ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, ω

image

Για μένα ήταν διαφορετικά. Για μένα υπάρχει ακόμα ουρανός και ήλιος να θερμάνει μια ύπαρξη ασυμβίβαστη που φέρει επάνω της και την βαραίνει, ανεξίτηλο, και εκείνο το δριμύ ψύχος.

Μαζί με άλλους, έγραψε το φυλλάδιο για το θάνατό του.

Σε εκείνα τα φύλλα ελάχιστα αποκαλύπτονταν το ανοιχτό του πρόσωπο και το χαμόγελό του, οι αποφασιστικοί του τρόποι σαν τα χαρακτηριστικά των αγαπημένων του βουνών, όλα αυτά που έβγαιναν από μέσα του και οφείλονταν στην ισχυρή κληρονομιά που παραδόθηκε από μια γενναιόδωρη γη κομμουνιστικών παραδόσεων που τον έκαναν, τόσο νέο, να μοιάζει σαν παιδί μιας άλλης γενιάς.

Όχι κάποια δικιά του αστεία αδιαλλαξία με την οποία μια μέρα τον είδε να βγάζει εκτός μάχης με λίγα απότομα λόγια ένα σύντροφο που ήθελε να συζητήσουν την επιχειρηματολογία του Μπακούνιν.

Δεν αποκαλύπτονταν ούτε η έξαψη της ψυχής του, ο τρόπος με τον οποίο εξέθετε την ομορφιά των μαρμάρινων κορυφών στα μέρη του που, σίγουρα, το νικηφόρο προλεταριάτο θα ήταν σε θέση να αφήσει εκεί, ως έχουν, στην προηγούμενη κατάσταση, αποφασίζοντας και διατάσσοντας την κατάργηση όλων των επίπονων και επικίνδυνων παραγωγών οι οποίες, εδώ που τα λέμε, δεν είναι καθόλου απαραίτητες.

Ούτε η προσωπική του αυτοσυγκράτηση αποκαλύπτονταν, ούτε το γεγονός πως δεν έδειξε ποτέ πόσο πολύ του έλειπαν τόποι και αισθήματα που είχε αφήσει πίσω του.

Ούτε η ικανότητα του, σαν αυτή των παλιότερων μαχητών, να προσαρμοστεί στις δύσκολες συνθήκες της παρανομίας, στα χρόνια που θα έπρεπε να είχαν αποθαρρύνει οποιονδήποτε.

Ούτε η απλότητα με την οποία διέκρινε, σε έκτακτες περιπτώσεις όπως και στις μεγάλες αξιολογήσεις, αυτό που προηγούνταν.

Ούτε ο πόνος και η στενοχώρια μου για όσα χρειάστηκε να ζήσει, που εκείνες τις ώρες κλόνιζαν κάθε βεβαιότητα πως θα είχα μπορέσει να συνεχίσω να κάνω οτιδήποτε τώρα που αυτός είχε πεθάνει μόνος και στο κρύο.

Όχι. Σε εκείνα τα χαρτιά υπήρχαν άλλα και οι λέξεις όλες πολιτικές. Τα μόνα συναισθήματα είχαν ανατεθεί στην φρασεολογία μιας κομμουνιστικής παράδοσης που έχει πάντα τιμήσει τους πεσόντες αποδίδοντας ανθρώπινη αίσθηση, ιστορική, στο αδιανόητο αμετάκλητο του θανάτου: σκουπίζουμε τα μάτια και παίρνουμε το όπλο αυτού που δεν πεθαίνει μάταια ποτές, αφού καταφέρνει να δώσει στη ζωή τόσο υψηλή αξία ώστε να είναι πρόθυμος να πεθάνει.

Θα βρω άλλα λόγια σήμερα;

Τι περνούσε από το μυαλό μου την παραμονή της εισόδου μου στις ερυθρές Ταξιαρχίες; Χρειάστηκε αμέσως να σκεφτώ γύρω από το πόσο θα άλλαζε η ζωή μου. Ήταν Χριστούγεννα και ο πρώτος παράνομος ταξιαρχίτης που γνώρισα επρόκειτο να περάσει μόνος τις γιορτές, μη μπορώντας να μοιραστεί μαζί μας χώρους, συντροφιές και νυχτερινά ωράρια.

Όχι μαζί μας, όχι με την οικογένειά του, όχι με τη συντρόφισσα του.

Δύσκολο brindisi, δύσκολη η πρόποση εκείνης της πρωτοχρονιάς, με το διπλό αίσθημα ξενικότητας εκείνων των φθαρμένων τελετουργιών και στοχαστικής σύγχυσης για την αλλαγή που πλησίαζε.

Και για μένα πλησίαζε η ώρα να βάλω στην άκρη, μέχρι σημείου να διατηρούνται μόνο στην τρυφερότητα της μνήμης, συναισθήματα, φιλίες, εμπειρίες που έζησα και προοπτικές για το μέλλον.

Μα πάνω απ’ όλα, η αναμέτρηση με το θάνατο, τον δικό μου, εκείνο των συντρόφων και εκείνον που θα δώσω.

Και η τελευταία ως η δυσκολότερη επιλογή να επεξεργαστώ.

Η πολιτική, οι νόμοι της και οι σκοποί της, ως μια μεγάλη διαμεσολαβήτρια φίμωσης κάθε αμφιβολίας. Ήταν και στο δικό μου χέρι, λόγω επιλογών και συγκυριών, να εκπληρώσω καθήκοντα των οποίων το βάρος αισθανόμουν δεν θα είχε πέσει ολόκληρο στους ώμους μου, μεγάλη η βεβαιότητα πως με εξουσιοδοτούσε μια εντολή ιστορικής αναγκαιότητας που επέβαλε την τελευταία βίαιη πράξη για την εξάλειψη κάθε αιτίας.

Τόσο μεγάλη η βεβαιότητα πως έναν άνθρωπο μπορείς να τον σκοτώσεις με πολλούς τρόπους και ότι από αυτούς μόνο κάποιοι θεωρούνται εγκλήματα, λόγω ευμετάβλητων συμβάσεων και περιστάσεων της ιστορίας.

Τόσο μεγάλη η σιγουριά ότι, στο επίπεδο της δυνατότητας κατανόησης των γεγονότων που ορίζουν το παρόν, δεν έχουν όλοι οι θάνατοι την ίδια βαρύτητα.

Εγώ, που δεν θα είχα πλέον κοιμηθεί αν είχα προξενήσει αυτό το ακραίο κακό για προσωπικό όφελος ή φαυλότητα, βρισκόμουν σε ειρήνη με αυτό που επέλεγα να κάνω και να μου κάνουν, επειδή μερικές φορές συμβαίνει να μπορούμε να ξεπεράσουμε τη φρίκη του θανάτου αλλά όχι εκείνη μιας ζωής παραδομένης σε ένα μίζερο παρόν.

Αλλά υπάρχει ένα άλλο επίπεδο. Εκείνο με τους δικούς του εφιάλτες και τις βαθιές πληγές. Ένα μέλλον στο οποίο οι λογαριασμοί δεν βγάζουν ποτέ στρόγγυλο ποσό και επιστρέφουν ως ανεξίτηλα σημάδια, μη ιάσιμα, σε κάθε ύπαρξη που διασχίζεται από πάθη απροσμέτρητα.

Είναι το επίπεδο των ευθυνών μας, το οποίο παραμένει σαν αντίτιμο να πληρωθεί στους ίδιους τους εαυτούς, που είναι πάντα το υψηλότερο. Συμπεριλαμβανομένης της γνώσης να γινόμαστε αντιληπτοί ως δήμιοι, από αυτόν που παρέμεινε και υπερκεράστηκε από έναν πόλεμο που νόμιζε πως δεν τον αφορούσε. Αλλά αυτές τις ευθύνες, μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να τις ελαφρύνουμε; ίσως κάνοντας τες αντικείμενα δημόσιας λύτρωσης, σαν να ήταν πιθανό πως σε κάποιον έχει δοθεί η δυνατότητα να αναιρέσει εκείνο που έχει κάνει και τίμιο ότι κάποιος άλλος μπορεί να το απαιτήσει. Όχι, δεν είναι έτσι. Παραδόξως, η έκθεση των ιδίων οδυνηρών βασάνων, όταν δεν κατευθύνεται άμεσα σε επωφελείς ανταλλαγές στην αγορά με τα συγχωροχάρτια, μου φαίνεται ως ενοχλητική επανάληψη μιας υψηλής αίσθησης του εαυτού που, με αντεστραμμένους τους ρόλους, ζητά το κέντρο της σκηνής σπέρνοντας τον όλεθρο της σεμνότητας και της σιωπής που οφείλονταν στο ανεπανόρθωτο χαρακτήρα της ακραίας ζημίας που υπέστη ο καθένας.

 

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s