ένοπλη πάλη, lotta armata

ΜΑΡΙΟ ΜΟΡΕΤΤΙ-Ερυθρές Ταξιαρχίες, μια ιταλική υπόθεση

post image

Συνέντευξη στην Κάρλα Μόσκα και τη Ροσσάνα Ροσσάντα

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΑΔΟΣΗ

Πρόλογος

Ο Μάριο Μορέττι ήταν μέλος των Ερυθρών Ταξιαρχιών από το 1971 και βρέθηκε στην καθοδήγηση της οργάνωσης από το 1974 μέχρι την σύλληψη του το 1981. Έζησε δηλαδή όλη τη διαδρομή της οργάνωσης όσο ήταν ενιαία καθώς μετά το 1981 άρχισε ο κατακερματισμός της. Δεν συνεργάστηκε ποτέ με τις αρχές, δεν διαχώρισε την θέση του από τον ένοπλο αγώνα ούτε μετανόησε για τις πράξεις του.  Το 1987, μαζί με τους Ρενάτο Κούρτσιο, Μαουρίτσιο Ιανέλλι και Πιέρο Μπερτολάτσι, υπέγραψε ένα κείμενο το οποίο δήλωνε ότι το κεφάλαιο Ερυθρές Ταξιαρχίες είχε κλείσει και ότι ο ένοπλος αγώνας είχε φτάσει στο τέλος του.

Παρ’ όλα αυτά, το όνομα του έχει εμπλακεί σε θεωρίες συνωμοσίας, έχουν εκδοθεί [και στα ελληνικά] βιβλία που τον κατηγορούν ευθέως ως πράκτορα διαφόρων μυστικών υπηρεσιών, οι κατηγορίες που τον βαραίνουν για πολλούς έχουν μετατραπεί σε βεβαιότητες και ο Ε.Τ. έχουν κατηγοριοποιηθεί ως μια »τηλεκατευθυνόμενη» οργάνωση που βοήθησε το ιταλικό κράτος να καταστείλει το μαζικό κίνημα της δεκαετίας του 1970.

Το σενάριο που τον βάζει στον πυρήνα όλων των συνωμοσιών είναι έμπνευση ενός μόνο από τους συντρόφους του ο οποίος το 1987 δήλωσε ότι αποκηρύσσει τον ένοπλο αγώνα σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου »Μέτρα υπέρ οποιουδήποτε διαχωρίζει την θέση του από την τρομοκρατία». Από τότε έχει γίνει παλιάτσος των Μ.Μ.Ε. και με τις συνεντεύξεις του δίνει πάτημα σε όλο το φάσμα των πολιτικών φορέων να αμφισβητήσουν ότι αυτό που συνέβη στην Ιταλία από το 1969 μέχρι το 1987 ήταν ένας σκληρός, αιματοβαμμένος, πολλές φορές απελπισμένος, ένοπλος ταξικός αγώνας για τον κομμουνισμό. Αν την Ιστορία την γράφουν οι νικητές, στην προκειμένη περίπτωση οι ηττημένοι που πετάνε στα σκουπίδια την ίδια τους την ιστορία είναι οι καλύτεροι συνεργάτες τους.

Γιατί όταν κάποιος πιστεύει ότι γνωρίζει την ιστορία των Ερυθρών Ταξιαρχιών πολλές φορές έχει απλώς διαβάσει ή ακούσει όσα γράφτηκαν σε βιβλία ή κατατέθηκαν σε δικαστήρια από όσους διαχώρισαν τη θέση τους από τις ίδιες τους τις πράξεις ή »μετανόησαν ειλικρινά»για αυτές. Η πολιτική ιστορία του επαναστατικού προλεταριάτου κουρελιάστηκε και ξεπουλήθηκε για μια ευνοϊκή μεταχείριση από τους δικαστές. Ένα πολιτικό κεφάλαιο έμπρακτης αμφισβήτησης της κρατικής εξουσίας έχει μετατραπεί σε ένα αφήγημα περί »παραστρατημένων νέων με βίαια ένστικτα, οι οποίοι δεν ήξεραν ακριβώς γιατί πολεμούσαν».

Το κεφάλαιο αυτό παρουσιάζεται από κοινωνιολόγους, δημοσιογράφους, πολιτικούς και άλλους »ειδικούς» ως μια ανεξάρτητη βιαιότητα, μια συλλογική παράνοια που άφησε πίσω της μονάχα αίμα και καταστροφή. Η ιστορία ενός ολόκληρου κινήματος [που, ναι, είχε και ένοπλο βραχίονα] τεμαχίζεται, διαστρεβλώνεται, αποστραγγίζεται από την πολιτική της ουσία και τελικά παρουσιάζεται ξεκομμένη από τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς που, ενώ πρόσφεραν εύφορο έδαφος σε αυτό το κίνημα μετά το 1968, του στέρησαν τις ρίζες του μετά το 1981. Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά για τις Ερυθρές Ταξιαρχίες πρέπει να μιλήσουμε επίσης για τη μαζική εργατική αντίσταση στα εργοστάσια η οποία τις γέννησε και για τη βίαιη καπιταλιστική αναδιάρθρωση, τις φασιστικές επιθέσεις, τα βασανιστήρια και τις δολοφονίες από τις ειδικές κατασταλτικές δυνάμεις του ιταλικού κράτους που τις ώθησαν στον κατακερματισμό και τη διάλυση.

Το 1993, ενώ πλέον η πολιτική μάχη δινόταν με βάση το αίτημα για χορήγηση πολιτικής αμνηστίας σε όσους ήταν ακόμη φυλακισμένοι λόγω ενεργειών ένοπλου αγώνα, ο Μάριο Μορέττι αποφασίζει να μιλήσει στις δημοσιογράφους Ροσσάνα Ροσσάντα [από τα ιδρυτικά μέλη της αριστερής εφημερίδας il manifesto] και Κάρλα Μόσκα, ανασυνθέτοντας την ιστορία των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Η συνέντευξη μαγνητοφωνείται στην φυλακή Όπερα του Μιλάνο, αλλά τον Οκτώβριο οι αρχές κατάσχουν τις κασέτες και οι δημοσιογράφοι θα μπορέσουν να ξανασυναντήσουν τον Μορέττι μονάχα τον Μάρτιο του 1994. Οι κασέτες τους επιστρέφονται, αλλά τις υπόλοιπες ερωτήσεις ήταν υποχρεωμένες να τις υποβάλλουν γραπτώς. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1994. Ο Μάριο Μορέττι βρίσκεται από το 1997 σε καθεστώς ημιελευθερίας, την ημέρα εργάζεται έξω και το βράδυ επιστρέφει στη φυλακή.

Αυτό το βιβλίο του κατασυκοφαντημένου Μάριο Μορέττι μας βοηθάει να κατανοήσουμε τι πραγματικά σημαίνει να αφιερώνεις τη ζωή σου στον ένοπλο αγώνα, να μάχεσαι για πάνω από μια δεκαετία και τελικά να βιώνεις την υποχώρηση, έπειτα τη φυλακή και τέλος την απώλεια της συλλογικής ταυτότητας που προσέφερε σε αυτούς τους ανθρώπους την αξιοζήλευτη δυνατότητα να νιώθουν ο ένας τον άλλο »σύντροφο». Ο Μορέττι δεν μασάει τα λόγια του όταν φτάνει στο σημείο της αυτοκριτικής, δεν κάνει μια αγιογραφία του αντάρτικου και των ανταρτών πόλης. Κάνει κάτι πολύ πιο σημαντικό, αποδεικνύει με τη στάση του ότι η συλλογική μνήμη δεν είναι λέξεις σε κάποια δικογραφία που δεν αξίζουν ούτε όσο το χαρτί πάνω στο οποίο είναι γραμμένες. Οι νίκες και οι ήττες μας, τα λάθη και η αυτοκριτική μας, η τρυφερότητα και η σκληρότητα μας, οι αντιφάσεις και οι βεβαιότητες μας δεν θα βρουν ποτέ τη θέση τους στο στρατόπεδο του εχθρού. Θα είναι η πρώτη ύλη για την επόμενη προλεταριακή επίθεση, για την επόμενη έφοδο στον ουρανό.

Η.Δ.

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s