ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, ψ

image

Αμέσως μετά τη σύλληψή της, μεταφέρεται σε μια αίθουσα  δικαστηρίου.

Ξαναβλέπει τους συντρόφους. Εκθέτει όσα συμβαίνουν και κάποιος ζητάει εξηγήσεις για την «στρατηγική αναδίπλωση», επιλογή την οποίαν δεν είχε κάνει δική της ούτε κατανοήσει.

Μην με ρωτάς, του απάντησε με ένα χαμόγελο, όχι ότι εγώ ξέρω περισσότερα.

Umberto – Andrea

Στα δέντρα δεν μπορώ πλέον να βλέπω δέντρα.

Τα κλαδιά δεν έχουν φύλλα, τα οποία προσφέρουν στον άνεμο.

Οι καρποί είναι γλυκείς, αλλά χωρίς αγάπη.

Δεν μπορούν ούτε να χορταίνουν.

Τι θα γίνει άραγε;

Μπρος στα μάτια μου  το δάσος διαφεύγει,

μπροστά στο αυτί μου τα πουλιά σφίγγουν το ράμφος,

για μένα κανένα λιβάδι γίνεται κρεβάτι.

Χόρτασα πριν την ώρα μου

κι όμως πεινώ γι αυτήν.

Τι θα γίνει άραγε;

Τη νύχτα στα βουνά θα ανάψουν πυρκαγιές.

Πρέπει λοιπόν να αρχίσω ξανά την πορεία μου, να πλησιάσω εκ νέου τα πάντα, το όλον;

Σε καμιάν οδό δεν μπορώ πλέον να δω έναν δρόμο.

Ingeborg Bachmann, Ποιήματα

Όταν ήμουν κοριτσάκι οι μόνες θεατρικές παραστάσεις που εγνώριζα ήταν οι εορτασμοί των αγίων. Περίμενα με αγωνία την ώρα που θα ήμουν σε θέση να περιηγηθώ και να ψάξω ανάμεσα στους ενήλικες που ήταν επιφορτισμένοι με την προετοιμασία και, αργότερα, να απολαύσω εκείνη την αναστολή της συνηθισμένης τακτικότητας που επέτρεπε ακόμα και ασυνήθιστες υπερβολές, περίσσεια χαλαρότητα. Κυρίως αγαπούσα εκείνες τις λιτανείες με όλες αυτές τις «στολισμένες με λουλούδια», οι οποίες, αφού είχε περάσει ο άγιος, ζωγράφιζαν στη γη υπέροχες εικόνες με χίλια χρώματα. Πολύτιμη σκηνογραφία που μπορούσαμε να χαλάσουμε ατιμώρητα, τρέχοντας και γλιστρώντας εκεί πάνω.

Ή, προφανέστατα, μου άρεσε εκείνο το είδος γιορτής με την επίστρωση από ντομάτες που έπρεπε να βάλουμε στο μπουκάλι για το χειμώνα που έρχονταν. Δίχως να κάνουμε ζημιές, κι εδώ τινάζονταν στον αέρα η επαναληπτικότητα της καθημερινότητας και υπεισέρχονταν μια μεγαλύτερη ανοχή. Με όλη την γοητεία ενός είδους εξευμενιστικής ιεροτελεστίας, μισό έργο και  μισό παιχνίδι, η οποία είχε αναλάβει τις ανησυχίες και τις προσδοκίες με την έλευση της κακιάς εποχής. Ωσάν, δακτυλιωμένοι σε μια προβλέψιμη κυκλικότητα, να γίνονταν καλύτερα ανεκτά ακόμα και τα πιο απροσδόκητα γεγονότα και δεν έπρεπε όλα να εξηγηθούν.

Μετά όλα τέλειωσαν, και εκείνο το θάμπωμα αντικατέστησε η διαύγεια του πόνου. Μεγαλύτερος εκείνος της απογοήτευσης. Πάντα, όλα απ’ την αρχή, με τσάκωσε απροετοίμαστη, με αιφνιδίασε. Κάθε φορά που ο κόσμος μου κατέρρεε και γίνονταν κομμάτια και βρέθηκα δίχως τίποτα πια, ούτε καν τα λόγια να μιλήσω. Και όλες τις φορές αναθεμάτισα τη νεωτερικότητα των μοναχικών λέξεων που συνηθίζουμε να ψελλίζουμε σε τέτοιες περιπτώσεις που αφήνουν τον καθένα ανίκανο να αναγνωρίσει και να γιορτάσει με ιερότητα τις στιγμές κατά τις οποίες η ζωή συστρέφεται, μεταμορφώνεται και γίνεται. Γιατί εγκαταλείψαμε για μιαν εξωτερικότητα εμπορικών σημάτων παλιές τελετουργίες; τις ιεροτελεστίες της μετάβασης από μιαν κατάσταση στην άλλη; Και γιατί δεν μπορέσαμε να εφεύρουμε καινούριες;

1982. Το έτος της ήττας, της καταστροφής. Η συσσώρευση λαθών και πολιτικής αδυναμίας βρίσκει το σημείο θρόμβωσης. Εσωτερικές διαιρέσεις, χαμένες μάχες, μαζικές συλλήψεις, βασανισμένοι σύντροφοι. Και, σαν αδιαμφισβήτητη ένδειξη της σοβαρότητας της πολιτικής κρίσης, η ατιμία, η ντροπή των προδοτών. Αδέλφια του χθες που καταγγέλλουν τους άλλους και αυτών γίνονται δικαστές και κυνηγοί.

Τίποτα δεν φαίνεται να αντιστέκεται στα χτυπήματα του αντιπάλου. Ούτε η υλικοτεχνική προετοιμασία, ούτε τα κριτήρια ασφάλειας, ούτε η πολιτική γραμμή, ούτε η εμπιστοσύνη στους εαυτούς τους.

Μια απογευματινή παλιοφυλλάδα βγαίνει πάντα στην ώρα της εδώ και μήνες με το καθημερινό της πολεμικό ανακοινωθέν. Φτάνει να περάσεις μπροστά από ένα περίπτερο, να ρίξεις μια ματιά στην πρώτη σελίδα και αμέσως θα ξέρεις πόσοι είναι οι σύντροφοι που συνελήφθησαν και αν υπάρχει άλλο ακόμη πιο σοβαρό.

Όπως εκείνο το απόγευμα του μαΐου: «Τραυματίστηκε θανάσιμα ο Umberto Catabiani. Ταξιαρχίτης που αναζητούνταν, μετά από παρέμβαση και ανταλλαγή πυροβολισμών στο Viareggio και ένα ανθρωποκυνηγητό στην ενδοχώρα ».

Μπλοκάρει το μυαλό μου, κολλά. Αρνούμαι να καταλάβω. Αρχίζω να παίζω με τις λέξεις, υπεκφεύγω.

«Θανάσιμα τραυματισμένος», αυτό σημαίνει ότι είναι ακόμα ζωντανός. Σε αντίθετη περίπτωση θα είχαν γράψει ότι είναι ήδη νεκρός. Έτσι δεν είναι; Πες τε μου ότι είναι έτσι. Γιατί δεν μου το λέτε;

Είχε δολοφονηθεί. Είχε προσπαθήσει, ήδη τραυματίας, να ξεφύγει και να απομακρυνθεί από τον τόπο της πρώτης ανταλλαγής πυρών και να φτάσει σε ένα ασφαλές καταφύγιο κάνοντας χιλιόμετρα με τα πόδια μέσα από μια περιοχή που πάντα γνώριζε πολύ καλά.

Θα πρέπει επίσης να είχε περάσει και ένα χείμαρρο επειδή ήταν βρεμένος όταν η τελευταία βολή σταμάτησε την απόδρασή του. Μόνος, κυνηγημένος, τραυματίας.

Αλλά να με σπάσει στα δύο, το γεγονός ότι ήταν και βρεγμένος.

Θα κρύωνε σίγουρα αυτές τις τρομερές ώρες. Θα πρέπει να το ένιωσε το κρύο, παρά την αποφασιστικότητα να αντιμετωπίσει μόνος του αυτή την τόσο άνιση μάχη.

Πάνω σε όλα, η ακραία γενναιοδωρία μιας πράξης σαν τη δικιά του. Γενναιοδωρία και αφοσίωση προς τους συντρόφους του σεβόμενος την συμφωνία που είχαμε υιοθετήσει για να ξεφύγουμε από πιθανές εκβάσεις σε περίπτωση βασανιστηρίων. Έτσι ώστε στον βασανισμό της σάρκας να μην προστεθεί επίσης η έκθεση σε κίνδυνο της ασφάλειας, αν όχι της ζωής των άλλων.

Είχαμε φτάσει αργοπορημένοι και αδύναμοι μπροστά στην φρίκη που τώρα πλέον καταναλώνονταν σε κάθε σύλληψη, με μόνη τη συνειδητοποίηση πως ενάντια στα ηλεκτρόδια γατζωμένα στα γεννητικά όργανα δεν ήταν αρκετή μοναχά η πολιτική συνείδηση, την οποίαν, άλλωστε, αυτοί σαν τον Umberto είχαν αρκετή για να πουλήσουν μάλιστα.

Και έτσι βρεθήκαμε να αποφασίζουμε μαζί ότι η φυλακή δεν ήταν πλέον το μικρότερο κακό, τουλάχιστον όχι για όλους. Αναλύσαμε μαζί τις πολιτικές μας αδυναμίες, τα λάθη, τις προδοσίες, την ίδια τη βεβαιότητα ενός πολιτικού μέλλοντος και, επίσης, αυτό που έπρεπε να κάνουμε ώστε κανείς πλέον να βρεθεί μόνος με τον εαυτό του να αποφασίζει εάν θα διακινδυνεύσει τον θάνατο ή θα πέσει ζωντανός στα χέρια των βασανιστών.

Αλλά εκείνες τις ώρες του μαΐου, όταν εκείνος είχε να επιλέξει και να δράσει και να πεθάνει, δεν ήμασταν μαζί.

Και τώρα αυτός πλέον δεν υπάρχει κι εγώ είμαι εδώ να γράφω γι αυτόν, από τυφλή τύχη.

 

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s