ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, ρ

image

Εκείνη τη φορά είχε πάει εκεί σκόπιμα ακριβώς γι ‘αυτόν, για να μελετήσει τις κινήσεις του και εκείνες των ανδρών της συνοδείας του. Επειδή οι ερυθρές Ταξιαρχίες είχαν αποφασίσει να τον απαγάγουν και, μέσω αυτού, να δικάσουν την Χριστιανική δημοκρατία.

Αλλά με κόπο, εκείνο το πρωί, έκανε εκείνο που έπρεπε. Η συμβολική επίδραση αυτού που επρόκειτο να εκπληρώσουν την αναστάτωνε σαν να ήταν περισσότερο μια από τους πολλούς στους οποίους απευθυνόταν εκείνη η δράση, παρά μια δημιουργός της.

Παρά το γεγονός ότι είχαν συζητήσει πολύ γι αυτήν, της φαινόταν μέχρι και απίθανο ότι θα μπορούσαν να τολμήσουν τόσο πολύ. Εκείνος ο άνθρωπος, γονατισμένος δυο βήματα μακριά της, ήταν το ίδιο πρόσωπο που πριν από πολλά χρόνια είχε δει ως την ενσάρκωση μιας εξουσίας που κανείς δεν μπορούσε να σκεφτεί να αμφισβητήσει, δίχως να γκρεμιστεί στην ίδια την καταστροφή του.

Ο ίδιος ο οποίος είχε αναλάβει το καθήκον να επαναλάβει στο κοινοβούλιο, με την ευκαιρία ενός πολιτικο-επιχειρηματικού σκανδάλου περισσότερο εντυπωσιακού από τα συνηθισμένα, ότι το κόμμα του δεν θα επέτρεπε να υποβληθεί σε δίκη ατιμώρητα. Μήνυμα υπόδειγμα, που εκσφεντονίστηκε με το σύνηθες φλέγμα του ανδρός, συνοδευόμενο όμως από μια αδιαμφισβήτητη σταθερότητα, την οποία αυτή η έκτακτη κατάσταση απαιτούσε και έδειχνε πολύ καλά την απαίτηση ατιμωρησίας επάνω στην οποίαν εκείνο το σύστημα στηρίζονταν. (Και όμως, πόσο καλύτερα θα ήταν για όλους αν εκείνη η βουλή την είχε κάνει εκείνη τη δίκη, αποκαθιστώντας δικές της λειτουργίες και αξιοπιστία σε ένα θεσμό που λίγο και άσχημα υπηρετούσε τις τύχες μιας χώρας άρρωστης εξ αιτίας αλαζονικής κακιάς κυβέρνησης!)

Αλλά δεν πήγε έτσι. Πήγε αντιθέτως πως κάποιοι – οι ερυθρές Ταξιαρχίες – έτυχε να πιστεύουν ότι ήταν αναγκαίο και εφικτό να σπάσουν τα μάγια και να προσπαθήσουν εκείνο που μια αυτοκτονική αντιπολίτευση είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρήσει αδύνατο: μια χριστιανική Δημοκρατία στριμωγμένη στα σχοινιά για να απαλλάξουν από τους περιορισμούς ασφυκτικών τακτικών όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη να στείλουν στο σπίτι τους εμπόρους ενός παιχνιδιού τόσο στημένου.

Σε εκείνη η εκκλησία, περισσότερο από ένας τόπος λατρείας, φαινόταν σαν ένα οχυρό. Αλλά αυτή ήταν μόνο μια γυναίκα, αν και η μόνη νεαρή, μπορούσε να φαίνεται ακίνδυνη μέσα στις άλλες που εκείνη την ώρα ακολουθούσαν τη θεία λειτουργία.

Ελπίζοντας να μην προδώσει τον εαυτό της, δεδομένης της φτωχικής παρουσίας της με το τελετουργικό, προσπαθούσε να σημειώσει στο μυαλό τις θέσεις και τις κινήσεις αυτών των ένοπλων ανδρών που εμφανέστατα ήταν εκεί να ελέγχουν την ασφάλεια του πολιτικού ανδρός. Και την ώρα που σηκωνόταν για να προχωρήσει προς τον αστυνομικό που στέκονταν στην είσοδο, προσομοιώνοντας με το  μυαλό την δυνατότητα να τον εξουδετερώσει, από την ταχεία αντίδραση του ανδρός που βρίσκονταν σε εγρήγορση είχε ήδη φτιάξει μια πρώτη ιδέα για τον τρόπο με τον οποίο θα έφεραν σε πέρας την επιχείρηση.

Και συνέβαινε επίσης πως οι στρατιωτικές τους ενέργειες γίνονταν σε μια εποχή κατά την οποίαν πόλεμος δεν υπήρχε. Πόσο πιο δύσκολο να σκέφτονται γι αυτές, ειδικά αφού ήθελαν να αποφύγουν με κάθε μέσο την περίπτωση κάποιος άλλος, τρίτος, να έχει την οποιαδήποτε ανάμιξη, τυχαία ή από λάθος. Η επιλογή των όπλων ήταν δική τους, οι εχθροί σαφώς προσδιορισμένοι και, παρόλο που δεν είχαν καμία αμφιβολία σχετικά με τo δίκαιο της καταφυγής σε εκείνα τα ακραία μέσα, ήταν πεπεισμένοι ότι η ζωή τους και εκείνη του πολιτικού τους έργου μαζί, δεν είχαν καμιά αξία μπροστά σε εκείνη του κάθε αθώου περαστικού. Που έπρεπε λοιπόν να διαφυλαχθεί, με κόστος να διακινδυνεύουν λίγο περισσότερο τη δική τους .

Αυτά σκέφτονταν όταν, βγαίνοντας, κοίταζε απαρηγόρητη την πλατεία στην πρωινή της καθημερινότητα, συμπεριλαμβανομένου του συνήθους πήγαινε έλα των μητέρων και των παιδιών προς το κοντινό σχολείο. Αδύνατον να σκεφτεί μια μάχη, μια ανταλλαγή πυροβολισμών αυτής της κλίμακας σε μια παρόμοια κατάσταση.

Προφανώς ήταν ακόμη πολύ μακριά απ’ το να κατανοήσουν πώς θα δράσουν. Εκείνο ήταν το μοναδικό σημείο όπου είχαν κατ’ επανάληψη δει να σταθμεύουν τα δύο αυτοκίνητα της μικρής προεδρικής αυτοκινητοπομπής. Μετά από αυτό, τα πάντα περιπλέκονταν, λόγω της τροποποίησης των διαδρομών και της δυσκολίας του να πρέπει να δράσουν ενάντια σε ένα κινητό στόχο μέσα στην κυκλοφορία της πόλης.

Έψαξαν σε μια ακτίνα γύρω από εκείνο το μοναδικό σημείο έως ότου … στο τέλος της οδού Fani στη γωνία με την οδό Stresa υπάρχει μια στάση. Είναι αδύνατο να οδηγήσουν πολύ γρήγορα και μπορούν να προσπαθήσουν να τους σταματήσουν στη διασταύρωση.

 

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s