ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, στ

Ήταν το 1968.

Ζούσε σε λιγότερο από μία ώρα με το τρένο απόσταση από εκείνα τα γεγονότα, αλλά η απόσταση έμοιαζε αστρική, όπως πάντα, όταν δεν είναι τα χιλιόμετρα που την κάνουν τέτοια.

Είναι προφανές ότι δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με την ιδέα να ακούσει από άλλους να διηγούνται γι αυτά. Έπρεπε να πάει εκεί η ίδια για να βρίσκεται παρούσα.

Ίσως δεν είχε ακόμη τίποτα χαθεί.

Πώς συμβαίνει κάποιοι να βλέπουν και ν’ ακούν, ενώ όλοι γύρω φαίνονται κουφοί και τυφλοί και μπορούν να διασχίζουν την ζωή χωρίς να συνειδητοποιούν ότι αυτό που συμβαίνει έχει επιπτώσεις και γι ‘αυτούς, τους αφορά σαν τίποτα άλλο στον κόσμο;

Χρόνια θυμού, ανήμπορης απόρριψης, μη αποδοχής: και τότε συμβαίνει. Και ως δώρο από τον ουρανό ξαφνικά μπορούμε να βρεθούμε ξανά σε αρμονία και συντονισμό με γεγονότα που γεμίζουν τα χρονικά, τις ειδήσεις.

Υπήρχε λοιπόν μια εναλλακτική λύση ανάμεσα στην παραίτηση και την καταστροφή. Ξαφνικά, δεν ένιωθε πια μόνη ούτε πως είχε άδικο. Αυτό που έπρεπε να κάνει ήταν ν’ αδράξει, να εκμεταλλευτεί αυτή την ευκαιρία, μιας και ήταν τυχερή, δίχως αναστολές ούτε συντηρητισμούς και να αποδεχθεί την πρόκληση. Γι ‘αυτήν, για ό, τι είχε βιώσει και της είχαν ενσταλάξει, αυτό σήμαινε μια ριζοσπαστικότητα επιλογών που δεν θα της είχε επιτρέψει μιαν επιστροφή. Αν και κάπως μπερδεμένα ήξερε ότι θα έκοβε τους δεσμούς, θα γκρέμιζε τις γέφυρες με μιαν ύπαρξη που, αν και ανυπόφορη, εξακολουθούσε να είναι η μόνη που εγνώριζε αλλά και η μόνη αποδεκτή μεταξύ των δικών της ανθρώπων.

Ακόμα και αν το ήθελε, και δεν το ήθελε, δεν της επιτρέπονταν ουδείς συμβιβασμός.

Έπρεπε να φύγει για να μην ξαναγυρίσει.

Στη συνέχεια, πολύ αργότερα, επέστρεψα και ανακάλυψα πόση προσπάθεια είχα καταβάλει σε εκείνη την ρήξη: τίποτα και κανείς που να μπορεί να μου δώσει πίσω τον δεσμό με τα πολλά χρόνια που έζησα εκεί.

Πρόσωπα και μέρη ανώνυμα, που έχουν διαγραφεί από την συναισθηματική μνήμη, που είχαν καταστεί ανίσχυρα να γίνουν πρόσκομμα στην καρδιά και το μυαλό μου. Σαν ένα νησί, μόνο οι αδελφές, οι αδελφοί, οι οικογένειές τους. Ως μια ευτυχισμένη επιστροφή σε μια προέλευση αθώα, απ’ την οποία ποτέ δεν είχα αποσυνδεθεί εντελώς και με την οποίαν είχα συνεχίσει να έχω έντονες ομοιότητες.

Έφυγε λοιπόν.

Όχι, αυτή δεν ήταν μια αναχώρηση. Δεν υπάρχει αναχώρηση δίχως να λογαριάζει την επιστροφή, χωρίς νοσταλγία, δίχως δώρα στη βαλίτσα.

Αποφεύγοντας να στραφεί προς τα πίσω, απέδρασε από αυτό τον καταραμένο τόπο όπου είχε καταφέρει μόνο να επαληθεύσει την σοβαρότητα αυτών όλων που είχε ήδη προβλέψει από καιρό, όλων αυτών που είχε νιώσει, συμπεριλαμβανομένης επίσης της τραχύτητας σε όλες εκείνες τις πρώτες της αγάπες που θα έπρεπε να της είχαν διώξει κάθε μελλοντική επιθυμία.

Να ξεπατώσει, να ξηλώσει από πάνω της όλους τους δεσμούς, να μηδενίσει στο μυαλό της κάθε προειδοποίηση κίτρινη που έλαβε, να κάνει χίλια κομμάτια κάθε ανάμνηση και να ξαναγεννηθεί για να διαψεύσει και να αποδείξει ότι τα πάντα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Τίποτα δεν ήταν πιο σημαντικό από το να είναι σε θέση, να καταφέρει να απαλλαγεί από το σάστισμα εξ αιτίας ενός πόνου που την προσέβαλε από πίσω και απαιτούσε την εξόφληση μιας οφειλής που δεν θυμόταν να έχει ποτέ συμφωνήσει.

Η εικόνα της παλιάς φωτογραφίας ξεθώριαζε και εξασθενούσαν οι γκριζάδες της … Θα δεις, θα δεις, μικρή μου. Το ξόρκι είναι εκεί και ζητά μόνο να γίνει κομμάτια. Και όλη η μαγεία στη δύναμη των ονείρων σου και επιθυμιών σου που θα γίνουν παρωδία μιας προσμονής από την οποίαν δεν προβλέπεται ξύπνημα ποτέ.

Τι ήταν αυτό που την έσπρωχνε μέχρι εκεί;

Η πικρία για την εξευτελισμό ενός πατέρα απολυμένου απ’ την μια μέρα στην άλλη που χρίστηκε ένοχος επειδή αρρώστησε εξαιτίας της εργασίας, ο εκνευριστικός ήχος των σειρήνων του εργοστασίου να ρυθμίζουν κάθε στιγμή της ζωής και, συχνά, ακόμη και εκείνη του θανάτου, η μιζέρια ενός χωριού πολύ χωρισμένου στα δύο, ακόμη και στους χάρτες με τα τοπωνύμια, για να αποκτήσει την έννοια της κοινότητας.

Ναι, αυτό ήταν. Καθώς επίσης και η σύγχυση που ένοιωθε για την ευκολία με την οποίαν ο οποιοσδήποτε, ακόμη και ελάχιστα λιγότερο αποκλεισμένος από αυτήν, ήταν σε θέση να την προσβάλει, αναγκάζοντας την, ακόμη και στα μικρότερα ζητήματα, να γεύεται σημάδια των κοινωνικών διαφορών ακόμη ανεξιχνίαστα. Όπως επίσης η απέχθεια της πατριαρχικής καταπίεσης που ίσως να υπήρξε το θέμα επάνω στο οποίο είχε χτυπήσει περισσότερο απ’ όλα το κεφάλι της.

Αλλά προς το παρόν η εξέγερση της στερείται πολιτικού λόγου. Είχε πεισμώσει στο να μην θέλει να πιστέψει ότι πραγματικά ήταν όλα πλέον δεδομένα και πως εκείνο το είδος θανάτου της ψυχής ήταν το απαραίτητο αντίτιμο που έπρεπε να πληρώσει για να μην κάνει μεγαλύτερο κακό στον εαυτό της.

Ήταν η άρνηση του να πρέπει να κάνει δικό της το μέτρο της ανελευθερίας σαν επιθυμητή κατάσταση, σε αντάλλαγμα της βεβαιότητας πως το γρανάζι θα συνέχιζε να λειτουργεί διανέμοντας και σε αυτήν το λίγο που της αντιστοιχούσε, που της οφείλονταν.

Πώς γίνονταν μερικές φορές ο μηχανισμός που κληρονομήσαμε να παθαίνει εμπλοκή ; και κάποιοι λένε όχι, όχι εγώ.

To εμβρόντητο πρόσωπο του πατέρα της, δεν πίστευε στα μάτια του, ο οποίος αναρωτιόταν από που είχε ξεπηδήξει και γιατί με αυτήν δεν λειτουργούσαν ούτε οι απειλές ούτε τα καλωπιάσματα.

Φτωχούλη … και να θυμάσαι ότι μπορούμε να προχωρούμε με το κεφάλι ψηλά γιατί κανένας από εμάς δεν έχει καταλήξει ποτέ στις σελίδες των εφημερίδων. Η φράση αυτή τα λέει όλα όσον αφορά αυτόν και τις εφημερίδες. Και σε αυτό επίσης διαψεύστηκε και ποιος ξέρει πόσες φορές θα είχε αναρωτηθεί που να είχε τόσο πολύ λαθέψει ώστε να χρειάζεται να θυμάται κάθε φορά πως, στο μεγαλύτερο μέρος, μια απ’ τις αγαπημένες του δηλώσεις δεν μπορούσε πια να την προφέρει, είχε καταστεί άχρηστη.

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s