ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, ν

image

Βρισκόμασταν στις πύλες μιας επαναστατικής φάσης; ερώτημα παραπλανητικό, δεδομένου ότι πάντα απευθύνεται προς τις αποτυχημένες επαναστάσεις.

Πιο συγκεκριμένα βρισκόμασταν ακόμα μέσα, προς τα τέλη αλλά μέσα στον αιώνα των επαναστάσεων, που από το σοβιετικό ’17 και μετά είχε διαιρέσει τον κόσμο σε δύο αντίθετες αντιλήψεις για την πολιτική, την οικονομία, τις κοινωνικές σχέσεις, για τον σκοπό της ανθρώπινης ύπαρξης.

Πολιτικά παραδείγματα δέκατου ένατου αιώνα, μας αρέσει συχνά να λέμε σήμερα. Με περισσότερους από έναν λόγους. Και θα ήταν σοφό να πάμε να δούμε, προχωρώντας με απορρίψεις και διαφορές και όχι με πλήρεις αποκηρύξεις ή διασκευές, επαναλήψεις.

Σήμερα όμως ο καθένας μπορεί να πει ότι θέλει και το αντίθετό του: ατέλειωτη κενότητα έκανε την εμφάνιση της κι έριξε τον ίσκιο της επάνω στην πραγματικότητα έτσι ώστε το κάθε γεγονός να αντιστέκεται στην προσοχή ανάλογα με τον χώρο της συναισθηματικής κατανάλωσης του. Και φύγαμε.

Αλλά εκείνοι ήταν άλλοι καιροί. Χρόνοι νομιμοποίησης της βίας σαν μαμής της ιστορίας. Καιροί των μεγάλων βεβαιοτήτων και μιας επιμονής και εμμονής στους σκοπούς και τις προθέσεις που μόνο λίγες φορές συμβαίνει, και για πολλούς δεν ήταν καθόλου εύκολο να σκέφτονται πως εκείνη η οροφή, το ανώτερο σημείο που ούτε και αυτά τα «κόκκινα μαντήλια» στη Fiat μπόρεσαν να διασπάσουν, ήταν το ανυπέρβλητο εμπόδιο της αδύνατης επαναστατικής μεταμόρφωσης.

Επειδή οι κανόνες του παιχνιδιού εκείνης της σύγκρουσης δεν φτιάχνονταν πλέον στο εργοστάσιο, έτσι ώστε ακόμη και εκείνοι οι συγκλονιστικοί αγώνες δεν μπορούσαν ούτε καν να επηρεάσουν τις συμβατικές αποφάσεις, δεν είχαν πλέον καμία επίδραση, πόσο μάλλον επάνω σε όλα τα υπόλοιπα. Έπρεπε να επιτεθούν, στο κράτος, στην εξουσία, στην Χριστιανοδημοκρατία, ώστε να μπορέσουν να παίξουν καθοριστικό ρόλο για το πώς το προλεταριάτο θα εξέλθει από αυτόν τον αγώνα και προς ποια κατεύθυνση. Έξω από αυτό δεν υπήρχε τίποτα παρά μόνο να παρακολουθούν τον αργό θάνατο, την αργή αγωνία εκείνης της αφύπνισης του κοινωνικού πρωταγωνιστικού ρόλου ο οποίος για πολλά χρόνια εμπόδιζε την εξομάλυνση της ζωής στη χώρα.

Μα ποια ήταν η σχέση των ερυθρών Ταξιαρχιών με την κομμουνιστική επαναστατική παράδοση; ρωτούν έγκυροι maitres à penser, από αυτούς που σχεδόν πάντα έχουν εγγυημένη καριέρα και που έχουν την επιτυχία σαν μοναδικό μέτρο αξίας. Οι πιο καλοπροαίρετοι κατηγορώντας τες για έλλειψη ορθοδοξίας – λες και κάποια επανάσταση να είχε σεβαστεί ένα είδος ορθοδοξίας. Όλοι οι υπόλοιποι με ένα είδος conventio ad escludendum αποκλείουν την πιθανότητα την ίδια να ανήκουν οι ταξιαρχίτες στην πολιτική ή στις κομμουνιστικές τάξεις και γραμμές ή ακόμη και στο ίδιο το ανθρώπινο είδος, ανάλογα με την περίπτωση. Ένα είδος βραχυκυκλώματος για να εμποδιστεί κάθε λογική, κάθε συλλογισμός, κάθε αιτιολογία.

Αλλά τα ερωτήματα παραμένουν, ειδικά υπό το φως της τρέχουσας ρευστοποίησης ενός κοινωνικού συμφώνου που κράτησε πενήντα χρόνια.

Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις.

Φεμινισμός; Όχι, ευχαριστώ!

Ο φεμινισμός απέδιδε στη πατριαρχική κυριαρχία τις δυστυχίες των μητέρων μας, και με αυτό τον τρόπο μας επέτρεπε να χρονοτριβήσουμε επάνω στην δυστυχία των μητέρων μας. Έτσι, στην ουσία ( συμβολικής τάξης πραγμάτων) ο φεμινισμός δεν έκανε τίποτε διαφορετικό από αυτό που κάνει η πατριαρχία.

 

Luisa Muraro, L’ordine simbolico della madre, Η συμβολική τάξη της μητέρας.

«Πρώτα οι άνδρες! …» διέταζε η μητέρα μου αναφερόμενη σε πιάτα που έπρεπε να γεμίσουν. Δύσκολο, κάθε φορά, το να μη φοβόμαστε πως θα παραμείνουμε χωρίς τίποτα να φάμε. Έτσι, απλά για να συνηθίζουμε, εμείς τα κορίτσια, τα θηλυκά, να περιμένουμε και να μην έχουμε απαιτήσεις.

Πηγαίνει για να συναντήσει τους συντρόφους σε μια παράνομη συγκέντρωση.

Ρώμη, όπως συμβαίνει συχνά, διασχίζεται από μια πορεία.

Γυρνά οπλισμένη και με πλαστά χαρτιά και απλά δεν θα ήθελε να ανοίξει κουβέντα με μια διμοιρία των ΜΑΤ.

Σταματά για να κατανοήσει την κατάσταση και, με μια αίσθηση ανακούφισης, συνειδητοποιεί ότι πρόκειται για μια πορεία γυναικών. Δύσκολο να εξελιχθεί σε μια επικίνδυνη κατάσταση, τουλάχιστον για όσο διάστημα οι ειδικές μονάδες ενός υπουργού Πολέμου αποτυγχάνουν να κάνουν ακόμη και κάτι τέτοιο να φαντάζει δυνατό.

Θα έπρεπε να συνεχίσει – δεν πρέπει να κάνει τους άλλους να περιμένουν. Θα έπρεπε, αλλά διστάζει.

Οι φωνές, η χαρά, το λεξιλόγιο και οι συμπεριφορές που προκαλούν, δένουν μ’ ένα παράξενο τρόπο τα πόδια της και την τραβούν σαν ένα κάλεσμα.

Θα είναι για αυτές τις πολύχρωμες ενδυμασίες που εκείνη χρειάστηκε να εγκαταλείψει για περισσότερο ανώνυμες με γκρίζα και καφετιά χρώματα. Θα είναι επειδή η ρήξη με τις πολλές από τις οποίες αποσκίρτησε την καίει ακόμα. Θα είναι επειδή οι πορείες της άρεσαν πάντα.

Ας είναι ότι θέλει: το γεγονός είναι ότι εκείνη την ημέρα την βαραίνει αρκετά πως δεν μπορεί να είναι μία από αυτές τις γυναίκες.

Με δυσκολία ξαναπαίρνει τον δρόμο της σύμφωνα με έναν προορισμό διαφορετικό από εκείνο της πορείας, και αυτό συμβολίζει πολλές άλλες διαφορετικότητες.

Γυρίζει να κοιτάξει για μια τελευταία φορά. Έχουν πλέον απομακρυνθεί, και όχι μόνο σωματικά. Ξέρει πως δεν θα είχαν έτσι κι αλλιώς πολλά να πουν, αλλά, θυμωμένα, νιώθει πως η οδύνη για εκείνο τον διαχωρισμό δεν είχε επεξεργαστεί αρκετά και εξακολουθεί να πονάει. Με θυμό, επειδή ορισμένες απομακρύνσεις τις έχει υποστεί ως προδοσίες και σαστισμένη καχυποψία, σκεπτικισμό.

Πώς ήταν δυνατόν τόσες πολλές συντρόφισσες να έχουν εγκαταλείψει την επαναστατική πολιτική για ένα κίνημα αταξικό, ελιτίστικο, παλιά κοπής και με απαρχαιωμένο αποτύπωμα χειραφέτησης ; Η απόρριψη της »πολιτικής των ανδρών», η αυτοσυνειδησία, η ισότητα της φαίνονταν, από κοινού, μια απόδραση σε πιο ήσυχες παραλίες και, παραδόξως, η παράλογη αναγνώριση μιας ανδρικής ανωτερότητας που έπρεπε να εξισώσουν. Μέχρι και ανυπόφορος της ήταν εκείνος ο τρόπος μεμψίμοιρης θυματοποίησης με την οποία οι όμοιες της μάχονταν για την απελευθέρωση τους και διαχώριζαν τη θέση τους μέσα στην ευκολία πολύ απλοποιημένων σχέσεων και ομοιοτήτων.

Ακόμα πιο αφόρητη η αντίστοιχη αρσενική συμπεριφορά. Οι «φεμινιστές», με όλη την υποκριτική συγκατάβαση με την οποία χαριεντίζονταν για να δείξουν την άπειρη πνευματική τους γενναιοδωρία, κάποιοι μάλιστα ήταν ακόμα και πρόθυμοι να απαρνηθούν την απόλυτη εξοχότητα τους για να παραχωρήσουν, σε τέλεια συμπληρωματικότητα, το άλλο μισό από τον ίδιο ουρανό. Άλλο, σε σχέση με το δικό τους, σαφέστατη αναφορά … καβαλώντας την τίγρη και περιμένοντας στην όχθη του ποταμού, μιας και βλέπουμε τη σημερινή σιωπή των αρσενικών που λέει πολλά για το πόσο βαθιά επανεξέτασαν αυτόν σαν ένα παγκόσμιο μέτρο αξίας.

Σε χρόνια κατά τα οποία, μέσα σε απελπιστική συμμετρία με ορισμένες πλευρές αρσενικής φτώχειας, οι πιο αποφασισμένες καθόριζαν τον σύντροφό τους σαν »εκείνον που κοιμάται μαζί μου», αυτή έτυχε να μην μοιράζεται με τίποτα την μόλυνση αυτού του είδους της επιδημίας.

Αυτή που είχε έρθει στην πολιτική ξεκινώντας από μια πρώτη ανταρσία κατά της ανελευθερίας του να είναι μια γυναίκα, δεν μπορούσε να αναγνωρίσει σαν δική της την διαδρομή εκείνων των γυναικών και δεν αισθάνονταν κανένα χρέος ευγνωμοσύνης γι αυτές, δυσπιστώντας σε μεγάλο βαθμό πως θα μπορούσαν να της δείξουν ένα δρόμο.

 

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

 

Advertisements

3 thoughts on “ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, ν

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s