ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, αγ

image

Χρόνια ογδόντα. Για τα περίεργα παράδοξα της ιστορίας, ενώ η καπιταλιστική αγορά, η οποία παρέμεινε τελικά χωρίς εναλλακτική λύση, αποκάλυπτε όλα τα αξεπέραστα όρια της, μόνο αντιπροοδευτικά κατάλοιπα θα μπορούσαν να συνεχίσουν να πιστεύουν ότι επρόκειτο για έναν λάθος μηχανισμό.

Λάθος ήταν εκείνοι που δεν μπορούσαν να χωρέσουν εκεί μέσα, ανοίγοντας χώρο χτυπώντας με τους αγκώνες, για να αναδυθούν, να ανταγωνίζονται, να συγκαταλέγονται μεταξύ αυτών με τις κατοχυρωμένες θέσεις. Όλοι για μιαν επιλεγμένη ράτσα. Νέοι, λευκοί, ψηλοί, υγιείς, επιτυχείς και επώνυμοι.

Αλλά για να γίνει δυνατό ο καθένας να πειστεί ή να υποβληθεί να πάρει μέρος στο μεγάλο παιχνίδι των ποσοστώσεων, υπήρξε αναγκαίο να καταπνιγεί ολοκληρωτικά και να συνθλιβεί η αντίσταση του κόσμου του «παλιού», εκείνου στον οποίον η πολιτική βρίσκονταν ακόμα στο ζώδιο της σύγκρουσης αντιτιθέμενων συμφερόντων και η διαμεσολάβηση δεν γνώριζε ακόμη μέχρι τέλους τον κυκεώνα των ξεχωριστών διαβουλεύσεων των ηγεσιών. Εκείνου του κόσμου που γνώριζε πόσο μεγάλη ήταν η διαπραγματευτική δύναμη, η διαφάνεια και η προβολή που επρόκειτο να χάσει, χάνοντας εκείνη την πεντάρα έκτακτης ανάγκης και που τελικά, μέσα σε εκείνη την μεγάλη φάρσα, δεν μπόρεσε να κάνει άλλο απ’ το να χάσει. Ενώ η παραγωγή όπλων εδραιώνονταν σαν το κύριο τιμόνι της οικονομίας και των βομβαρδιστικών Ηπα, σφυρίζοντας επάνω σε αχαλίνωτα και απρόσεκτα κεφάλια, μετέφεραν τον θάνατο μέχρι μέσα στα σπίτια του απόλυτου εφημερεύοντος κακού, σκοτώνοντας ακόμη και τα μικρότερα παιδιά του.

Ένας κόσμος που έπρεπε να ερμηνευτεί πάλι απ’ την αρχή μέσα στην ελεύθερη πτώση της πίστης σε εκείνες τις τύχες του οι οποίες στο τέλος αποδείχτηκαν να είναι καθόλου μαγευτικές ούτε προοδευτικές. Αλλά, και πάλι, η ταχύτητα βλάστησης ασυνήθιστων αλλαγών δεν αντιστοίχησε στους χρόνους προσαρμογής των εργαλείων αξιολόγησης, και εκείνοι που δεν πίστεψαν πως ήταν το τέλος της ιστορίας, συνέχισαν να βλέπουν με τα μοναδικά μάτια που είχαν, στην ανομολόγητη αναμονή όλα να κατευνάσουν και να επιστρέψει το γνωστό και αγαπητό.

Έτσι ήταν και για μένα, εκείνα τα μακριά, τρομερά τελευταία χρόνια.

Τέλος ποινής ποτέ

«Αυτός είναι κακός», λέει. »Δεν προσποιείται πλέον πως είναι μωρό. Πρέπει να σταματήσεις να το κάνεις εσύ». Κόλλησα την άκρη του δαχτύλου μου στο στήθος του, αναγκάζοντάς τον να την κοιτάξει, τον αγγίζει, πρέπει να καταλάβει ότι »το μωρό» κι αυτός είναι το ίδιο άτομο, εδώ και καιρό και από πάντα προσπαθεί να του το καταστήσει σαφές, μια δουλειά που πλέον δεν της κοστίζει περισσότερο, έτσι τουλάχιστον της φαίνεται. Βάζει ένα κουρέλι στο χέρι του, αυτός της αφήνει τα δάχτυλα του και την αφήνει να του τα κουνά κοιτώντας αλλού, δεν είναι εκεί, έχει καταληφθεί από εκείνο που έχει μέσα του και όλα τα άλλα δεν τον αγγίζουν.

Clara Sereni, Ψυχιατρείο άνοιξη

«Τι θα είχε συμβεί αν, εκείνα τα χρόνια, είχαμε συναντηθεί στο πλατύσκαλο του ίδιου σπιτιού; Θα είχαμε αναγνωρίσει μια κάποια ομοιότητα μεταξύ μας;» με ρωτάς σε μια επιστολή, αγαπημένη φιλενάδα σε διάθεση να διερευνήσεις το απρόβλεπτο από τις πολλές στροφές που θα μπορούσε να έχει κάνει η ύπαρξή σου.

Μου έρχεται και σκέφτομαι πως εάν είχες χρειαστεί δυο φυλλαράκια βασιλικό στη σάλτσα, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να σε ικανοποιήσω. Δύσκολο για μένα να μην έχω φρέσκο μέσα σ’ ένα ποτήρι νερό. Παράξενα σημάδια «κανονικότητας» για κάποιαν σαν εμένα που έχω ζήσει για πολλά χρόνια σε μέρη που άλλοι ονομάζουν κρησφύγετα, γιάφκες, εξακολουθώντας να απαγορεύουν στον κόσμο να τα δει.

Η μέρα είναι σχεδόν καλοκαιρινή. Ο ήλιος πάντα υπήρξε φίλος της και βγαίνει απ’ το σπίτι με χαλαρή διάθεση.

Θα έπρεπε να είναι διπλωμένη στα δυο λόγω των πολλών προβλημάτων όλων των ειδών που συνοδεύουν πλέον τις μέρες της. Αλλά εκεί είναι ο ήλιος και κατά μήκος του άθλιου αυτοκινητόδρομου μέχρι και ένας ξεφτισμένος κηπάκος με ένα ξανθό κούκλο που τρέχει και γελάει.

Είναι μια στιγμή: «Στάσου. Μην κουνιέσαι … » και με την άκρη του ματιού αναγνωρίζει το δυσάρεστο αντικείμενο που κάποιος της πιέζει τον κρόταφο. Είναι το όπλο που έχει στη διάθεση της η αστυνομία.

Ποτέ δεν κατάλαβε ποια είναι η κακή λειτουργία των κυκλωμάτων του εγκεφάλου της που, στις πιο κρίσιμες καταστάσεις, αρχίζουν να κάνουν περίπλοκες στροφές φτάνει να μη παραδοθούν στο προφανές. Όπως κι εκείνη τη φορά που, αν και γνώριζε, αναρωτήθηκε αν κατά τύχη επρόκειτο να την ληστέψουν. Και ναι διότι, παρά το ερωτοχτύπημα που ένιωσε με την πρώτη ματιά για τον ξανθό σγουρομάλλη που κυλιόταν στο γρασίδι, θα μπορούσε κάλλιστα να έχει παρατηρήσει κάτι και να τους είχε δει πριν αυτοί πέσουν επάνω της.

Μάλιστα, ακριβώς από πίσω της, υπάρχει ένα αυτοκίνητο.

Μα πως ήταν δυνατόν;  Είχε πάρει τις συνηθισμένες της προφυλάξεις να περπατά από την μεριά του δρόμου που θα της είχε επιτρέψει να δει οποιοδήποτε όχημα θα έρχονταν προς αυτήν, κι αυτοί έρχονται από πίσω της.

Μα ποια αυτοκίνητα θα έπρεπε να έχει δει; με μιαν κυκλοφορία μπλοκαρισμένη άνωθεν και κάτωθεν, και »εκείνους» διασκορπισμένους εκεί γύρω με την πιο αθώα και συνηθισμένη κάλυψη.

Έπεσε στην παγίδα σαν αρχάρια.

 

 

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s