ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, ο

image

Έτσι λοιπόν, καταπιέζοντας προς στιγμήν όλα αυτά ήταν άλυτα, πήγε να συναντήσει τη νέα της ζωή, σε μια εμπειρία που είχε πολύ λίγα κοινά με εκείνη των επαγγελματιών επαναστατριών των οποίων οι μαρτυρίες την είχαν γοητεύσει τόσο όσο και την είχαν ενοχλήσει.

Οι δικοί της δεν ήταν πλέον οι καιροί των γυναικών που μετέφεραν μηνύματα ή εντολές όπως γίνονταν στη εποχή της αντίστασης. Κομουνιστριών μαχητριών και ηγετικών στελεχών που είχαν διασχίσει την εμπειρία της παρανομίας και της εξορίας δίχως να έχουν απεκδυθεί το ρόλο των μητέρων και συζύγων.

Οι δικοί της ήταν χρόνοι κατά τους οποίους οι γυναίκες πυροβολούσαν όπως οι άνδρες, σε έναν πόλεμο που δεν προέβλεπε απελευθερωμένες περιοχές, ούτε συζύγους ούτε παιδιά, σημαδεύονταν από την καθεμιά με τα διακριτικά γνωρίσματα της δικής της ζωής και ως εκ τούτου τα κίνητρα δεν ήταν πανομοιότυπα.

Εκεί συνάντησε γυναίκες που έπαιζαν τη θηλυκότητα τους μέσα σε περιβάλλον παραμορφωμένου ανταγωνισμού με ένα αρσενικό στερεότυπο στην αγκαλιά. Τις χειρότερες.

Άλλες που έβρισκαν επίσης το χρόνο και την ενέργεια ώστε όλοι να φάνε και να σκεπαστούν ικανοποιητικά. Πάντα παρούσες να βοηθήσουν και να αντικαταστήσουν.

Άλλες που είχαν περισσότερο χάρισμα και κύρος από τους άνδρες συναδέλφους τους.

Εκεί έζησε τη σύγκρουση ανάμεσα στα φύλα, και υπέφερε συμπεριφορά και νοοτροπία αξιοκατάκριτη. Αλλά δεν είδε, σχεδόν ποτέ, να δρα το σημάδι μιας υποτιθέμενης γυναικείας αδυναμίας, το σημάδι εκείνο που καθιστά σκλάβες της εμμονής  μιας διαφορετικότητας που νοείται σαν ατέλεια που χρήζει θεραπείας ή μιας ασφυκτικής τυραννικής προστασίας.

Οπλισμένη με την αφελή ελπίδα ότι ακόμη και αυτός θα μπορούσε να είναι ένας δρόμος, για μέρες, στο δωματιάκι μιας φυλακής, προσπαθούσα να αντιμετωπίσω την συνομωσιολογική ανακατασκευή εκείνου του ανακριτή που ζήτησε από εμένα την καθησυχαστική επιβεβαίωση των όσων τριγύριζε να λέγει γύρω από την θολερότητα της ιστορίας μας. Αυτός πράγματι φαίνονταν πεπεισμένος πως δεν είχαν διευκρινιστεί όλα διότι, για παράδειγμα, θεωρούσε απίθανο πως, εκείνη τη μοιραία 16η μαρτίου οι ερυθρές Ταξιαρχίες θα μπορούσαν να μου έχουν εμπιστευτεί ένα τόσο σημαντικό στρατιωτικό καθήκον που δεν θα έπρεπε να ανατεθεί στα αναξιόπιστα χέρια μιας γυναίκας. Οπότε σίγουρα θα έπρεπε να υπάρχει κάποιος άλλος, φυσικά ένας άνδρας, στου οποίου την ταυτότητα ήταν κρυμμένη η απάντηση στο μυστήριο του ποιος-υπήρχε-πίσω; και τόσο μεγάλη η δυσπιστία του που δεν έβρισκε τίποτα περίεργο στο να έρχεται να το πει ακριβώς σ’εμένα. Αστείο. Πώς να του εξηγήσω πως σε εκείνο τον δρόμο που βρίσκονταν δεν θα μπορούσε να φτάσει στο σημείο να καταλάβει κάτι τις; Πώς να τον προειδοποιήσω ότι, αν είχε ποτέ βρεθεί μπροστά σε μιαν οπλισμένη γυναίκα, πολύ καλύτερα γι ‘αυτόν θα ήταν να μην σκεφτεί ούτε στιγμή πως είχε γλυτώσει;

Ο δικαστής δεν σταματούσε να φτιάχνει δαχτυλίδια με τις συνήθεις σκοτεινές δολοπλοκίες κι εγώ, σε μια προσπάθεια να ξεπεράσω την ανία, ταξίδευα μακριά με το μυαλό μου μέχρι να ξανασυναντήσω το σοβαρό πρόσωπο εκείνου του ταξιαρχίτη συντρόφου ο οποίος, σάρκα και οστά και το όπλο κάτω από το μπουφάν του, είχε έρθει για τις δικές μου »εισαγωγικές εξετάσεις».

Δίχως να μασά τα λόγια του και περιττές αβρότητες, δίχως ιπποτικές στροφές στις φράσεις, εκείνος δεν σταματούσε ούτε στιγμή να με προειδοποιεί ότι έβαζα τον εαυτό μου σε ένα υπόθεση όπου θα είχα, αν η τύχη μου παραχωρούσε να μην πεθάνω δολοφονημένη νωρίτερα, μόνο τη βεβαιότητα μιας μακράς φυλάκισης. Ότι θα έπρεπε να μάθω γρήγορα να μην σκέφτομαι κανέναν και τίποτα, σαν να ήταν πιθανό να υποθηκεύσω την δυνατότητα να είναι εκεί έστω και την επόμενη μέρα. Ότι ανά πάσα στιγμή θα μπορούσα να βρεθώ στο σημείο να πρέπει να εγκαταλείψω τα πάντα και να ξεκινήσω από κάπου αλλού, ακόμα και μόνη μου. Ότι κάθε φορά που θα χαιρετούσα κάποιον, θα μπορούσε να είναι η αρχή ενός πολύ μεγάλου χωρισμού.

Το ότι ήμουν μια γυναίκα δεν φαίνονταν να τον ενδιαφέρει, τουλάχιστον για όλα τα σχετικά που μου έλεγε γύρω από τις ερυθρές Ταξιαρχίες και την ικανότητα των ταξιαρχιτών να μαθαίνουν τη γνώση να κάνουν το απαραίτητο, όποιος κι αν βρίσκονταν στην θέση να πρέπει να το πράξει.

Πέρασα τις επόμενες νύχτες χωρίς να κλείσω μάτι στην προσπάθεια να φανταστώ τον εαυτό μου μέσα σε μια τέτοια προοπτική, και ούτε κατά διάνοια μου έρχονταν να πιστέψω ότι αυτό το είδος εξωγήινων με τους οποίους ήμουν έτοιμη να μοιραστώ την τύχη θα γίνονταν για μένα ακόμη και μια οικογένεια. Ο κόσμος των αισθημάτων και των συναισθημάτων μου, που δεν βιώθηκαν ποτέ στον αστερισμό του εφήμερου όλων εκείνων των σχέσεων που προορίζονταν να εκτίθενται στις συνθήκες ενός χρόνου φευγαλέου. Ίσως αναγκαστική αποζημίωση μιας ζωής κατά τα άλλα αφόρητης, θα έλεγαν περισσότεροι του ενός. Αλλά ίσως και για διαφορετικούς λόγους. Ίσως, το εκπληκτικό όμως είναι πως, μόνο μεταξύ αυτών των συντρόφων θα έβρισκα ξανά το λιτό τρόπο ύπαρξης στον κόσμο των ανθρώπων μου, του λαού μου, και την ιδιαίτερη ηθική αίσθηση της πολιτικής στράτευσης που θα με είχε συμφιλιώσει με τον εαυτό μου ύστερα από χρόνια στην διάρκεια των οποίων είχα υποφέρει λόγω ελιτίστικων leadership και συγκεκριμένο εξτρεμιστικό τρόπο που παίζονταν η επανάσταση, τον οποίο δεν είχα εμπιστευθεί πλήρως καμιά στιγμή, ποτέ.

Μεταξύ εκείνων των συντρόφων, σχεδόν πάντα, θα έβλεπα να επιβάλλεται ο νόμος όχι της μεγαλύτερης ισχύος αλλά του μεγαλύτερου κύρους . Με την σύζευξη της μεγαλύτερης υπευθυνότητας και την απουσία οποιωνδήποτε προνομίων.

Έμαθα μαζί τους τι σημαίνει πραγματικά να μην έχεις τίποτα δικό σου, και να ξεπερνάς τις μικρές και μεγάλες μικροπρέπειες στο δούναι και λαβείν, όπως συμβαίνει όταν ακόμη και η σωματική σου ασφάλεια αναπαύεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη. Έζησα σχέσεις μιας ιδιαίτερης έντασης, όπως συμβαίνει όταν ο άλλος είναι κάτι πολύ πολύτιμο που πρέπει διατηρηθεί, να το απολαύσουμε και να το αγαπάμε. Απόλαυσα τη γεύση μιας δίκαιης και διαφανούς ανταλλαγής βασισμένης στην εμπιστοσύνη και χωρίς ιδιοτέλεια, παρά μόνο εκείνη του αμοιβαίου κέρδους μεταξύ ανθρώπων πλουσίων μόνο εξ αιτίας της ύπαρξης του άλλου. Και γνώρισα το ανεξίτηλο σημάδι μιας ριζοσπαστικότητας επιλογών ζωής των ανδρών και των γυναικών, ένα ριζοσπαστισμό που περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη πολιτική εμπειρία που έζησα νωρίτερα μπορούσε να μετριάσει διακρίσεις και εξαρτήσεις, ακόμα και σεξιστικές.

 

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s