ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, ε

image

Roma

Είναι παρελθόν. Πώς να συνεχίσω να ζω; … Αυτό που δεν είχα, μπορώ να το ξεχάσω; αυτό που μου συνέβη δεν μπορώ να το ξεχάσω, ο Θεός να προστατεύει τον καθένα απ’ το να καταλάβει τι εννοώ.

Hannah Arendt, Rahel Varnhagen

«Πολύ όμορφο αυτό το κοριτσάκι, κρίμα που δεν έχει μύτη!»

Με έναν τρόπο σαν εγώ, η κάτοχος της ελαττωματικής ιδιότητας, να ήμουν απούσα, οι δύο γυναίκες εκμεταλλεύτηκαν τη συνάντηση τους για να ανταλλάξουν κάποιο παράπονο επάνω σε αυτή την γονεϊκή ατίμωση που είχε πλήξει τη μοίρα τους. Από το ύφος με το οποίο εξέφραζαν την αποδοκιμασία τους και την αμοιβαία τους συμπόνια συνειδητοποιούσα ότι ακόμα και τότε έπρεπε να έχω κάνει κάτι πολύ σοβαρό. Και να σκεφτεί κανείς ότι αν εκείνη η ραδιούργα δεν της το είχε επισημάνει, η μητέρα μου μάλλον δεν θα είχε παρατηρήσει ότι δεν είχα σταθεί ικανή ούτε τη μύτη μου να μεγαλώσω. Έπρεπε να είμαι πιο προσεκτική. Καλύτερα να μάθω να μην επιδεικνύομαι και, σε περίπτωση που αυτό συνέβαινε, να το κάνω μόνο με την καλή πλευρά του προσώπου μου.

Την ξαναβλέπω κι έχει μεγαλώσει. Μόλις λίγα τα χρόνια αλλά ήδη πλέον δεν είναι σε θέση να ξηλώσει απ’ την συνήθεια την παιδική ελαφρότητα μυστικών εσωτερικών καταφυγίων. Αφού της είχε επιβάλει, μέχρι σημείου να τις έχει αφομοιώσει, τις αρχές για την πραγματικότητα, ο κόσμος αντιστέκονταν σ’ αυτήν και δεν αφήνονταν να εξουδετερωθεί μέσα σε εκείνες τις ίντριγκες με τις οποίες είχε γνωρίσει τη δύναμη να λυγίζει κάθε καθημερινή παρουσία στην επιβεβαίωση της πανίσχυρης μοναδικότητάς του. Το σαράκι είχε σκάψει και είχε διεισδύσει, μέχρι να την κάνει να απολέσει όλη τη γνώση χαμένων αρμονιών. Εκείνων που, όπως οι ξαφνικές εκλάμψεις στους καλοκαιρινούς ουρανούς, υποχωρούν μπροστά στη μαγεία της έλλειψης αγωνίας για το πεπερασμένο. Σε αυτές τις κόρες της πιο επιβραβευτικής, αυτο αναφορικής αταξίας, είχε εισχωρήσει η συνείδηση ενός κόσμου που δεν ισορροπούσε πια με την εικόνα του, σε μια σειρά από συναρπαστικά κλεισίματα λογαριασμών, απ’ όπου δεν θα μπορούσε πλέον να μάθει να αμύνεται. Να κάνει ειρήνη για κάθε κρίση της που βρισκόταν σε αντίθεση με εκείνη των άλλων. Για αυτές τις αποφάσεις της πάντα σε αντιπαράθεση.

Τώρα, εξαπλώνονται στα ανήσυχα μάτια της, τα άσχημα σημάδια ενός τραυματισμένου χαμόγελου υπερηφάνειας και οι βολές ενάντια στην απροσμέτρητη προσωπική της αίσθηση δικαιοσύνης.

Τηρώντας τον κανόνα πως ποτέ δεν χρειάζονταν να βρεθεί στην θέση να ζητά και να ξέρει να κάνει από μόνη της, είχε φτάσει στο σημείο να παραδώσει την αναζήτηση για την αγάπη του εαυτού της στην ματιά της έγκρισης των άλλων, μέχρι να κάνει αυτά το μέτρο της σχέσης με τον κόσμο και της απόκρυψης των περισσότερων δικών της χαρακτηριστικών. Την έφθειραν, οι ανασφάλειες, οι αδυναμίες, η κρυφή πείνα της αγάπης, στριμωγμένη μέσα στην αμφιθυμία της επιθυμίας να στηρίζει τον εαυτό της ν’ αντέχει και να μην τις δείχνει, να βαστά και ποτέ να μην βασίζεται σε άλλους. Και εκείνη η πλευρά της η πιο δύστροπη στο καθωσπρέπει, αν και τώρα σιωπηλή, σε μια διάσπαση που πλήρως δεν επιτεύχθηκε ποτές.

Στο τέλος του σχολείου είχε κάψει κάθε περιθώριο ανοχής. Βρίσκονταν σε ένα σημείο νεκρό, στασιμότητας. Η ανυπομονησία, η νευρικότητα και ο θυμός αντί να της ανοίξουν νέους χώρους ελευθερίας την είχαν βυθίσει ακόμα περισσότερο στην επιπεδότητα, στο να παρατηρήσει το πρόδηλο των κανόνων του παιχνιδιού. Η χειρότερη ανακάλυψη ήταν να βρεθεί μπλεγμένη σε ένα ρόλο που την αναγνώριζε , αν και προς το αρνητικό, στην ίδια υποκριτική ηθικολογική νοοτροπία που είχε κινήσει τις προφανείς ανατρεπτικές υπερβολές της. Γριά πουτάνα! εκείνες τις είχε ήδη ανακαλύψει όλες, με κυνική αδιαφορία, ήξερε ακόμα και να τις καθιστά λειτουργικές στις δικές της διεστραμμένες τελετές επαναβεβαίωσης.

Αυτή η μεγάλη καταστροφική δέσμευση που ανέλαβε και η υψηλή τιμή που κατέβαλε για να εκθέσει τόσο πολύ τον εαυτό της, δεν υπολογίζονταν με τίποτα. Τελικά γεύονταν την χειρότερη από τις ήττες. Τα πάντα είχαν ήδη προβλεφθεί σε αυτό το παιχνίδι που είναι παλιό όσο ο κόσμος και είχε φθάσει στο σημείο να την εξομοιώνει με τα άσχημα αντίγραφα πληκτικών επαρχιακών ηρώων του τίποτα, πάντα έτοιμων να περιορίσουν το κάθε τι σε μόδα, να φορεθεί και απεκδυθεί, ανάλογα με την εποχή.

Να αλλάξουν τα πάντα, έτσι ώστε να αλλάξει τίποτα … και στέκονταν έκπληκτη και άφωνη μπροστά σε τέτοια ικανότητα αντοχής εκείνου του στάσιμου κόσμου που είχε πιστέψει πως έκανε κομμάτια με τις απλοϊκές προκλήσεις της.

Από τα εκατό λουλούδια που επρόκειτο ν’ αλλάξουν τον κόσμο και τους παλιούς τρόπους σκέψης γι αυτόν, δεν είχε δει έστω και ένα να ανθίζει μέσα στους αυτοσχεδιασμούς εκείνης της καημένης συντροφιάς από σχοινοβάτες με τους οποίους συνδέονταν.

Καμία επανάσταση, καμία αγάπη για την ελευθερία και για να εκθέσουμε τους εαυτούς μας, να διακινδυνεύσουμε δεν υπήρχε μέσα σε εκείνο τον δρόμο.

Όλα είναι εδώ; Αυτά είναι όλα; Όλα εδώ.

Ενώ φαινόταν πλέον πως δεν θα καταφέρει να βρει δρόμους διαφυγής για να αποτραβήξει την ύπαρξη και το μέλλον της απ’ τον στενάχωρο ορίζοντα που της σφίγγει το λαιμό, να που φτάνουν οι αναστατωμένοι αντίλαλοι απίστευτων γεγονότων.

Το πανεπιστήμιο καταλαμβάνεται, συγκρούσεις με την αστυνομία, valle Giulia, οι φοιτητές που δεν κάνουν πλέον πίσω, δεν το σκάνε.

Ήταν το 1968.

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/

1:

Αφήστε τα εκατό λουλούδια ν΄ ανθίσουν

2: το σύνθημα του Μάο «Αφήστε 100 λουλούδια να ανθίσουν, 100 σχολές σκέψης να συναγωνιστούν»

Συνεχίζεται

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s