ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, υ

image

Από την άλλη πλευρά, τι ακόμη θα μπορούσαν να προσπαθήσουν να πράξουν;

Είχαν φέρει τον ανταρτοπόλεμο βαθιά μέσα στις διάφορες ενότητες των εργοστασίων. Είχαν μοιράσει φυλλάδια που ισοδυναμούσαν με ισόβια κάθειρξη μέσα από τα χέρια ανθρώπων, στο φως της ημέρας. Είχαν κλείσει το σύμβολο των ειδικών φυλακών. Είχαν προχωρήσει στην απαγωγή ενός από τους υπεύθυνους του εργοστασίου του καρκίνου στο Porto Marghera. Είχαν σαμποτάρει άρματα μάχης μέσα στον θωρακισμένο φράχτη του εργοστασίου Oto Melara. Και πόσα άλλα ακόμα.

Συνέχισαν να υπάρχουν, με πιο πολλούς μαχητές και μεγαλύτερη οργανωτική δύναμη, αλλά δεν κατάφεραν να πάνε πέρα από την αρχική τους φυσιογνωμία, με ένα ανησυχητικό διάκενο ανάμεσα στην ικανότητα να προσελκύουν συντρόφους και μια όλο και πιο ισχυρή αυτο αναφορικότητα των δυσνόητων προγραμμάτων τους για ανύπαρκτες επαναστατικές μάζες.

Είχαν ολοκληρώσει τον κύκλο, τον είχαν κλείσει: αν ήθελε κάποιος να αγωνιστεί, έστω και επάνω σε ελάχιστους στόχους, δεν υπήρχε παρά ο ένοπλος αγώνας. Και, με την προϋπόθεση πως έτσι ήταν, πώς; Φυσικά με τις ερυθρές Ταξιαρχίες, μιας και ήταν το μοναδικό οργανωτικό μοντέλο που γνώριζαν και ήξεραν να το κάνουν να λειτουργεί.

Το αποτέλεσμα ήταν πως δεν μπορούσαν πλέον να επηρεάσουν τις εξελίξεις, να έχουν περισσότερο βαρύνοντα ρόλο στο πλαίσιο των γενικών πολιτικών αποφάσεων και, ως εκ τούτου, να φρενάρουν την ολοένα και μεγαλύτερη ολίσθηση προς αμυντικογενείς μορφές του εργατικού αγώνα.

Hic Rhodus … που σημαίνει: Ιδού η Ρόδος….κι ας είναι για τον αμερικάνο τριών αστέρων.

Δεν ήξεραν πολλά γι αυτόν. Πράγματι, σχεδόν τίποτα. Ήταν αρκετός ο βαθμός και ο τόπος για να αποφασίσουν την σημαντικότητα του.

Με μια τετριμμένη δικαιολογία, δύο ψεύτικοι υδραυλικοί είχαν καταφέρει να τους ανοίξουν την πόρτα. Παραδόξως, και ευτυχώς γι ‘αυτούς, ο αμερικανός δεν είχε τοποθέτησε τις πιθανές προφυλάξεις που θα έπρεπε να έχει. Προφανώς ο ίδιος ποτέ δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι σε μια βάση τόσο παραδοσιακά φιλόξενη όπως η Ιταλία, θα μπορούσε να έρθει στο μυαλό κάποιου να κηρύξει τον πόλεμο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον πήραν μαζί τους μακριά και όλα πήγαν ομαλά, όπως είχαν προβλέψει.

Δεν γνώριζαν τα στάδια της καριέρας του, και τα αγγλικά τους ήταν αυτά που ήταν. Όμως, μεταξύ των εγγράφων του, η πιο ολοκληρωμένη τεκμηρίωση του εξαιρετικού curriculum vitae, βιογραφικού του στρατηγού.

Ανάμεσα στις φωτογραφίες, ο παρασημοφορημένος ήρωας έκανε μια επίδειξη του εαυτού του σε στρατιωτικά στρατόπεδα στο Βιετνάμ. Είχαν λοιπόν στα χέρια τους το πρωτότυπο των δολοφόνων yankee εναντίον των οποίων ο μισός κόσμος είχε φωνάξει το μίσος του.

Θα πει, επιβεβαιώνοντας μια κοινοτοπία του κακού που είναι πάντα ίδια με τον εαυτό της, πως δεν καταλάβαινε, ότι δεν είχε κάνει παρά μόνο το καθήκον του, ότι ήταν ένας στρατιωτικός και ένας στρατιωτικός κάνει πόλεμο. Και ότι … οι άνθρωποι σαν κι αυτόν ήξεραν πώς να τον κάνουν … και πως θα τον είχαν κερδίσει αν δεν υπήρχαν όλες εκείνες οι ατυχείς πιέσεις μιας άνανδρης διεθνούς κοινής γνώμης που κατά καιρούς ωθούσαν την Ουάσιγκτον να διατάξει την αναστολή των βομβαρδισμών … αλλά ναι, εκείνων που αφορούσαν παραμεθόριες περιοχές μεταξύ Βορρά και Νότου … και έτσι περνούσαν οι προμήθειες του ανταρτοπόλεμου … βέβαια εκεί υπήρχαν κατοικημένα χωριά … αλλά εκείνος δεν ήταν ένας πραγματικός πόλεμος με μέτωπα και χαρακώματα … ο εχθρός ήταν παντού … αλλά αυτοί θα τα είχαν καταφέρει αν είχαν λευκή κάρτα …

Δεν καταλάβαινε. Ούτε γιατί είχαν στη συνέχεια χάσει εκείνο τον πόλεμο, παρά το ζήλο αυτού και όμοιων του, ψυχρών λογιστάδων του βραδινού απολογισμού της ποσότητας τόνων θανάτου που θα μπορούσαν να φτύσουν από τα φρικτά τους ελικόπτερα. Και όλα αυτά για ένα κομμάτι αντικομουνιστικού καθαρισμού στην αυλή της μεγάλης δυτικής κατοικίας, στην οποίαν η ιστορία είχε αναθέσει, είχε εμπιστευτεί το καθήκον να υπερασπιστεί την μοναδική νοητή κουλτούρα.

Πιστεύω στο Θεό, στον εαυτό μου και στο ιππικό από αέρα: αυτό διαβάσαμε μία από τις σημειώσεις του, μεταξύ άλλων. Αναρωτιέμαι αν χρησιμοποιούσε και αυτός Wagner για να τελειοποιεί την λειτουργία των πεποιθήσεών του;

Καθ ‘όλη τη επιχείρηση, αυτή ποτέ δεν τον είδε – αλλά υπήρξε ένας από τους εχθρούς που μίσησε περισσότερο.

Η σύζυγός του, από τις τηλεοπτικές οθόνες, του απευθύνονταν με ένα καταπληκτικό honey. Santa γυναίκα, αγία ! Πώς τα κατάφερνε να γνωρίζει για όλα αυτά τα »κατορθώματα» στα χωριά, όπου ο σύζυγός της είχε αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι του, και να συνεχίζει να βρίσκει γλύκα σε αυτό τον άνθρωπο; Ποια άγρια ομοιότητα έδενε το αχαρακτήριστο ζευγάρι, τόσο ενωμένο στην αγάπη της θανατηφόρας pax με άστρα και ρίγες;

Τέλεια οικογένεια. Εάν μόνο δεν ήταν για εκείνη την αναθεματισμένη συνήθεια του να θέλουν να επιβάλουν το παράδειγμα σε σπίτι αλλουνού. Και με όλα τα μέσα, αν προωθούνταν κατευθείαν στο μεγάλο σκοπό.

Αλλά τι είναι περίεργο; προς τι τόσος μεγάλος θαυμασμός; Ποτέ δεν υπήρχαν τέρατα χωρίς εξαρτώμενα παιδιά.

Προφανώς, ακόμη και στην Αμερική.

Και τώρα; Μετά to blitz, την αιφνιδιαστική επίθεση των κουκουλοφόρων βασανιστών, και πάλι η Τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο. Αλλά πόσες ήττες χρειάζονται ακόμη για να εξασφαλίσουν τη νίκη; και πώς να αναγνωρίσουν τις ανεπανόρθωτες από εκείνες που είναι απαραίτητες;

Τίποτα πιο δύσκολο να αναρωτιέσαι, ενώ κάθε μέρα πρέπει να μετράς τις συλλήψεις, να λογαριάζεσαι μ’ αυτές, την στιγμή που όλα παραπαίουν, κάτω από τα χτυπήματα ενός εχθρού εκατό φορές ισχυρότερου επειδή αυτή τη φορά επωφελείται των πληροφοριών και της βοήθειας στις έρευνες εκείνων των αγωνιστών που συνελήφθησαν οι οποίοι, από την μια μέρα στην άλλη, αλλάζουν μέτωπο και επιστρατεύονται άμεσα στο Όπλο, [των καραμπινιέρων], με δεδηλωμένο στόχο να καταστρέψουν ότι απομένει από εκείνο που μέχρι την προηγουμένη δήλωναν ότι θα είχαν υπερασπιστεί με την ίδια τη ζωή τους.

Eκείνο το παράσιτο επάνω στο υγιές δέντρο που είχε στοιχίσει τους συντρόφους που σφαγιάστηκαν στην οδό Fracchia, δεν ήταν καθόλου τόσο μοναδικό και υπήρξε πολύ γόνιμο ώστε να τους κάνει να ανακαλύψουν ξαφνικά ό, τι είχε προσβληθεί σε μεγάλο βαθμό το ακμάζον φυτικό τους. Αν δεν επρόκειτο για κάτι τραγικό, θα ήταν να χαμογελάς με την πληθώρα ορισμένων αδέξιων βεβαιοτήτων, αποτέλεσμα περισσότερο πνεύματος αυτοσυντήρησης παρά ξεκάθαρων, ισορροπημένων συλλογισμών.

Αλλά δεν είναι να ειρωνευόμαστε πολύ. Μόνο αυτός που πέρασε μέσα από τέτοιες καταστάσεις μπορεί να καταλάβει την τραγικότητα να πρέπει να αντιμετωπίσεις έναν εχθρό που μόνο χθες ακόμη ήταν ένας αδελφός, μια αδελφή.

Με τους οποίους μοιραστήκαμε τα πάντα και τώρα όλα μας διχάζουν.

Τα πάντα; Πώς να μην αναρωτηθούμε πόσο μέρος από τον εαυτό μας έχει το ίδιο παραμορφωμένο πρόσωπο του Κάιν;

Αναρωτήθηκα. Με την ψυχή ανάμεσα στα δόντια σε εκείνες τις ατέλειωτες ώρες που πέρασα μες την αγωνία να ξέρω πως βρίσκονταν στα χέρια αυτών των θηρίων.

Ειδικά οι συντρόφισσες με το σώμα ίδιο σαν το δικό μου της γυναίκας. Στο έλεος μιας συναισθηματικής ενσυναίσθησης που μου θόλωνε το νου σε έναν γενικευμένο πόνο, σαν να μην είχα πλέον ένα εκατοστό δέρματος στο κορμί μου.

Και την ώρα που έβρισκα τον τρόπο να αφήσω το νύχι ενός δακτύλου μεταξύ μιας πόρτας ή να παραπατήσω ζαλισμένη από τα κάτω μέχρι τον παραστάτη ενός παραθύρου, προσποιούμουν πως στοχαζόμουν με τους άλλους.

Εμφανώς τα βασανιστήρια παρήγαγαν τα αποτελέσματά τους και οι συλλήψεις ακολουθούσαν σαν χιονοστιβάδα. Το θέμα ήταν να διερευνήσουμε σχετικά με (υποτιθέμενες ή όχι) ατομικές αδυναμίες για να προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπους αντιμετώπισης, για να προστατευτούμε.

 

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s