι δυνατόν να παρουσιάζονται τέτοια δραστικά »κλεισίματα», εμπόδια προς εκείνους που δραπετεύουν από τρομερές τραγωδίες: έχουμε γίνει τόσο ρηχοί, εγωιστές, κυνικοί;

 

CU26H92FΟ άνθρωπος είναι εξ ορισμού επιφανειακός, ρηχός, εγωιστής και κυνικός. Και δεν σημαίνει ότι είναι μειονεκτήματα αυτά, εάν τα ζούμε, με τρόπο λειτουργικό προς την ύπαρξη. Γίνονται τέτοια, αρνητικά, μειονεκτήματα δηλαδή όταν συνοδεύονται με μια θέληση επικράτησης, καταπίεσης και ανικανότητας, ακαταλληλότητας, απρέπειας, η οποία υπονοείται και εμπεριέχεται στην καπιταλιστική οικονομία, και με μιαν πληροφόρηση που αντί να αδράξει τις ειδήσεις για να μάθει από αυτές τις καταβροχθίζει για να μην δει, και να ξεχάσει. Για άλλη μια φορά είναι μια συμπεριφορά, μια στάση ζωής που προέρχεται από την έλλειψη κουλτούρας, πολιτισμού: λιγότερα ξέρουμε, λιγότερα γνωρίζουμε, περισσότερα καταναλώνουμε, και περισσότερο ήσυχοι καθόμαστε με τη συνείδησή μας. Ένας λαός που δεν ξέρει και δεν μπορεί πλέον να αγανακτεί μπροστά σε μια τραγωδία, όπως αυτή στο Χαλέπι ή για τους νεκρούς στη θάλασσα οι οποίοι διαφεύγουν προς αναζήτηση καλύτερων συνθηκών, δεν έχει πλέον ψυχή, είναι άδειος. Η Χώρα μας βαδίζει προς αυτή την κατεύθυνση και τα πολιτικά κόμματα που τον αντιπροσωπεύουν και τον εκπροσωπούν έχουν κατ’ ουσίαν βάλει το χέρι τους.

Έχεte επίσης ασχοληθεί με τις τοπικές ενώσεις και τον εκδοτικό οίκο Abao Aqu, μικρό αλλά ενδιαφέροντα για τη διάδοση του πολιτισμού και σε κοινωνικο-πολιτικά θέματα. Παραμένει χρήσιμη η δημοσίευση βιβλίων, η συζήτηση γύρω από θέματα όπως η μετανάστευση των λαών;

Αγγίζετε τον αδύναμο κρίκο, ένα ευαίσθητο θέμα. Ακόμη και η δική μου είναι μια κίνηση για να μην αισθάνομαι άχρηστος, για να πιστεύω ακόμη ότι ο πολιτισμός είναι το προϊόν της δέσμευσης των πολλών οι οποίοι ελπίζουν στην ανθρωπότητα, στην ανθρωπιά. Και ίσως είναι πραγματικά έτσι, ή ίσως έχει νόημα μόνο για μένα. Ένα πράγμα είναι σίγουρο: εγώ αγαπώ τη ζωή και δεν θα μπορούσα να την συλλάβω, για τον σεβασμό που της χρωστάω, χωρίς να μιλώ γι αυτήν πράγμα που σημαίνει να ξαναζούμε συναισθήματα, αισθήματα και την ικανότητα να θυμώνουμε για όλα τα είδη της αδικίας. Αυτό είναι το νόημα της δέσμευσής μου και αυτό είναι το νόημα του Abao Aqu: να προσπαθήσουμε να γεμίσουμε το κενό, την έλλειψη κουλτούρας που συνοδεύει την εποχή μας. Είμαστε όλοι κατά κάποιο τρόπο μετανάστες σε αναζήτηση της μοίρας μας.

Αν δεν είχατε έρθει στις κοιλάδες του Comacchio, που θα είχατε προσγειωθεί; που θα είχατε αγκυροβολήσει;

Τώρα ξέρω σίγουρα ότι σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου υπάρχει κάτι για να αναζητηθεί, που χρειάζεται να το αναζητήσουμε και για το οποίο μπορούμε να αγωνιστούμε, έστω και αν δεν το βρούμε.

 

άρθρο που δημοσιεύτηκε στο http://enricocampofreda.blogspot.it

Ancora ____________________________________________________________

Ο Giuseppe De Santis γεννήθηκε στο Portocannone (Cb), μια κοινότητα arbëreshe της περιοχής Molise. Σήμερα ζει στο Bosco Mesola (Fe) και είναι καθηγητής των Ανθρωπιστικών Επιστημών, Materie Letterarie, στο Polo Tecnico της Adria (Ro). Υπήρξε από τους ιδρυτές και διηύθυνε το Quadernetto, μοναδικό παράδειγμα περιοδικού που γεννήθηκε σε ένα σχολείο ανώτερης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που είχε την τύχη να επωφεληθεί της συνεισφοράς συνεργατών του διαμετρήματος των: Antonia Arslan, Carmine Abate, Fernando Bandini, Guido Conti, Nando dalla Chiesa, Erri De Luca, Franco Loi, Giovanni Lugaresi, Loriano Macchiavelli, Giuseppe Marchetti, Moni Ovadia, Roberto Piumini, Franco Marcovaldi, Silvio Ramat, Mario Rigoni Stern.

Είναι πρόεδρος της Ένωσης – Associazione LiberEventi η οποία διοργανώνει πολιτιστικά συμβάντα στο  Delta del Po και εκδίδει βιβλία με το σήμα, την ένδειξη ABao AQu edizioni. Έχει δημοσιεύσει τα ακόλουθα μυθιστορήματα: Il segreto, Bastogi, 1999. Με τις εκδόσεις ABao AQu Il cacciatore di talpe, 2007, Il fiore di Brueghel, 2011, Il piantatore di melograni, 2014. Εδώ και λίγες ημέρες βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία η τελευταία του εργασίας, La promessa di Bala, ένας στοχασμός επάνω στον πόλεμο, στις αντιθέσεις ανάμεσα στους λαούς και τις θρησκείες, για την σημαντικότητα της μεταναστευτικής κουλτούρας, για την αγάπη και την ποίηση.

27 oκτωβρίου 2016 – © Δυνατή η αναπαραγωγή ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΌ ΡΗΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ της ΣΥΝΤΑΞΗΣ του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: 27 oκτωβρίου 2016, ώρα 10:09STAMPA

 
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s