ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, η

image

Να μάθω να ζω στρατευμένη. Να σηκώνομαι κάθε πρωί με την αυγή. Οι εργάτες και φοιτητές ενωμένοι στον αγώνα. Ανάθεμα σε αυτούς που εκτός των άλλων τα εργοστάσια (όπως και τις φυλακές) τα φτιάχνουν τόσο μακριά, έξω στα προάστια, στην περιφέρεια της πόλης, που το πρωί είναι ακόμα σκοτάδι, άλλωστε μέχρι και στη Ρώμη μπορεί να βρεις την ομίχλη. Η πρώτη προσέγγιση με τους εργάτες οι οποίοι δεν εμπιστεύονταν καθόλου εκείνους τους παράξενους φοιτητές που έλεγαν ότι αγωνίζονταν εναντίον των ίδιων των δικών τους προνομίων.

Πρέπει να επινοήσουμε τα πάντα, περνώντας μέσα από την ατυχή ερώτηση του νεαρού συντρόφου στον πρώτο εργάτη που πλησίαζε στην έξοδο από τις πύλες:

»…Βρίσκεσαι στην αλυσίδα;»

»…Μα τι είμαι,  σκυλί;!»

Όμως οι καιροί ήταν οι σωστοί, και το εργατικό ’69 εκκινούσε την συναρπαστική εποχή της πολιτικής αυτονομίας μιας τάξης που διέλυε τα εμπόδια και τους περιορισμούς των παλαιών εκπροσωπήσεων και έχτιζε ανέκδοτες συμμαχίες με αυτούς που δεν είχαν κομματικές ή συνδικαλιστικές ταυτότητες, με αυτούς που δεν είχαν δουλειά, με τους δίχως ιστορία. Τινάζονταν στον αέρα οι μηχανισμοί των αναθέσεων και των αποφάσεων με το έτσι θέλω από τις ηγεσίες και, κυρίως εκείνης της πολιτικής που ήταν τόσο μακριά από τους τόπους και τις μορφές μέσα στις οποίες έμαθαν οι εργάτες να οργανώνονται, να αγωνίζονται, και όπου ανακάλυπταν ότι ήταν ακόμη δυνατό το να κερδίσουν, εκμεταλλευόμενοι το πλεονέκτημα της πρωτοβουλίας.

Πολλά έχουν ειπωθεί για εκείνο το κίνημα και τις εκβάσεις του. Κάθε πολιτική πλευρά έχει διεκδικήσει για τον εαυτό της επιβεβαιωμένη πατρότητα, ομορφαίνοντας επιδέξια τα γνωρίσματα του, οικειοποιούμενη τα προσόντα και τις νίκες του, αποδίνοντας σε άλλους σφάλματα, φρίκες και απώλειες. Για όλα αυτά, ένας αναστοχασμός και προβληματισμός ίσως θα ήταν ακόμα χρήσιμος για το σήμερα και όχι ένα άχρηστο «εάν» με το οποίο, λένε, την ιστορία δεν είσαι σε θέση να την φτιάξεις.

Γι αυτό, ίσως λοιπόν να μην είναι εξ ολοκλήρου χάσιμο χρόνου να προσπαθήσουμε να την αντιμετωπίσουμε.

Για να καταλάβουμε.

Για να καταλάβουμε το γιατί αυτής της επίμονης ανωμαλίας που καταπνίγει την πολιτική κουλτούρα αυτής της χώρας μέσα στην εμμονή της διασφάλισης της σταθερότητας της διακυβέρνησης, της επιβίωσης των συμφωνιών καταμερισμού της εξουσίας με κάθε κόστος, αυτή την ίδια που εμποδίζει την κυβέρνηση των συγκρούσεων και τα ίδιων κοινωνικών κακών και συμπεριφέρεται πάντα σαν να τίθεται κάθε φορά ζήτημα υπεράσπισης του τελευταίου προκεχωρημένου φυλάκιου της πολιτικής συνύπαρξης.

Με σπανιότατες και ανίσχυρες εξαιρέσεις , καμιά πολιτική πλευρά δεν μπόρεσε να ξεχωρίσει μέσα στην ικανότητά να κάνει δικά της εκείνα τα κοινωνικά αιτήματα για αλλαγή και να βρει απαντήσεις στο ύψος της αναγκαίας πολιτικής διαμεσολάβησης.

Έχοντας κάνει τις αναγκαίες διακρίσεις, βλέπουμε πάντα την ίδια φυσιογνωμία που μοιάζει βουβή ενοχλητική και απειλητική πίσω από τις αστυνομικές δυνάμεις που στάλθηκαν ενάντια σε διαδηλώσεις πορείες και απεργίες, πίσω από την κοντόφθαλμη αλαζονεία αποφάσεων που λαμβάνονται από κόμματα και συνδικάτα, αποφάσεων διαχωρισμένων από την λαϊκή βούληση, πίσω από την απόσταση που χωρίζει τα σύγχρονα Ανάκτορα από τη νέα πολιτική και από την κοινωνική ζωή, πίσω από τα λόγια ενός πάπα να ζυγίζουν βαριά επάνω στην μοίρα του Άλντο Μόρο, αιχμάλωτου των Ερυθρών Ταξιαρχιών.

Η ίδια πολιτική κουλτούρα που δεν δέχεται καμία εξοικείωση με τη διαφοροποίηση των πιθανών λύσεων και που ταλαντεύεται μεταξύ επικύρωσης και αδιάφορου πλουραλισμού, μέσα στην εμμονή να αρνείται τους λόγους και τις αιτίες και τη μεταμορφωτική δύναμη των συγκρούσεων.

Τι θα είχε συμβεί αν …; Πως θα είχαν πάει τα πράγματα εάν…; Έχει πραγματικά κάποια δυναμική αυτή η ερώτηση; Ή μάλλον εξακολουθεί να είναι μια πίστωση του προβληματισμού που μπορούν κάποιοι να χρειάζονται για να να ξεφύγουν το θάνατο του νοήματος, της πολιτικής επαναχρησιμοποίησης της ιστορίας για σκοπούς και συμφέροντα πολύ άμεσου ενδιαφέροντος;

Πραξικόπημα

Η έλλειψη του Παντός, με εμπόδισε

να αισθανθώ την έλλειψη των μικρότερων πραγμάτων.

ήταν το ξεχαρβάλωμα ενός κόσμου

ή η εξαφάνιση του ήλιου, τίποτα δεν ήταν τόσο σημαντικό ώστε να με κάνει να σηκώσω το κεφάλι,

απ’ τη δουλειά,

αναρωτιέμαι.

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s