ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, σ

image

Όλα είχαν αλλάξει και έκαναν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Βέβαια, ανάμεσα σε ένα πολιτικό γραμματέα με δάκρυα στα μάτια, πνευματιστικές συνεδρίες και ειδικούς νόμους, έπρεπε να καλύψουν την αμηχανία των επιστολών του κρατουμένου: … σύνδρομο της Στοκχόλμης, δεν είναι αυτός, είναι ναρκωμένος, αναγκάζεται.

Όποια κατηγορία κι αν είχε κινήσει ο κρατούμενος προς τους φίλους και συμμάχους του, οποιαδήποτε πρόταση για διαμεσολάβηση, κανείς δεν θα κινούσε ένα βλέφαρο. Ούτε θα παραιτούνταν από το να προχωρήσουν όλοι μαζί μπροστά, βαδίζοντες πομπώδεις επάνω σε ένα σωρό από ερείπια. Απίστευτο.

Έτσι, μια ολόκληρη πολιτική τάξη κατέστη πρόθυμη να ζήσει δίχως κάποιον από τους δικούς της, να απαλλαγεί από αυτόν, ανάμεσα στους πιο ικανούς και έμπειρους, εγγυημένα.

Δεν μπορούν να υποκύψουν στον εκβιασμό … αυτοί ακριβώς, οι οποίοι είχαν κάνει τον εκβιασμό ένα εργαλείο ελεγχόμενης διαχείρισης του υπάρχοντος. Καλύτερα να επεκτείνουν το μακρύ ύπνο της λογικής και να βουτήξουν ολοταχώς στο τέλμα της δεκαετίας του ογδόντα και στην επίδειξη δύναμης των χρόνων ενενήντα με την απόδοση του δικαστικού λογαριασμού.

Η »εκστρατεία της άνοιξης» διήρκησε δυο μήνες.

Οι ερυθρές Ταξιαρχίες κρατούσαν τον φυλακισμένο τους και συνέχιζαν να χτυπούν τη χριστιανική Δημοκρατία.

Το πρόγραμμά τους εκείνη τη φορά προέβλεπε στρατιωτικές ενέργειες σε αρμονία με την εξέλιξη της «δίκης» στον πρόεδρο του κόμματος-καθεστώτος.

Θα μπορούσαν να σταματήσουν ανά πάσα στιγμή, αλλά δεν υπήρξε μια λέξη ούτε μια πολιτική πράξη από πλευράς των αντιπάλων που να το επιτρέπει.

Μέχρι που, από το στόμα του Πάπα, η διατύπωση του αιτήματος της παράδοσης τους: Αφήστε τον, έτσι, άνευ όρων …

Εκείνο το ποιμενικό μήνυμα, που σημαδεύονταν φαινομενικά από μια ακραία ευγένεια, έπεσε πάνω τους με όλη την αδιαμφισβήτητη σκληρότητα του νοήματος.

Από αυτούς, οι οποίοι έλεγαν πως βρίσκονταν σε πόλεμο, πως ήθελαν την καταστροφή των Χριστιανοδημοκρατών, ζητούσε μια χειρονομία χριστιανικής φιλανθρωπίας.

Σε αυτούς που ήθελαν τον κομουνισμό, πρότεινε σε αντάλλαγμα την εξαγορά.

Σ ‘αυτούς που πολιορκούσαν το οχυρό του εχθρού, υπαγόρευε την τελευταία προϋπόθεση, το τελευταίο προαπαιτούμενο.

Ήταν ένα αστείο; Όχι, δυστυχώς δεν ήταν. Ήταν η ρητή απόδειξη της τυφλής επίδειξης δύναμης ενός εχθρού που είχε περιτυλιχθεί στα δίχτυα των διασταυρωμένων και παραλυτικών του βέτο.

Όλοι ενωμένοι – και ποτέ τόσο αδύναμοι: σαν δεμένοι εκ του σύνεγγυς ο ένας στον άλλο από τους αμοιβαίους εκβιασμούς τους. Στήλες άλατος, σαν τους είχε χτυπήσει η βιβλική κατάρα για την τόσο μεγάλη εγκατάλειψη.

Όχι, δεν είχαν καταφέρει να τους χωρίζουν, να τους διασπάσουν μεταξύ τους και στο εσωτερικό τους.

Δεν είχαν καθόλου καταλάβει ποιους είχαν μπροστά τους.

Είχαν μειώσει και, μαζί, γιγαντώσει.

Τους είχαν κάνει, με το δικό τους τρόπο, ακόμη και καλύτερους και πιο προνοητικούς.

Είχαν σκεφτεί ότι εκείνοι οι άνδρες της εξουσίας ήταν επίσης και πολιτικές προσωπικότητες.

Είχαν πιστέψει ότι, αυτή τη φορά, θα είχαν αναγκαστεί να ανταποκριθούν, να απαντήσουν.

Ποτέ πριν τόσο μεγάλη πιλατική σιωπή.

Στην προπαγάνδα τους, οι ερυθρές Ταξιαρχίες δεν ήταν παρά η έκφραση οποιασδήποτε συνωμοσιολογικής ετεροκατεύθυνσης. Οτιδήποτε άλλο παρά ο πιο εξοργισμένος καρπός πολιτικών αντιφάσεων που θα μπορούσαν να τους αφορούν.

Πομπώδεις ρητορικές δηλώσεις και όλα τα υπόλοιπα να σαπίσουν.

Είχε τελειώσει.

Πήγα για να μαζέψω άμμο στην παραλία. Χρειάζονταν για να παρεκκλίνουμε την έρευνα επειδή θα κάναμε τα απαραίτητα για να την βρουν επάνω στο άψυχο σώμα του κρατουμένου.

Στο δρόμο πηγαίνοντας στην κοντινότερη αμμουδιά κινούμουν σαν ένα ρομπότ. Τι έκανα; Α ναι, κάτω από τα παπούτσια και στα ρεβέρ του παντελονιού. Στομάχι σφιγμένο και η επιθυμία να ήμουν σε οποιοδήποτε άλλο μέρος που να μην ήταν αυτό.

Τώρα μόνο ένα θαύμα ακραίας μεταστροφής στις θέσεις των υπευθύνων του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος θα μπορούσε να αλλάξει την απόφασή μας, και με τον τρόπο μου θα ήθελα να ξέρω πώς να προσευχηθώ ώστε αυτό να συμβεί.

Τίποτα δεν συνέβη, και στις 9 του μάη τον Άλντο Μόρο άφησαν νεκρό στον δρόμο, ανάμεσα στην piazza del Gesù, [όπου βρίσκονταν τα γραφεία της χριστιανοδημοκρατίας] και την via delle Botteghe Oscure, [όπου βρίσκονταν τα γραφεία του Κ.Κ.]. Που περιέργως συνορεύουν, πολύ γειτονικά.

Μια καλή μοίρα με κράτησε μακριά από όσα άλλοι σύντροφοι χρειάστηκε να πράξουν. Εκείνοι οι ίδιοι που είχαν διατηρήσει με τον κρατούμενο μια συχνή προσωπική επικοινωνία για πολύ καιρό. Ως εκ τούτου, δεν μπορώ να γνωρίζω εξ ολοκλήρου το δράμα και δεν το κρύβω πως είμαι ευγνώμον γι αυτή την τόσο καλόβολη περίπτωση, τόσο καλοδεχούμενη. Επειδή τίποτα δεν πρέπει να αφήνει βαθύτερες πληγές.

Σε εκείνες τις πενήντα πέντε ημέρες, αν και με διαφορετικές προθέσεις και στόχους, και ο Άλντο Μόρο επίσης είχε διεξάγει τον αγώνα ενάντια στο τείχος της σιωπηρής συμφωνίας, της συνενοχής φίλων και συμμάχων.

Μια δική μας ήττα θα ήταν μεγίστως δική του. Και έτσι ήταν.

Αλλά όταν έπρεπε να αποφασίσουμε, αυτό δεν μεταφράστηκε για όλους οδήγησε σε μια πράξη απλής συναίνεσης. Από απόσταση, απρόσωπη. Όπως η πολιτική συχνά επιτρέπει.

Αδύνατον να μην αναρωτηθούμε επάνω σε αυτό το θάνατο. Μήπως αναπτύσσαμε τόσο πολύ τους νόμους της αναγκαιότητας μέχρι σημείου να μετατρέψουμε τους εαυτούς μας στα χαρακτηριστικά του τέρατος που πολεμούσαμε;

Εκείνος ο θάνατος υπερέβαινε το όριο ανοχής και για εμάς;

Και η πολιτική και ηθική μας ευθύνη, στην περίπτωση αυτή, ήταν μεγαλύτερη από ό, τι σε άλλες;

Αλλά δεν είναι αλήθεια ότι Άλντο Μόρο θα μπορούσε να έχει πεθάνει μαζί με τους άνδρες του, δύο μήνες πριν; Αυτός τουλάχιστον είχε την ευκαιρία να βγει ζωντανός από εκεί μέσα. Για τους πέντε αστυνομικούς της συνοδεία του, βεβαίως με μικρότερες πολιτικές ευθύνες από αυτόν, δεν είχαμε προβλέψει καμία οδό διαφυγής.

Θα έπρεπε να έχουμε δείξει έλεος για τον άνθρωπο στο τέλος;

Ή μήπως το ζήτημα αφορούσε εμάς τους ίδιους; για τους εφιάλτες μας και τις επώδυνες πληγές; Αλλά δεν θα έπρεπε αυτό να ονομαστεί για αυτό που είναι, ακόμη και εκεί όπου το βάρος γίνεται αβάσταχτο και ωθεί τόσο ώστε να μην μπορείς πια να διακρίνεις;

Μπορούσαν να ξεφύγουν σε αυτό το σημείο, να κάνουν πίσω; Ναι, θα είχαν μπορέσει.

Αν και αυτή ακόμη η μάχη δεν είχε αναγκάσει τους εχθρούς τους να δουν ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα έξω από τα Παλάτια τους, τίποτα δεν θα μπορούσε να το καταφέρει. Διότι τίποτα από όλα αυτά που θα είχαν καταφέρει στην συνέχεια να κάνουν δεν θα είχε την εκρηκτική δύναμη αυτής.

Θα πρέπει να είχαν, κατά τη στιγμή της μεγαλύτερης πολιτικής επιτυχίας τους, να δηλώσουν ηττημένοι και να εγκαταλείψουν. Τίποτα λιγότερο θα είχε εξυπηρετήσει κάτι τις.

Μπορούσαν και, κυρίως, μπορούσαν να το κάνουν;

 

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s