ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, χ

image

Αλλά εν τω μεταξύ εμείς συνεχίζαμε να υπάρχουμε. Κυνηγημένοι, απομονωμένοι, σε σύγχυση.

Με πάρα πολλούς μαχητές στη φυλακή για να εκτίσουν άπειρες ποινές και με ατελείωτες ποινές για να εκτίσουν, πάντα βέβαια εάν βγαίναμε ζωντανοί.

Ήμασταν μια παράνομη ομάδα στην οποίαν δεν επιτρέπονταν να κλείσει κάποια έδρα, κάποια γραφεία, ίσως μια εφημερίδα, να επιστρέψει τα κλειδιά στον ιδιοκτήτη του σπιτιού και να περιμένει, σε κάποια άλλη διεύθυνση, για καλύτερες μέρες, δεν είχαμε αυτή την πολυτέλεια. Εκείνου του πολέμου, που σχεδόν δεν είχε ποτέ γνωρίσει το έδαφος της πολιτικής διαπραγμάτευσης, είχαμε αφομοιώσει τη λογική του όλα-τίποτα της νίκης ή του θανάτου. Και, στη μέση, το μηδέν. Με μια κληρονομιά τόσο βαριά, έρμα αληθινό, λόγω της ανεπάρκειας μιας εναλλακτικής λύσης πολύ ρηχής ώστε να επιτρέπει οποιαδήποτε απόχρωση που να έχει κάποιο νόημα.

Και κανείς δεν πρότεινε μια διαφορετική απ’ το να πουλήσουμε ακριβά τη ζωή μας.

Ούτε κάποιος, μεταξύ των συντρόφων μας στη φυλακή, που είχε χάσει κάθε εμπιστοσύνη και σιωπούσε. Λιγότερο παρά ποτέ ο εχθρός που συνέχιζε το πλέον καθημερινό του έργο της ελεύθερης επιλεγμένης σκόπευσης.

Ξεκινήσαμε, ουσιαστικά στο δρόμο και με το χέρι του στην λαβή των όπλων, να συζητούμε για το τι έπρεπε να κάνουμε. Έπρεπε να υποχωρήσουμε, να συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις και να αντισταθούμε μέχρι να καταλάβουμε εάν ακόμη υπήρχε πολιτικό μέλλον για μας.

Σωστά.

Κρίμα που δεν είχαμε απελευθερωμένες περιοχές όπου και να αποτραβηχτούμε. Κρίμα που η μονομέρεια αυτής της παραδοχής δεν επέτρεπε καμία κατάπαυση των εχθροπραξιών. Κρίμα που δεν είχαμε πλέον τίποτα να επαληθεύσουμε παρά την μη διαθεσιμότητα μας να ξεπουληθούμε και το ότι δεν ξέραμε πώς να παραδοθούμε χωρίς να πρέπει να το κάνουμε.

Πάρα πολύ λίγο, πραγματικά, για μια πολιτική δύναμη που είχε απαιτήσει να οδηγήσει μια επαναστατική διαδικασία.

Ήμουν μια από τους λίγους «παλιούς» που υπήρχαν ακόμη. Ωστόσο δεν μπορούσα να κάνω δική μου την πεποίθηση ότι ήταν και η δική μου σειρά να υποδείξω και να υποστηρίξω.

Σε εκείνες τις συναντήσεις, μεταξύ των συντρόφων που προσπαθούσαν να βρουν τη λύση, συνδυάζοντας μαζί την κινεζική οπισθοχώρηση και την ανάκτηση μιας πιο ορθόδοξης «μαζικής γραμμής», δεν μπορούσα να εκφράσω παρά αμφιβολίες.

Όπως λένε, ήμουν μειοψηφία. Σε μια πρόταση μη εναλλακτική εκτός των άλλων, αλλά μομφής. Δεν έβλεπα κανένα περιθώριο για έναν αμυντικό ανταρτοπόλεμο τόσο μακροχρόνιο. Δεν καταλάβαινα τι ήθελε να πει εκείνο το «να οπισθοχωρήσουμε μέσα στις μάζες». Ποιες μάζες; Αν ήταν αλήθεια πως η δική μας υπήρξε μια υπέρβαση αυτο-αναφοράς, πως να πιστέψουμε πως ήταν ακόμη δυνατό να επανορθώσουμε μόνο επειδή τώρα το είχαμε συνειδητοποιήσει; Και μετά ήταν πραγματικά τόσο απλό να κάνουμε τον απολογισμό μιας τόσο ξεχωριστής εμπειρίας που δεν είχε μοντέλα όταν γεννιόταν, και που δεν μπορούσε να έχει ούτε για να πεθάνει;

Τι περνούσε απ’ το μυαλό μου; Τα πάντα. Αλλά πρώτα απ’ όλα η γνώση του τι υπήρξαν οι ερυθρές Ταξιαρχίες και πως δεν ήθελα με τίποτα να τις δω να μετουσιώνονται σε κάτι διαφορετικό.

Σε εκείνη την ατμόσφαιρα τόσο δύσκολη για τον καθένα να την ζήσει, έπρεπε επίσης να εκτίσω την αναπόφευκτη ενόχληση των άλλων για τις λίγες ενθουσιώδεις μου βεβαιότητες.

Απ’ την πλευρά μου είχα την μακρά μου στράτευση που με προστάτευε από το να με εγκαλέσουν δραστικότερα στην τάξη, σε μια στιγμή κατά την οποία δεν υπήρχε χώρος για αποκλίσεις και στο τέλος έπρεπε να παρθεί απόφαση. Στο τέλος. Δηλαδή αμέσως.

Οι προδοσίες, οι διασπάσεις, οι αποστασιοποιήσεις, οι αβάσιμες κατηγορίες των ultras της επίθεσης με οποιοδήποτε κόστος, είχαν χτυπήσει έντονα ακριβώς εκεί όπου πάντα φιλοξενούνταν ένα από τα δυνατά μας σημεία. Και η δική μας αμοιβαία εμπιστοσύνη είχε πληγεί σοβαρά. Τόσο ώστε κανείς δεν φαίνονταν διατεθειμένος να παραχωρήσει τον παραμικρό χώρο στην αμφιβολία, σαν να επρόκειτο για το πρελούδιο κάθε ηττοπάθειας, δυσπιστίας.

Έπρεπε να μπει μια τάξη και να μην πιστεύουμε ότι μπορούσαμε να απολαμβάνουμε την πολυτέλεια να χαθούμε πίσω από συγκεχυμένους συλλογισμούς, μπερδεμένους. Και οι σκέψεις οι δικές μου βρίσκονταν σε σύγχυση, ακόμα και για τον εαυτό μου, χωρίς καμία δυνατότητα εμβάθυνσης σε μια κατάσταση όπως εκείνη. Απελπιστική.

Ένας σύντροφος αναζητεί το χέρι μου. Κι αυτός από εκείνους »με ξεκάθαρες ιδέες», αλλά περισσότερο πρόθυμος να βρει χρόνο και τρόπους για άλλα, για κάτι διαφορετικό, και να το μεταφράσει σε μια χειρονομία: εκείνο ήταν ακόμα το σπίτι μου και δεν θα μπορούσα έτσι κι αλλιώς να στέκομαι κάπου αλλού.

Παραδόξως έλαχε σε αυτήν να μεταφράσει σε πολιτική και οργανωτική πρακτική εκείνη την αντιδικία, εκείνο τον επίμαχο απολογισμό. Οι άλλοι, μέσα σε λίγους μήνες, συλλαμβάνονται όλοι, κάποιοι σκοτώθηκαν. Και κάθε φορά που φαινόταν να είχαν πιάσει πάτο, ξεπηδούσαν προς τα έξω άλλοι σύντροφοι ακόμα διατεθειμένοι να παλέψουν, να αγωνιστούν.

Αυτή ήταν εκεί, για μερικά χρόνια ακόμη, να αποτρέπει και να πείθει. Να κρατεί μακριά τα πιο αδιανόητα ολισθήματα, να επιδιορθώνει τα κομμάτια, να προσπαθεί να παντρέψει- να συνδυάσει, με το ένα μάτι στραμμένο προς την ολοένα και περισσότερο αχνή εργατική αντίσταση και το άλλο στον φιλοπόλεμο ιμπεριαλιστικό μηχανισμό.

Στα χέρια της, τίποτα λιγότερο από την κληρονομιά των ερυθρών Ταξιαρχιών. Έπρεπε να υπάρξει αντίσταση, αυτό ήταν το θέμα, να παραδοθεί ανέπαφη η κληρονομιά των ιδανικών και, αν έπρεπε να δοθεί ένα τέλος, να γίνει μαζί με εκείνους που είχαν ξεκινήσει, που είχαν κάνει την αρχή. Καμιά αμφιβολία για την προσωπική μοίρα της, για την δικιά της τύχη.

Αντιθέτως, διαφορετικές εκείνες των νέων συντρόφων που εμπλέκονταν εδώ κι εκεί, από τους οποίους ζητούσε να μοιραστούν το πιο παράτολμο από τα στοιχήματα. Ποια η νομιμοποίηση που είχε; Τρομερή ευθύνη μπροστά στις τόσες πολλές αβεβαιότητες και τους τεράστιες κινδύνους που διέτρεχαν, κάθε ημέρα.

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s