ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, π

image

Όχι, δεν είναι νοσταλγική ρητορική. Δεν είναι ένα μοντέλο για κανέναν εκείνο που μόνο λίγοι και σε εξαιρετικές συνθήκες μπορούν να διασχίσουν και όπου υπάρχουν όλα τα καλά, αλλά και όλη η ζημιά μιας βιοτής απαράμιλλης. Που μου άφησε μέχρι και την αμφιβολία πως είχα ονειρευτεί, μπροστά στη σημερινή έρημο τόσων πολλών συναισθημάτων, που παρασύρθηκαν απ’ τα συντρίμμια μιας ήττας που δεν τσιγκουνεύτηκε εμπάθεια μεταξύ εκείνων που απέμειναν, ο καθένας αιχμαλωτισμένος μέσα στην ψευδαίσθηση ότι είναι σε θέση να διασώσει την εικόνα του από εκείνη την πτωχευμένη των πρώην συντρόφων του.

Αλλά πάνω απ ‘όλα άφησε επάνω στο σώμα και το μυαλό μου τα σημάδια της μακράς εξάσκησης στην εξιδανίκευση – όπως συμβαίνει πάντα σε κάθε ύπαρξη που έχει σημαδευτεί από την υπερβολή – και τις επιπτώσεις της, κάθε φορά που οι εκκλήσεις της υλικής ζωής γίνονταν ισχυρότερες απ’ τις παραπομπές των ιδεών .

Πώς να μιλήσω τώρα για τον εαυτό μου, μεγάλη η ζημιά να μην έχω αντιληφθεί το μέγεθος της απώλειας κάθε δυνατότητα επικοινωνίας εκείνης της πολιτικής γλώσσας, ακόμα και μεταξύ μας. Πόσο μόνη νιώθω που δεν είμαι σε θέση να σκεφτώ τον εαυτό μου, όμορφη ή άσχημη κι αν είμαι, πέρα από αυτόν που προέρχεται από εκείνα τα γεγονότα, έτσι ώστε να μην μπορεί να μεταφραστεί σε μια ανελέητη κοινή λογική.

Τώρα που όλα πέρασαν κι εγώ είμαι εδώ, ασυγχώρητη, πως να μην φοβάμαι πως θα μπορέσω να προχωρήσω μόνο με το να κρύβομαι πίσω από τη διαφορετικότητα αυτής που δεν περιμένει τίποτα και ίσως δεν μπορεί να πιστέψει πως είναι δυνατή η κατανόηση του άλλου;

Ακόμα στο σύνορο και όχι ακόμη τόσο μεγάλη για να αποδεχθεί μια κάποια παραίτηση μπροστά στην εξαφάνιση του μοναδικού γνωστού κόσμου. Εγώ, μια γυναίκα που χθες κατέπνιξε μέρος του εαυτού της για τη μόνη ελευθερία που ήταν σε θέση να σκεφτεί και σήμερα ψάχνει άλλη τροφή για να την κάνει να ζήσει διότι ο χρόνος που περνά – ανιχνεύοντας εκ νέου αδιάκοπα το νήμα της αγάπης για την ελευθερία του δικού της είναι γυναίκα – όταν δεν γιατρεύει, αφήνει μόνο θλίψη και δυστυχία.

Αλλά αυτό είναι πλέον σήμερα. Που δεν ήρθε ακόμη ο καιρός να διηγηθούμε. Έχω ακόμα πάρα πολλά να κάνω ώστε από τα θραύσματα του καθρέφτη να μπορέσει να ανακατασκευαστεί ολόκληρη η εικόνα μου που συνετρίβη στην δυσανάλογη αναζήτηση της έγκρισης και φιλανθρωπίας άλλων. Και τώρα που ο σκοπός έχει χάσει πολλές βεβαιότητες, παραμένουν, πιο σημαντικά, τα πως, ο τρόπος με τον οποίον έγινε αυτό. Μες την αντήχηση ενός μεγάλου κενού.

Aldo Moro

«Αν κάποιος θυμάται,» είπε, «και έχει ένα παρελθόν, τότε μπορεί να κατηγορηθεί και να τιμωρηθεί. Αν δεν θυμάται τίποτα, και ως εκ τούτου δεν έχει τον χρόνο όπως οι άλλοι, τότε είναι κάτι που μοιάζει σε ένα τρελό, έτσι καταλήγει σε αναμόρφωση και έχει μια ευκαιρία. »

Peter Hoeg, I quasi adatti, οι σχεδόν προσαρμοσμένοι

Πάλι εκείνη η καλόγρια και τα άσχημα χέρια της. Σαν ψαριού. Λευκά, παχουλά, σαν πρησμένα απ’ το νερό. Χέρια αδέξια και χωρίς μορφή.

Κρατιέμαι σε ασφαλή απόσταση, φοβούμενη πέρα από το μέτρο κάθε επαφή και κρύβοντας την αποστροφή για εκείνες τις κινήσεις που θύμιζαν αμοιβάδα ενώ τραβούν κάτω από ένα μεγάλο γυάλινο βάζο το κομμάτι που λείπει από την καραμέλα … και πέντε! Ανάθεμα σε. Να έκανε λάθος μια φορά και να μου έδινε περισσότερες από αυτές που αντιστοιχούν στις λίγες λιρέτες που έβαλα μπροστά της.

Ακόμα δεν έχω ανακαλύψει ότι και ανάμεσα τους θα βρω πρόσωπα τόσο τρυφερά και απλά δεν καταφέρνω να αισθανθώ συμπάθεια γι αυτές τις γυναίκες ντυμένες στα μαύρα οι οποίες μοιάζουν να έχουν σωματοποιήσει στα γρήγορα μικρά τους βήματα, στα πλάγια χαμόγελα τους και στην αυτοκυριαρχία χεριών ακουμπισμένων σε γόνατα σφιγμένα, το κλείδωμα των καθόλου γενναιόδωρων καρδιών τους. Και τι μεγάλο θαύμα όταν την ίδια συμπεριφορά είδα ξανά, χρόνια αργότερα, να αντανακλάται στον τρόπο που προβάλλονταν κάποιοι άνδρες του κόμματος των χριστιανοδημοκρατών.

Από μικρό κορίτσι της είχε συμβεί να δει τον Άλντο Μόρο σε ένα χωριό-αγιαστήριο όπου στον πατέρα της άρεσε να πηγαίνει την οικογένεια σε επίσκεψη – στην πραγματικότητα, περισσότερο γαστρονομική παρά λατρευτική.

Στην αναστάτωση που δημιουργήθηκε από την αναπάντεχη παρουσία του μόλις και μετά βίας αντιλαμβάνονταν ποιος ήταν, μεταξύ εκείνων που σταματούσαν για να κοιτάξουν, ή έδειχναν, ή προσπαθούσαν να τον πλησιάσουν. Και οι εξηγήσεις των ενηλίκων της επέστρεφαν τη συνήθη εικόνα των ανθρώπων της εξουσίας: να τους φοβάσαι,, και να διατηρείσαι στην απόσταση που αυτοί κρατούσαν μακριά σου. Άνθρωποι που ανήκουν σε έναν άλλο κόσμο, απ’ τον οποίον δεν ήταν ευκταία μια πίστωση καλοσύνης. Και λιγότερο από όλα μια πράξη εχθρότητας.

Η εικόνα εκείνου του ανθρώπου είχε παραμείνει τυπωμένη στο μυαλό της. Ακόμα και μέχρι τότε που, μέσα σε εκείνη την άλλη εκκλησία, τον είχε ξαναδεί από κοντά.

 

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s