ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, μ

image

Ο δικαστής αυτός ήταν τώρα στα χέρια των ερυθρών Ταξιαρχιών. Θέλησε να δικάσει την επανάσταση και τώρα, όπως είχε ήδη συμβεί μέσα στο «κλουβιά» του δικαστηρίου, ανατρέπονταν οι ρόλοι.

Ποιος δίκαζε ποιον;

Σε συμβολικό επίπεδο, η αντιστροφή των ρόλων, στο φαντασιακό του καθενός, ήταν τεράστια, από εκείνες που γυρίζουν τον κόσμο ανάποδα, με το κεφάλι προς τα κάτω, κάνοντας να εκραγούν αναγνώσεις και ερμηνείες του. Από εκείνες που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει και που αναγκάζουν τον καθένα να πάρει θέση.

Και σε αυτή την έντονη συζήτηση, ήταν σαν ο καθένας να αισθάνονταν ότι η τύχη του κρατουμένου αφορούσε τις προοπτικές της ίδιου του δικού του πολιτικού μέλλοντος και, άμεσα, τις ενδόμυχες ελπίδες αντεπίθεσης των πολλών που ήταν σε θέση να κατανοήσουν τη στενή σχέση μεταξύ των αγώνων που βρίσκονταν σε υποχώρηση, και εκείνο το είδος δίκης σε μια ομάδα ένοπλων κομμουνιστών.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έγινε εφικτό, εκείνη την κυριακή του απρίλη, να έχει εμπλακεί σε εκείνο το είδος κρίσης εξ αποστάσεως, όλο εκείνο το θεωρείο, όπου σύχναζαν επίσης άνθρωποι οι οποίοι πολύ δύσκολα θα γίνονταν επίδοξοι αντάρτες. Συνεργοί ήταν τα παράθυρα και οι ανοιχτές πόρτες στις πρώτες ζεστασιές εκείνης της εκπληκτικής άνοιξης.

Πως τέλειωσε;

Είναι γνωστό.

Βρέθηκε ένα σημείο διαμεσολάβησης.

Οι ερυθρές Ταξιαρχίες διαπραγματεύτηκαν.

Ο φυλακισμένος δικαστής απελευθερώθηκε και, αμέσως μετά, ο εισαγγελέας Φραντσέσκο Κόκο, ο οποίος είχε δεσμευθεί δημοσίως, με αποφασιστική συμπεριφορά έκανε πίσω, πήρε πίσω τα λόγια του.

Όλα τέλειωσαν με τους συντρόφους θαμμένους στη φυλακή με κοσμικές καταδικαστικές αποφάσεις, αιώνιου χαρακτήρα, τον επαναστατικό αγώνα να αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο που θα αντιμετωπίζονταν ένα ποινικό φαινόμενο, και μια ένοπλη σύγκρουση να χάνει σε μεγάλο βαθμό τις ισορροπίες της σε στρατιωτικό επίπεδο .

Ωστόσο αυτή η ανταλλαγή φυλακισμένων ήταν εκεί να αντιπροσωπεύει μία κατάσταση πραγμάτων: στη φυλακή υπήρχαν αγωνιστές μιας μαχόμενης οργάνωσης, οι πρώτοι μετά τον πόλεμο, όπως υπήρχαν και άλλοι που πολεμούσαν έξω από αυτήν.

Λανθασμένα ή σωστά, εκείνοι οι κομμουνιστές θεωρούσαν τους εαυτούς τους πρωτοπορία ενός ταξικού κινήματος που στέκονταν ένθερμα κριτικό ή εντελώς αντίθετο με την πολιτική των κομμάτων και πίστευαν ότι είναι αναγκαίο και δυνατό να επανεξεταστεί το ζήτημα της εξουσίας.

Πάρα πολύ απλό; Ίσως. Αλλά κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει ότι όλα αυτά συνέβαιναν, ήταν εκεί, είχε καταγωγή αυτό το κίνημα και έθετε ρίζες μέσα σε εκείνο το κλίμα κοινωνικής αντιπαράθεσης και σύγκρουσης κι εκεί μέσα αντλούσε τους λόγους ύπαρξης του πριν ακόμη απ’ τα λάθη, ενώ η πολιτική αυτών που κατοικοεδρεύουν στα Παλάτια διέψευδε εντυπωσιακά την λειτουργία της σαν τέχνη της διαμεσολάβησης, αδυνατώντας να το κατανοήσει και αποκλείοντας το από το πεδίο δράσης της.

Σε αυτά τα γεγονότα μέσα γεννιέται η επιλογή μου να εισέλθω στις ερυθρές Ταξιαρχίες. Και άρχισα να ψάχνω γι αυτούς με όλη την συνειδητοποίηση πως η φάση των αναίμακτων ένοπλων δράσεων είχε τελειώσει.

Μπορούσα να ξεφύγω σε αυτό το σημείο; να κάνω πίσω; Έπρεπε να καταλάβω ότι δεν υπήρχε κανένας άλλος χώρος έξω από το χτύπημα στο χτύπημα;

Σίγουρα.

Θα μπορούσα να παραδεχτώ την ήττα και να εγκαταλείψω. Θα μπορούσα να καταλάβω τη συμβολική εξαπάτηση μιας αφηρημένης αναπαράστασης της εξουσίας, να σπάσω τον καθρέφτη και να πάω να κοιτάξω. Να ψάξω να βρω, ανάμεσα στις γραμμές μεγάλων αφηγήσεων πολύ απλουστευμένων, την ιστορία της χώρας των Διπρόσωπων – αυτών που ζουν στη χώρα της διττότητας, της διπλοπροσωπίας. Εκείνη στην οποίαν μιλούν για ένα κόσμο χωρισμένο σε δυο αντίθετα εκ των οποίων οι Καλοί, σύμφωνα με έναν διατάκτη Λόγο, απέδιδαν την ατέλεια τους στα εμπόδια που τους έθετε η αντίπαλη ομάδα και, σύμφωνα με μια Παράδοση τυραννική, ενεργούσαν ακολουθώντας το κληροδότημα των πατέρων να ολοκληρώσουν αυτό που εκείνοι δεν είχαν καταφέρει. Και έτσι, προχωρώντας και υποχωρώντας αλλά παραμένοντας πάντα στην ίδια απόσταση από το αντίπαλο στρατόπεδο, δικαιολογούσαν τις αποτυχίες τους με την ύπαρξη του εχθρού.

Το παιχνίδι θα είχε μια κατάληξη μόνο με την απόσβεση της άλλης πλευράς. Από αυτή την θανάσιμη πρόκληση συνεπάγονταν η κατάκτηση εκείνου του είδους ταυτότητας η οποία για να ξεχωρίζει έχει κυρίως ανάγκη να τοποθετηθεί από την εδώ πλευρά μιας αυτοαναφορικής συνοριακής γραμμής από την οποία να μπορεί να ελέγχει τον αποκλεισμό του άλλου.

Και όλα πάλι απ’ την αρχή, την μια κάνοντας πίσω και την άλλη να επιτίθενται μέχρι να φθάσουν στο σημείο να ιδρύσουν εκείνη τη νέα κοινωνική τάξη που, μόνο τότε, θα τους καθιστούσε ικανούς να επαναπροσδιορίσουν τελείως τον εαυτό τους και τον κόσμο.

Έως ότου, διαλύοντας τα μάγια, μια άβυσσος χώρισε τη χώρα στα δύο, και στη μια όπως και την άλλη πλευρά βρέθηκαν όλοι οι ίδιοι.

Αναγκάστηκαν να κοιταχθούν και, πριν η πράξη ακραίου κανιβαλισμού τους εξολοθρεύσει όλους, οι Καλοί τελικά αντιλήφθηκαν πόσο μακρύς ήταν ο δρόμος για να γνωρίζουν όλα εκείνα που υπήρχαν ακόμη για να μάθουν.

Όχι, η ίδια δεν μπορούσε να μιλά γι αυτή την ιστορία με έναν τέτοιο  τρόπο. Και μετά θα πρέπει να θυμόμαστε ότι επρόκειτο για τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του εβδομήντα. Όταν ακόμη υπήρχαν τα τείχη, η παλιά Χριστιανοδημοκρατία, το Κομμουνιστικό Κόμμα και σύμφωνα με την κοινή λογική γίνονταν αμέσως κατανοητή αυτή η ιστορικότητα της άκαμπτης εναλλακτικής μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού.

Τότε που, κατά χιλιάδες, ο κόσμος τραγουδούσε στις πορείες για βία και εξέγερση.

Τότε που τα αλβανάκια δεν είχαν ακόμη αρχίσει να έρχονται εδώ στη χώρα μας για να εκπορνευτούν. Το Σεράγεβο ήταν όμορφη και οι γυναίκες του δεν ήξεραν τίποτα για τη φρίκη που επρόκειτο να γνωρίσουν.

Τότε που τα τεθωρακισμένα δεν είχαν ακόμη ξεκινήσει την πορεία τους ενάντια στους φοιτητές στην πλατεία Τιεν Αν Μεν και η «ειρηνική συνύπαρξη» ετοίμαζε την λαμπρότητα της πιο κολοσσιαίας κούρσας εξοπλισμών στη ζωντανή μνήμη του ανθρώπου. Ενώ η «καλή από μόνη της παραγωγή», παρέσυρε άχρηστες βιομηχανικές σχέσεις μέσα στην κυριαρχία της πολυεθνικής εταιρείας, εφοδιάζοντας τον εαυτό της με τα όπλα που είχε ανάγκη για να εξολοθρεύει όλο και περισσότερους εργάτες παραληρώντας για μιαν εργασία καθαρότερη και ασφαλέστερη – σαν αυτή που σήμερα αφήνει πίσω της τέσσερις θανάτους την ημέρα μεταξύ των λίγων τυχερών που μοιράζονται ένα τέτοιο αγαθό.

 

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

Advertisements

2 thoughts on “ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, μ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s