ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle · Uncategorized

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE,κ

image

Ήταν απαραίτητο να προβλέψουμε τον εχθρό, να είμαστε ένα βήμα μπροστά του, να κατακτήσουμε μια επιθετική νοοτροπία και να αξιοποιήσουμε πλήρως το δυναμικό ενός κινήματος που εξακολουθούσε να μην έχει αφοπλιστεί από τους τακτικισμούς, από τις τακτικές γαλιφιές πολιτικών αλχημειών δίχως καμία αξιοπιστία.

Στριμωγμένη μέσα σε ένα πλήθος από συντρόφους, αμέσως «μετά», τιμούμε τόση οδύνη μέσα σε εκείνη την συγκινησιακή αφύσικη ατμόσφαιρα των ακραίων στιγμών, εκείνων στη διάρκεια των οποίων όλα μπορούν να συμβούν και τίποτα δεν είναι πλέον στη θέση του.

Ένα μείγμα φόβου, θυμού, πόνου, που ανέβαινε στο στόμα, με την πυκνή γεύση των στιγμών μέγιστης συγκινησιακής φόρτισης και εμπλοκής.

Άκουγα τις φωνές, τα συνθήματα, τις βρισιές, τις απειλές. Όλοι μια αγκαλιά, συμπαγείς, όλοι μια φωνή εκείνη την στιγμή. Πόσο τυχεροί τέτοιες ώρες να βρισκόμαστε όλοι μαζί, τόσοι πολλοί, να παίρνουμε και να δίνουμε κουράγιο.

Αλλά το μυαλό μου περιπλανιόταν και δεν ήμουν εκεί εντελώς. Σκεφτόμουν για το αύριο, θα μπορούσε να είναι πολύ διαφορετικό, χωρίς να είμαι σε θέση να προεικονίσω το περίγραμμα εκείνου που θα έπρεπε να μάθω να πράττω.

Αφηρημένη κρατούσα το χέρι του συντρόφου μου σφιχτά μες το δικό μου, μέχρι που ένιωσα τα αναφιλητά του. Ψηλός και μεγαλόσωμος όπως ήταν, έκλαιγε σαν ένα μωρό για τα νέα που συνέχισαν να έρχονται και που εξαπλώνονταν τώρα στις λεπτομέρειες των πράξεων του εχθρικού θηρίου που γιόρταζε το ματωμένο τελετουργικό του.

Τα δάκρυά του με συγκλόνισαν, αναγκάζοντάς με να επιστρέψω στην ακραία στιγμή που ζούσαμε.

Κι ένιωσα πως ήμασταν χαμένοι.

Αν και ακόμη συγκεχυμένα, ένιωθα ότι δεν θα καταφέρναμε να αποφύγουμε επιλογές στις οποίες αισθανόμασταν υποχρεωμένοι. Επιλογές που δεν μπορούσαμε πλέον να αναβάλουμε και με τις οποίες έπρεπε να συμμορφωθούμε, μέχρι του σημείου να ασκήσουμε βία στους εαυτούς μας και να μάθουμε τη σκληρότητα … «Εμείς που θα είχαμε θελήσει να είμαστε ευγενικοί, σε εμάς δεν επιτρέπονταν η καλοσύνη …», κάπως έτσι δεν είχε μιλήσει ο ποιητής σύντροφος;

Όχι, όχι, αν δεν θα μας επέτρεπαν καμιά πολιτική δράση αν δεν τους αναγκάζαμε να το πράξουν, και τίποτα δεν μας άφηνε να ξεχωρίσουμε έναν δρόμο που να μην είναι εκείνος της άμεσης αντιπαράθεσης, της άμεσης σύγκρουσης, αιματηρής, αδιαφορώντας για τη θυσία των νεανικών μας χρόνων.

Το θέμα δεν είναι αν υπήρχε ή όχι, εκείνα τα χρόνια, συζήτηση σχετική με την επιλογή των όπλων – και όχι μόνο συζήτηση. Κανείς δεν θα μπορούσε να το αρνηθεί, χωρίς να κοκκινίζει. Και ακόμη και για τους αριθμούς δεν μπορούμε να κάνουμε παιχνίδι, για το ελάχιστο ποσό που επιτρέπεται. Εκείνο το κίνημα, αντικαπιταλιστικό και αντικρατικό, υπήρχε, και υπήρχε τόσο πολύ ώστε να είναι το πολιτικό ζήτημα γύρω από το οποίο είχαν υφανθεί και διαπλέκονταν oi στρατηγικές των κομμάτων για να ξεπεραστεί μια κατάσταση για αυτά ανεξέλεγκτη.

Το πραγματικό ζήτημα είναι ποιες ήταν οι εναλλακτικές λύσεις που δεν προέβλεπαν, περιελάμβαναν το θάνατο, αλλά την ελευθερία πρόσβασης προς τη νομιμότητα ύπαρξης, συγκρουσιακής ως εκ τούτου και το εύκολο μονοπάτι να απέχει. Και επειδή κανένας δεν τις βρήκε, αφήνοντας εκείνη την κοινωνική σύγκρουση δίχως αξιόλογη διέξοδο.

Ο δικαστής Sossi

Μπροστά στο νόμο στέκεται ένας φύλακας. Σε αυτό τον φύλακα παρουσιάζεται ένας άνθρωπος που έρχονταν από την ύπαιθρο και ζητά να έχει πρόσβαση στο νόμο. Αλλά ο φύλακας υποστηρίζει ότι προς το παρόν δεν μπορεί να του επιτρέψει καμία πρόσβαση. Ο άνθρωπος σκέφτεται, μετά ρωτάει αν θα μπορεί να έχει πρόσβαση αργότερα. «Ίσως ναι,» απαντά ο φύλακας, «τώρα όμως εξακολουθεί να μην υπάρχει.»

Franz Kafka, οι ιστορίες

Εκείνο το απόγευμα ήμασταν κι εμείς εκεί. Για άλλους λόγους, αλλά ήμασταν εκεί ακριβώς όπου θα έπρεπε να διεξαχθεί εκείνη η διαδήλωση έξω από την πρεσβεία. Εμείς, επίδοξοι ταξιαρχίτες, μελετούσαμε ένα στόχο για να χτυπήσουμε ενώ εκείνοι οι άλλοι, όχι πλέον τόσο πολλοί σαν την άλλη φορά, διαδήλωναν ενάντια σε κάποιο άγριο κρατίδιο με νέα δικτατορία άμεση εκπόρευση yankee. Αποφεύγαμε ο ένας τον άλλον, ενώ κινούμασταν σε κοντινή απόσταση. Για εμάς, αδέξιους μεγαλομανείς, το απόγευμα έκλεισε με μια παράλογη συζήτηση στην αναζήτηση του δράστη της ελαφρότητας η οποία οδήγησε εκεί να παραμονεύει όλη εκείνη η αστυνομία. Γι εκείνους, με έναν άλλο σύντροφο να έχει σκοτωθεί, σε εκείνον που είχε πλέον καταστεί ένας πόλεμος μονής κατεύθυνσης. Εκείνοι όλους αυτούς τους αστυνομικούς ίσως ακόμη και να μη τους είχαν δει, παρά μόνο την στιγμή που είχαν βρεθεί πίσω από τις πλάτες τους να απαντούν με τα όπλα στις μολότοφ που ρίχνονταν από την ομάδα στην κορυφή: μια συμβολική καψαλισμένη πόρτα και η ζωή ενός νεαρού κομμουνιστή. Σύγκριση παράλογη, ειδικά για εκείνους που, όπως εγώ, είχαν ήδη αποφασίσει άλλους δρόμους για να αντιταχθούν.

Κι όμως σαν να ένιωθα τύψεις για εκείνο τον άγνωστο σύντροφο που δολοφονήθηκε δυο βήματα απόσταση από μένα. Ποιος ξέρει; αν ήμουν λιγότερο απασχολημένη να απαγκιστρωθώ μέσα στα δεσμά της νέας μου αντάρτικης ενδυμασίας, ίσως θα είχα αντιληφθεί τα πάντα και θα είχα καταφέρει να τον ειδοποιήσω πως τον περίμεναν, και ίσως να καλύψω την υποχώρηση του.

 

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s