ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, ξ

image

Πόσο αμοιβαία και πικρή ήταν η απόσπαση, η απόσταση ανάμεσα σε αυτούς τους δυο κόσμους, θα το ανακάλυπτε σύντομα αμέσως μετά τη σύλληψή της χάρη σε μια διαμάχη που ξέσπασε ανάμεσα σε μια καλή δημοσιογράφο, που είχε εντυπωσιαστεί από τη δημοσίευση την σχετική με λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής της, της κατοικίας της, των πραγμάτων της, και αναρωτιόταν ποια να ήταν άραγε αυτή η κοπέλα πέρα από τα απλοϊκά στερεότυπα των μέσων μαζικής ενημέρωσης, και μια φεμινίστρια μάλλον αγανακτισμένη, αρκετά θα έλεγα, που θεωρούσε μέχρι και προσβλητική μια τέτοια περιέργεια. Γι αυτήν δεν υπήρχε στην πραγματικότητα τίποτα να καταλάβει. Όλα είχαν ήδη συμπεριληφθεί στις βίαιες επιλογές που είχαν σκάψει μια άβυσσο ανάμεσα σε αυτήν, την τρομοκράτισσα, και το υπόλοιπο του γυναικείου φύλου.

Στις γυναίκες το καθήκον να ράβουν και να επιδιορθώνουν την καταστροφική μανία των ανδρών. Στις γυναίκες η κουλτούρα της ζωής και ο διαχωρισμός από εκείνη του θανάτου. Στις γυναίκες το ενδιαφέρον για την απελευθέρωσή τους, αυτό τους συμφέρει και όχι να γίνονται όργανα της πολιτικής των ανδρών.

Έτσι λοιπόν είχε κάνει σε όλα λάθος, είχε λαθέψει σκόπιμα, και άξιζε μια δίκαιη τιμωρία: τον εξοστρακισμό από την πλευρά των γυναικών τις οποίες είχε εγκαταλείψει και βλάψει.

Νοήμων η μία , απορρίπτει τις απλουστεύσεις, υποφέρει την ώρα που αναρωτιέται για όλα.

Μισαλλόδοξη και φανατικά αλαζονική άλλη, που δεν γνωρίζει ποτέ την αμφιβολία.

Αυτή στη μέση, χωρίς κανένα δικαίωμα απάντησης, χωρίς να είναι σε θέση να αποδεχθεί την πρόσκληση να εξηγήσει, ούτε να αντικρούσει τον αγκαθερό και ενοχλητικό εξοστρακισμό.

Προφανώς ο τρόπος της να είναι κομουνίστρια είχε εισέλθει σε πορεία σύγκρουσης με την φεμινιστική έκφραση του να είσαι γυναίκα. Έχοντας φθάσει στην ίδια διασταύρωση, ενώ εκείνη συνέχιζε στον παλιό δρόμο, η πλειοψηφία τα έσπαζε με τα πρότυπα της κοινωνικής πολιτικής και με κάθε παραδοσιακό «γυναικείο χαρακτηριστικό» .

Οι νέες γυναίκες δεν ήθελαν πλέον να γνωρίζουν τίποτα περί θυσίας των χώρων ελευθερίας τους «εδώ και τώρα» για μια επανάσταση που ανέβαλε για μετά την απελευθέρωσή τους. Για μια επανάσταση που, στη συνέχεια, πάντα τις έστελνε στο σπίτι.

Πως να τους δώσει άδικο;

Η θεμελίωση του γενικού,  στο συμβολισμό των ανθρώπινων σχέσεων, και ορισμένου κατοπτρισμού σε σχέση με τον εχθρό που έπρεπε να πολεμήσουν, είχαν προσφέρει άθλιες υπηρεσίες κυρίως στις γυναίκες, ακόμα και στην αντίληψη του αμετάβλητου των κοινωνικών ρόλων στα μάτια των ίδιων των συντρόφων τους στον αγώνα.

Σαν ένα τραγικό αστείο, η αλγερινή αντάρτισσα με την τσάντα για τα ψώνια γεμάτη εκρηκτικά, που κατάφερε να ξεπεράσει τα φυλάκια ελέγχου επειδή στα μάτια των αλεξιπτωτιστών ήταν απλά μια ακίνδυνη γυναίκα που ήταν απασχολημένη με τα καθημερινά της καθήκοντα, βρήκε τον εαυτό της για μια ακόμη φορά να συνθλίβεται μέσα στο στερεότυπο που είχε συμβάλει τόσο πολύ στην επιτυχία εκείνης της επανάστασης ανδρών και γυναικών. Το κέρδος: μόνο στην ανάπτυξη της συνείδησης της, στην επίγνωση ότι εκείνη η επανάσταση δεν υπήρξε αρκετά ριζοσπαστική ώστε να αλλάξει ακόμη και τα υποκείμενα που την είχαν υποκινήσει.

Επιστρέφουν στη μνήμη μου οι γυναίκες με τις οποίες, στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα, μοιράστηκα εκείνους τους αγώνες που σχεδόν πάντα ήταν επίσης στιγμές κοινωνικοποίησης, όταν δεν ήταν στιγμές γιορτής. Ειδικά στις καταλήψεις, όπου το να ζούμε μαζί τα έσπαζε με την στατικότητα του καθημερινού της καθεμιάς μας και έκανε δυνατό να καλλιεργήσουμε την ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν θα επέστρεφε να είναι όπως πριν, η επιστροφή στην κανονικότητα ήταν αδύνατη.

Όταν έφτανε η στιγμή κατά την οποίαν τα πάντα ολοκληρώνονταν, το πρώτο συμπέρασμα που έβγαζαν εκείνες οι γυναίκες ήταν πάντα πως έπρεπε να λογαριαστούν με την επικείμενη απώλεια εκείνης της στιγμής που αναστέλλονταν η απομόνωσή τους μέσα στους τέσσερις τοίχους του νοικοκυριού τους. Και αυτό εμφανίζονταν μικρό και άσχημο στην πολιτική τους κρίση για την επιτυχία ή την αποτυχία του αγώνα που μόλις είχε ολοκληρωθεί, επειδή δεν άγγιζε με τον ίδιο τρόπο όλους και όλες, παρά το ότι πολλά λέγονταν γύρω από τη δυνατότητα να μεταφερθεί η επανάσταση βαθιά μέσα στο κεφάλι και την καρδιά του καθενός.

Πώς να τους δώσεις άδικο; ξαναζώντας την αμηχανία που δημιουργήθηκε με την ικανοποίηση που εκφράστηκε από τον Τσε σχετικά με τις συντρόφους  στον αγώνα αναντικατάστατες μαγείρισσες, νοσηλεύτριες και παρηγορήτρες, ή λόγω του προκατειλημμένου μισογυνισμού της κομμουνιστικής παράδοσης του τόπου μας η οποία ελάχιστα αναμετρήθηκε με την εσωτερική αντίφαση μιας πολιτικής κουλτούρας συζευγμένης με το αρσενικό φύλλο που ακόμη εξακολουθεί να διανοείται πως το να είσαι γυναίκα είναι μια αδυναμία και συνιστά ευθύνες, μερίδια και δεξιότητες υπουργικές φυλετικά καθορισμένες.

Κι όμως ένιωθα ότι ο ισχυρότερος δεσμός μου και η αναγνώριση μου ήταν για εκείνες τις γυναίκες κομμουνίστριες που, πριν από εμένα, είχαν μοιραστεί και υποφέρει την επαναστατική πολιτική με τους άνδρες, περισσότερο από ό, τι γι αυτές τις κόρες τους που τα έσπαζαν με αυτή την παράδοση. Και όσο ισχυρότερη αυτή η σχέση τόσο μεγαλύτερη η δυσανεξία για εκείνο τον τρόπο να έρχονται πάντοτε δεύτερες, πρώτα απ ‘όλα σε σχέση με τους ίδιους τους συντρόφους τους.

Πώς να τους δώσεις άδικο; σκέφτονταν την macho εκμετάλλευση που γίνονταν γύρω από το πολιτικό χάρισμα πολλών ηγετών και ηγετίσκων του κινήματος, που χρησίμευε επίσης για να προσελκύει, περισσότερο απ’ ότι γίνονταν με άλλους, το βλέμμα των συντροφισσών. Μισητές συμπεριφορές, ανελεύθερες, απαρχαιωμένες, οι οποίες της επιβεβαίωναν την ιδέα ότι μόνο κατά προτεραιότητα αναγκαιότητες μπορούσαν να επιβάλουν την αναβολή γι αργότερα ορισμένων ζητημάτων, όταν ευνοϊκότερες συνθήκες θα είχαν επιτρέψει να αντιμετωπιστεί ξανά ο εσωτερικός εχθρός. Εκείνη την εποχή ήταν αρκετή η επιλογή και η αποφυγή, στοχεύοντας διαρκώς το γενικό επιτελείο. Ανοίγοντας πυρ αν χρειαζόταν, συμπεριλαμβανομένων και των υπνοδωματίων.

Μα πως να τους δώσει δίκιο;

Τι είδους επανάσταση είναι αυτή όταν δίνει την εντύπωση τόσης προχειρότητας εξ αιτίας της απομυθοποίησης ενός ανταγωνισμού που παρασέρνονταν από τα κύματα; η οποία κολακεύονταν από φωτισμένες μπουρζουάδικες φωνές επειδή δεν ήταν επιθετική και βίαιη ; η οποία δεν έκανε καμία διάκριση στο εσωτερικό της παρά μόνο για το φύλλο; η οποία περιορίζονταν στην διεύρυνση των δικαιωμάτων του πολίτη; η οποία, όταν κοίταζε προς τα αριστερά, δεν είχε τίποτα να πει εκτός απ’ το να ζητά μεγαλύτερη αναγνώριση στο εσωτερικό της;

Εκτός και αν δεν θέλαμε να πιστέψουμε στην εξέλιξη δύο κόσμων χωριστών και παραλλήλων, έπρεπε να επιλέξουμε, αρπάζοντας την περίπτωση της μοναδικής πολιτικής που προσέφερε κάποια καλύτερη ευκαιρία. Για να προχωρήσουμε τουλάχιστον λίγο γρηγορότερα. Και να μην αφήσουμε στους άνδρες την αποκλειστική αρμοδιότητα των δημόσιων χώρων όπου λαμβάνονταν οι αποφάσεις και για τους κοινωνικούς ρόλους της καθεμιάς, παρούσα ή απούσα κι αν ήταν.

Αυτά σκέφτονταν, αυτές οι πεποιθήσεις της την ώρα που φορούσε τα δικά τα γκριζωπά της ρούχα, έκοβε τα μακριά μαλλιά της και σχεδόν με δάκρυα στα μάτια χωρίζονταν από το άχρηστο πλέον τελευταίο ζευγάρι τσόκαρα της. Σχεδόν καινούρια.

 

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s