ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Ο τελευταίος πυροβολισμός – L’ultimo sparo

Ένας »ένας κοινός κακοποιός, ένας ποινικός» στο ιταλικό αντάρτικο –  Un «delinquente comune» nella guerriglia italiana

L’ultimo sparo

  • ISBN
    88-88738-35-5
  • PAGINE Σελίδες
    160
  • ANNO Έτος
    2004
  • COLLANA Συλλογή
    Narrativa Διήγημα
  • TEMA
    Anni Settanta Χρόνια Εβδομήντα
  • TAGS
€ 13 € 11.05
Ο τελευταίος πυροβολισμός, L’ultimo sparo, σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Cesare Battisti, είναι η ιστορία μιας ομάδας επαναστατών αγωνιστών των λεγόμενων «χρόνων του μολυβιού», είναι η αλληγορία για την τύχη ενός κομματιού γενιάς που καταβροχθίστηκε από την πυρκαγιά του ένοπλου αγώνα. Η αναπόφευκτη μετάβαση σε μια διατεταγμένη μάχη που κανείς δεν αισθάνεται να αντιμετωπίσει, και από την οποίαν, αντιφατικό, δεν είναι πρόθυμος να ξεφύγει. Ένας πόλεμος χαμένος απ’ την αρχή, αλλά που τελικά θεωρείται πως άξιζε να αγωνιστείς γι αυτόν. Μια αφήγηση ξηρή, τραχιά και αιχμηρή, που στερείται ρητορικής και απαλλακτικών ιδεολογισμών, που παίζεται σε ένα γρήγορο και συναρπαστικό ρυθμό. Μια σπείρα απελπισμένων χειρονομιών που επιλύθηκαν σε τραγωδία και μπορεί να εξηγήσει, πολύ περισσότερο από ό, τι πολλά δοκίμια, τους λόγους υπαρξιακών επιλογών, πολιτιστικών και πολιτικών τόσο ριζοσπαστικών ώστε να περιλαμβάνουν την αποδοχή του θανάτου, δεδομένου και με ημερομηνία. Ένα μυθιστόρημα χρήσιμο για να κατανοήσουμε τις αιτίες για τις οποίες η πρόταση του ένοπλου αγώνα κατάφερε να κατακτήσει τόσους πολλούς εφήβους και να σκάψουμε βαθιά για να διερευνήσουμε τα αίτια και τους τρόπους της πιο σοβαρής και πικρής κοινωνικής ρήξης που βιώθηκε στην πρόσφατη ιστορία της χώρας μας.

UN ASSAGGIO ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ

 

Με το τράβηγμα της πρώτης ένα πιστόνι είχε αρχίσει να κτυπά ενάντια στην κεφαλή. Παρά τις ξέφρενες αλλαγές ταχυτήτων επάνω σε μια ίσια πλάκα όπως ένα τραπέζι μπιλιάρδου, ο Zazza δεν μπορούσε να σπρώξει το αυτοκίνητο σε πάνω από εκατό χιλιόμετρα την ώρα. – Γαμώ το θεό μου, τους έχουμε ήδη στον κώλο μας! Έπρεπε να είχαμε κλέψει ποδήλατα αντί γι αυτή τη σακαράκα. Και τώρα, ε; γαμήσου, να … γαμώ το θεό,  την πατήσαμε σαν ηλίθιοι για τέσσερις λιρέτες που δεν φτάνουν ούτε για τον δικηγόρο, εάν δεν μας καθαρίσουν αμέσως επί τόπου. Γύρισα να κοιτάξω προς τα πίσω. Ο βρυχηθμός του περιπολικού ακούγονταν στις πτέρνες μας, μας ακολουθούσε από κοντά, ακόμη λίγα δευτερόλεπτα και οι μπάτσοι θα είχαν ανοίξει το χορό. Το τρανταχτό γέλιο του Mezzonaso εξερράγη στο ρυθμό ενός ξεχαρβαλωμένου πολυβόλου. Πίστεψα για μια στιγμή ότι είχε μια θαυματουργή ιδέα. Αλλά εκείνος των ηλιθίων με την ξαφνική ιδιοφυή έμπνευση είναι ένας καταραμένος στενός κύκλος, απρόσιτος ακόμη και στο άψογο βιογραφικό του Mezzonaso ο οποίος, πνίγοντας το γέλιο σε μια παρατεταμένη γκρίνια, γύρισε να με κοιτάξει σαν να ήταν ήδη μπροστά στον ανακριτή.

Δεν ξέρω τι μπόρεσε να διαβάσει στο πρόσωπό μου, αλλά ένιωσα πραγματικά πως όλα είχαν τελειώσει βλέποντας τον να ανοίγει το παραθυράκι και να ρίχνει το πλαστικό πιστόλι πέρα από την χορταριασμένη άκρη του δρόμου. Ήρθαν στο μυαλό μου οι κάλοι της μητέρας μου, σύμφωνα με την οποίαν μετατρέπονταν σε φλογισμένα κάρβουνα κάθε φορά που βρισκόμουν σε δύσκολη θέση. Την ξαναείδα στην αίθουσα των επισκεπτηρίων της φυλακής, με το πρόσωπό σφιγμένο απ’ το συγκρατημένο κλάμα. Πόνεσε η καρδιά μου. Πίσω πάλι στο κλουβί, ήδη με μια ληστεία στο κουβάρι μου και τον εμπαιγμό των παλιών συντρόφων στο κελί στους οποίους είχα υποσχεθεί φωτιά και φλόγες. Για να απελευθερωθώ από τον κόμπο που μου έπνιγε τον λαιμό επιτέθηκα στον Ζazza, ο οποίος συνέχιζε να βρίζει κακοποιώντας το τιμόνι με γροθιές. Σιώπησε, αλλά μόνο για να μου μεγαλώσει ακόμη περισσότερο το βάρος των ευθυνών μιας προβλεπόμενης καταστροφής. Πάντως η ιδέα του χτυπήματος ήταν δική μου, και το μοναδικό πραγματικό όπλο βρίσκονταν στην ζώνη μου. Έψαχνα απεγνωσμένα για μια λύση, μια αδύνατη διαφυγή μέσα από εκείνη την έκταση των αγρών προσεκτικά σπαρμένων. Ούτε ένα δέντρο να κατουρήσει ένα σκυλί, ούτε το τρέμουλο από ένα χορταράκι.Ακόμη και στον ουρανό, τα σύννεφα είχαν ακινητοποιηθεί.

Ζούσαμε τον εφιάλτη αυτών των τριών ανόητων κυνηγημένων στο τρέξιμο που ολισθαίνουν με την απουσία κινήματος.

Το περιπολικό συνέχιζε να είναι κολλημένο πίσω μας, στην ίδια απόσταση. Οι μπάτσοι ήξεραν ότι δεν θα μπορούσαμε ποτέ να φτάσουμε την κατοικημένη περιοχή και, συνετά, προτιμούσαν να περιμένουν ενισχύσεις και όχι να παίξουν τους ήρωες. Δεν είχαμε διαφυγή. Εκτός και αν … το εργοστάσιο κονσερβοποιίας. Όχι περισσότερα από τρία ή τέσσερα χιλιόμετρα, ένα λοφίο λευκού καπνού σηκώνονταν νωχελικά προς τον μολύβένιο ουρανό. Κόλλησα επάνω σε εκείνη την μοναδική ένδειξη ζωής με όλες μου τις δυνάμεις. Λίγο χρόνο νωρίτερα είχα θυσιάσει τις καλοκαιρινές διακοπές στην συγκομιδή ντομάτας, και κάθε βράδυ πηγαίναμε για να ξεφορτώσουμε τους τόνους ιδρώτα μέσα στα σαγόνιαεκείνου του φρικτού προκατασκευασμένου στη μέση των χωραφιών. Για να αποκτήσoυμε πρόσβαση στο εργοστάσιο έπρεπε να φτάσουμε στο χωριό και να πάρουμε την επαρχιακή οδό, που σε εκείνο το σημείο έτρεχε παράλληλα σε καμιά δεκαριά χιλιόμετρα στα δεξιά μας. Αλλά υπήρχε και μια συντόμευση, ένα δρομάκι που φτιάχτηκε από τους αγρότες που εκ των πραγμάτων έπρεπενα εμφανιστεί κάπου μπροστά μας. Πιθανότατα και στο περιπολικό γνώριζαν την ύπαρξή του, αλλά υπήρχε η πιθανότητα να αγνοούν πως σε κάποιο σημείο διακόπτονταν λόγω του νέου καναλιού αποβλήτων του εργοστασίου. Αν είχαμε καταφέρει να μπούμε εκεί μέσα, και αν υπήρχε έστω και ένας άγιος προστάτης για τους ληστές, θα μπορούσαμε να τους ξεγελάσουμε. Χωρίς να πω τίποτα στους άλλους, συνέχιζα να ελέγχω το δρόμο αναζητώντας το μονοπάτι. Ξαφνικά ένας κουφός γδούπος κάλυψε τα φτερνίσματα κινητήρα του. Ο Mezzonaso εξέτασε τον ουρανό και σήκωσε τους ώμους του, σαν να έβλεπε μια ταινία που είχε ξαναδεί.

– Να το ελικόπτερο. Σταματάμε για να τους εξηγήσουμε τους κανόνες του παιχνιδιού ή περιμένουμε να μας πυροβολήσουν

Από το παράθυρο της περιπολικού είχε ξεπροβάλει η κάνη ενός πολυβόλου. Ακριβώς τη στιγμή που ο Ζazza αφήνει το γκάζι του φωνάζω να στρίψει δεξιά

Ο ξερός ήχος μιας ριπής που παγώνει το αίμα. Το αυτοκίνητο αναπηδούσε από τη μία λακκούβα στην άλλη σαν μια λαστιχένια μπάλα. Χάρη στο ξάφνιασμα, και στη θυσία των αναρτήσεων, καταφέραμε να το καρφώσουμε στις παρυφές του καναλιού με ένα μικρό πλεονέκτημα επί του περιπολικού. Το ελικόπτερο είχε ριχτεί πολύ μπροστά και τώρα πραγματοποιούσε μια μεγάλη στροφή προς το εργοστάσιο για να ορμήξει εκ νέου επάνω μας. Πηδήξαμε έξω από το αυτοκίνητο και τρέξαμε προς το ανάχωμα. Ο Mezzonaso δίστασε μπροστά στον βρώμικο κιτρινωπό αφρό που μας χώριζε από την άλλη ακτή. Ο Zazza έτρεχε με όλες τις δυνάμεις του δίχως ανάσα ελπίζοντας να βρει ένα ασφαλέστερο πέρασμα να διαβούμε το κανάλι. Μια στολή εμφανίστηκε πίσω μας. Αμέσως τράβηξα το όπλο μου και άδειασα εναντίον του όλο τον γεμιστήρα μου. Ο αστυνομικός έπεσε στο έδαφος, αλλά είχε χρόνο για να ρίξει μια ριπή.

Ο Mezzonaso έπεσε στα γόνατα, κοιτάζοντας με τρόμο το λεκέ αίματος που εξαπλώνονταν στον αριστερό μηρό του. Τον έσπρωξα βίαια προς τα εμπρός και πήδηξα μαζί του στο σάπιο νερό. Ξεπερνώντας τον αρχικό πανικό, ο Mezzonaso σταμάτησε παραπαίει σαν τρελός και αφήστε τον εαυτό του να παρασυρθεί από το ρεύμα. Με την παρέμβαση του ελικοπτέρου, η ιδέα να αρπάξουμε ένα αυτοκίνητο και να αφήσουμε την αστυνομία να τρέχει πίσω από την μύτη μας δεν είχε πλέον νόημα. Και μια διαφυγή μέσα από την εξοχή αμείλικτα γυμνή έμοιαζε με την υποχώρηση δύο κατσαρίδων επάνω σε ένα μαρμάρινο διάδρομο. Πόσα λεπτά μένουν ακόμη πριν οι στολές αρχίσουν να συρρέουν σαν σμήνος στις όχθες;

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s