ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, αα

image

Άλλο θα ήταν η προσπάθεια κατανόησης πως δεν υπάρχουν τυφλές και δαιμονικές δυνάμεις να βαραίνουν επί του πεπρωμένου του καθενός αλλά ότι τα πάντα, σχεδόν τα πάντα, είναι καρπός μιας κατανοητής, ανθρώπινης, ιστορικής παρέμβασης που μπορεί επίσης να δώσει νόημα και λογική και στον ακραίο πόνο του πένθους. Ο οποίος έτσι κι αλλιώς δεν σταματά ποτέ κι ο άνθρωπος μένει απαρηγόρητος.

Όχι. Ούτε και σήμερα θα είχα λόγια διαφορετικά από εκείνα.

Για τους εχθρούς μου του τότε και για εκείνους που δεν μπορούν να βρουν έναν τρόπο να βγάλουν νόημα για τους θανάτους τους. Για τα παιδιά τους, τις γυναίκες, τις μητέρες στις οποίες δεν μπορώ να απευθυνθώ, λόγω της ανεπάρκειας κάθε έκφρασης και διότι η αμοιβαιότητα του βλέμματος παραμένει αδύνατη για όσο διάστημα στον πόνο αντιτίθεται άλλος πόνος και στην λογική άλλη λογική, στην σκέψη άλλη σκέψη.

Για τον Umberto, για άλλες και άλλους. Που πέθαναν μαχόμενοι για τον κομουνισμό. Που δεν πέθαναν μάταια.

Κανένας προβληματισμός εκ των υστέρων, καμιά αναγνώριση σφαλμάτων, καμία αυταπάτη εκείνων που παρέμειναν, μπορούν να βιάσουν τους λόγους της θυσία τους, στρεβλώνοντας τους μέχρι να χάσουν κάθε νόημα. Θα ήταν σαν να τους σκοτώνουμε για δεύτερη φορά, αυτή τη φορά με το χέρι μας ακόμη και στο κληροδότημα να τους θυμόμαστε για αυτό που υπήρξαν.

Ο επίλογος

Έρχεται, η κατάθλιψη, ίσως από μεγάλες στεναχώριες, ίσως από λεπτότερους παράγοντες που έχουν συμβάλει, πάντοτε – νομίζω – από το αφόρητο κενό ανάμεσα στην ελπίδα και την εμπειρία, το βίωμα. Αλλά όταν εγκαθίσταται, η φωνή της επαναλαμβάνει ότι τίποτα πλέον δεν θα πρέπει να αναμένεται, πράγματι τίποτα δεν μπορεί πλέον να γίνει πιστευτό, επειδή μια κοινωνία, όπως εξάλλου ένας άνθρωπος, δεν σκέφτεται παρά μόνο για να αλλάξει. Εάν όχι, δεν φαίνεται καν, γίνεται ακατανόητος για τον ίδιο του τον εαυτό, σαν μια ξεχαρβαλωμένη μαριονέτα.

Rossana Rossanda, Ένα ταξίδι αχρείαστο

I have a dream… Πως να ζήσεις δίχως?

Το να κάνω την επανάσταση για να αλλάξουμε τον κόσμο δεν με έκανε ευτυχισμένη. Στην διάρκεια, λόγω της σκληρότητας να την ζω. Μετά, λόγω της δυσκολίας να την διεργαστώ εκ νέου. Πρέπει να λάθεψα όνειρο οπότε προσπαθώ να περιηγηθώ ανάμεσα σε εκείνα των άλλων και να τα παρατηρήσω. Πού είναι εκείνα των χαμένων, των ηττημένων; Θα πρέπει να υπάρχουν πολλά μα δεν τα βλέπω. Προσπαθώ να καλέσω μα δεν έχω φωνή που να ακούγεται και δεν καταλαβαίνω εκείνη των άλλων. Πού είναι όλοι αυτοί οι δεινόσαυροι που ξέφυγαν, που επέζησαν, που γλίτωσαν, οι οποίοι, ανήσυχοι, θα έπρεπε να εξακολουθούν να κτυπούν κατά γης την βαριά ουρά τους; Είναι δυνατόν να έχουν όλοι εξαφανιστεί; ή δεν θα είναι πως για να μην αποδεχτούν πως είναι αόρατοι τώρα ονειρεύονται όλοι στα κρυφά, ο καθένας για λογαριασμό του;

Προχωρούσε και με το μυαλό γυρνούσε κύκλο στην κληρονομιά της Rosa Luxemburg, μετά την ήττα της εβδομάδας των σπαρτακιστών: … Αλλά η επανάσταση είναι η μόνη μορφή «πολέμου» – και αυτός είναι ένας δικός της ιδιαίτερος νόμος της ζωής – κατά τον οποίον η τελική νίκη μπορεί να προετοιμαστεί μόνο μέσα από μια σειρά από «ήττες»! … «Η τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο!» Ηλίθιοι μπάτσοι! Η «τάξη» σας είναι χτισμένη επάνω στην άμμο. Η επανάσταση ήδη από αύριο »και πάλι θα πάρει τα πάνω της, θα υψωθεί με αντάρα» και προς τρόμο σας θα ανακοινώσει με κλαγγή από σάλπιγγες: Ήμουν, είμαι, θα είμαι …!

Πώς γίνεται να καταλάβουμε πως δεν πρόκειται για μια μόνο χαμένη μάχη;

Πότε είναι που πρέπει να αποφασίσουμε πως όλα έχουν τελειώσει; Πως διακρίνουμε μια στάση ευθύνης από την απλή υποψία ότι μπορεί να πρόκειται περί κόπωσης, λιποταξίας και προδοσίας;

Τώρα είναι εύκολο να λέμε. Τίποτα δεν ήταν εύκολο εκείνα τα τελευταία φοβερά χρόνια. Με μόνη άνεση στην διαπίστωση, μέρα με τη μέρα, του πόσο εχθρικό είχε γίνει το έδαφος και οι ζώνες μέσα στις οποίες συνηθίζαμε να κινούμαστε.

Όπως εκείνη την ημέρα, όταν με έναν άλλο σύντροφο από τους «παλιούς» στέκονταν να περιμένει το λεωφορείο.

Υπάρχουν πράγματα που δημιουργούν εκνευρισμό. Κάθε λεπτό που περνάει τους εκθέτει περισσότερο στον κίνδυνο να γίνουν αντιληπτοί από εκείνες τις αποδοτικότατες μικτές περιπολίες, οι μισοί μπάτσοι και οι άλλοι μισοί καταδότες σε μόνιμη αποτελεσματική υπηρεσία. Χρόνια και χρόνια είχαν περάσει κατά τα οποία ακόμη και οι πιο αναζητήσιμοι είχαν περάσει και ξαναπεράσει, αόρατοι, κάτω από τα μάτια αστυνομικών όλων των ειδών, ακόμα και εκείνων που γνώριζαν πως βρίσκονταν εκεί ψάχνοντας ακριβώς γι αυτούς τους ίδιους, και τώρα ως εκ θαύματος, από τότε που κάποιου λύθηκε η γλώσσα και μαλάκωσε η καρδιά, συλλήψεις στις συλλήψεις λόγω τυχαίων ταυτοποιήσεων στη μέση του δρόμου.

Ενώ ο σύντροφός της εξακολουθεί να μουρμουρίζει την καθημερινή ψαλμωδία κατά της δημόσιας συγκοινωνίας … έτσι κι αλλιώς το ξέρω ότι αργά ή γρήγορα θα με αρπάξουν εξ αιτίας αυτών των ηλίθιων λεωφορείων που ποτέ δεν περνούν στην ώρα τους …, με την άκρη του ματιού επί τέλους συνειδητοποιεί ότι στέκονται ακριβώς μπροστά από την προθήκη μιας εφημερίδας με τις φωτογραφίες τους στην πρώτη σελίδα και με τίτλους προς τιμήν της αδιαμφισβήτητης αρχής ακριβώς αυτών των ίδιων,τελευταίων ταξιαρχιτών ηγετών που αναζητούνταν.

Δύσκολο να μην διπλωθεί στα δυο απ’ το πολύ γέλιο.

Μη γνωρίζοντας αν αυτό έγινε περισσότερο για όλο αυτό τον χρόνο που παρέμειναν μπροστά από τις φωτογραφίες σήμανσης τους ή εξ αιτίας αυτού του ανέκδοτου που ήταν το βαρύγδουπο δημοσιογραφικό σχόλιο.

 

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s