ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, αδ

image

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει είναι να καθησυχάσει τον αστυνομικό που συνεχίζει να την σημαδεύει με το όπλο στο κεφάλι και μοιάζει πως φοβάται περισσότερο από αυτήν.

Το δεύτερο, να προσπαθήσει να σημειώσει μέσα της μια γενική εικόνα για όσα συμβαίνουν ώστε να προσπαθήσει να ενημερώσει και να ελαχιστοποιήσει τις ζημιές.

Αρχίζει να ουρλιάζει με όλη της τη δύναμη το όνομά της. Σε ποιον? Τον δρόμο τώρα τον βλέπει πολύ καλά σε όλη την ερημιά του να βρίθει από μπάτσους μασκαρεμένους σε περαστικούς.

Της αρπάζουν από πάνω της ότι μπορούσε να αρπαχτεί και στην συνέχεια την πετούν μες το αυτοκίνητο. Ενθουσιασμένες διαταγές να την ψάξουν καλά και να σκαλίσουν άλλα πιθανά τεχνάσματα, αφού ανακάλυψε σε ένα λεωφορείο την φτωχή της τσάντα κομμένη από εκείνον τον φουκαρά το κλεφτρόνι που της είχε αρπάξει το πορτοφόλι και την είχε προσαρμόσει ξανά για μιαν χρήση που να συνάδει καλύτερα με το όπλο που πάντα κουβαλούσε μαζί της.

Βρίσκομαι μέσα σε ένα στρατόπεδο, περικυκλωμένη από φρενήρη αγόρια που μοιάζουν όλα να έχουν κερδίσει τον πρώτο αριθμό του λαχείου. Με βάζουν να κάτσω και κρατώ κάτω το κεφάλι για να εκτίθεμαι το λιγότερο δυνατό στα βλέμματά τους και προσποιούμαι πως έχω άλλο να σκεφτώ από το να κάθομαι να ακούω τους σαρκασμούς τους με τους οποίους ήθελαν να με κάνουν να πιστέψω πως μας είχαν πιάσει όλους. Αποστασιοποιούμαι για λίγο και με τα μάτια στο ύψος αναρίθμητων χεριών που κουνιούνται εκεί μπροστά μου, προσέχω πως όλοι έχουν στους καρπούς τους  φανταχτερά χρυσά βραχιόλια. Πως μου είχε συμβεί, τις προηγούμενες ημέρες,  να μην αντιληφθώ τις παρουσίες τους, μιας και ταίριαζαν επακριβώς στο κλασικό πρωτότυπο, κάτι ανάμεσα σε μικροεγκληματίες και ασφαλίτες με πολιτικά? Πως τα κατάφερα έτσι? Απλό. Ήδη από πολύ καιρό τα μέτρα ασφαλείας είχαν συμμορφωθεί στους μοναδικούς δυνατούς κανόνες, εκείνους που, από μια συγκεκριμένη στιγμή και μετά, εμπόδισαν οποιαδήποτε διαφορετικότητα στις επιλογές και δεν επέτρεψαν ούτε καν την διατήρηση του υπάρχοντος.

Κι όμως, σε εκείνο το σημείο, γιατί συνέχιζα να ελπίζω πως τα πράγματα είχαν τελειώσει μόνο για μένα ?

Έτσι άρχισε. Ύστερα από μιαν ώρα φεύγουν ξανά από εκείνο το στρατόπεδο. Στην Ρώμη, αυτοί που την συνοδεύουν δεν κατευθύνονται προς τον προβλεπόμενο προορισμό και αυτό την κάνει να νιώθει το στομάχι της σφιγμένο.

Τι πρόκειται να της συμβεί?

Όλη η ζωή περνά από μπροστά της σε μια αναταραχή συλλογισμών υπέρ και εναντίον. Είναι εδώ και πολύ καιρό πλέον που δεν χρησιμοποιούν συγκεκριμένα συστήματα πίεσης – αλλά πως όμως να το πει?

Σταματούν. Σχεδόν δεν τολμά να κοιτάξει κι όταν βλέπει το στέμμα με την φλόγα το αίμα επιστρέφει στις αρτηρίες της. Δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν ένα επίσημο στρατόπεδο για συγκεκριμένες βρωμιές τους.

Έτσι είναι. Σίγουρα δεν είναι το Hilton, αλλά από την άλλη δεν βρέθηκε ποτέ στο Hilton και της συμπεριφέρονται μάλιστα με σεβασμό, όσο το επιτρέπει η κατάσταση.

Ενάντια σε όλες τις προβλέψεις, καταφέρνει μέχρι και να κοιμηθεί. Αφού είχε ορκιστεί, πράγμα που διατήρησε για περίπου τρία λεπτά, πως ποτέ δεν θα είχε ξαπλώσει επάνω σε εκείνο το βρώμικο στρώμα. Κοιμάται, το καταφέρνει όπως κάνει κι άλλες φορές που η κατάσταση γίνεται αφόρητη. Και αυτή την στιγμή, που είναι αφόρητη για αυτήν, κυρίως, η σκέψη της ταξιδεύει στους άλλους εκεί έξω και σ’ αυτό που μπορεί να έχει συμβεί.

Ήταν σαν να μην υπήρχε, μοιάζει να μην ενδιαφέρεται για τον εαυτό της και γι αυτό που της συμβαίνει.

Το βράδυ την μεταφέρουν στην φυλακή, στην Rebibbia. Την καλωσορίζει ένα μικρό πλήθος από γυναίκες φύλακες που συνωστίζονται σ’ ένα μικρό κλειστό χώρο για να την ψάξουν. Δεν φορά παρά λίγα ρούχα επάνω της και θέλουν να τα βγάλει κι εκείνα.

Δύσκολα να καταλάβει τι ψάχνουν, εκτός από το ότι την υποβάλλουν σε εκείνη την ταπεινωτική δοκιμασία στο ξεκίνημα.

Την άλλη μέρα, ένα εισαγγελέας εκτός εαυτού λόγω του ότι η παρουσία του δεν προκαλεί μεγάλη εντύπωση της ανακοινώνει πως τελεί υπό κράτηση για ανθρωποκτονία. Παρά λίγο να βάλει τα γέλια μπροστά στο πρόσωπό του. Πραγματικά ένας παράξενος τρόπος αναφοράς στην κατάσταση.

Είναι ακόμα φορτισμένη και παρατηρεί περισσότερο παρά την παρατηρούν.

Μεταφέρεται στον Βορρά για μιαν από τις πολλές δίκες που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Ύστερα από χρόνια βλέπει κάποιους συντρόφους. Της φτάνουν νέα γι άλλους. Για κάποια λεπτά καταφέρνει μέχρι και να αγκαλιάσει ξανά, ύστερα από πολύ καιρό, κάποιον συγγενή της.

Ανάμεσα σε flash που αστράφτουν με ριπές και ανώνυμες φάτσες νοσηρά περίεργες να δουν επιτέλους το τέρας με σάρκα και οστά, απορροφά με γοργό ρυθμό ένα μεγάλο αριθμό δυνατών συγκινήσεων και συναισθημάτων, δίχως την παραμικρή δυνατότητα να τα επεξεργαστεί.

Στη συνέχεια, ξαφνικά, όλα σταματούν.

Βρίσκεται εκ νέου στην Rebibbia για εκείνην που θα είναι μια μακρά περίοδο απομόνωσης και, ξαφνικά, συνειδητοποιεί, την ίδια στιγμή που της κλείνουν με ένα βαρύ γδούπο την θωρακισμένη πόρτα του κελιού στις πλάτες της, πως βρίσκεται προς το τέλος της κούρσας. Έχει τα ισόβια μπροστά της. Εκείνο που στο χαρτί της κράτησης αντηχεί με ένα ανείπωτο: τέλος ποινής ποτέ.

Και τι άλλο, διαφορετικά; Πρέπει να υπάρχει στην ζωή μου ένα μοιραίο σημάδι συζευγμένο με τα πάντοτε, τα ποτέ, τα πάντα, τα τίποτα.

Σαν να, έξω από την υπερβολή των απολύτων παθών, μην καταφέρνω να βρω λόγους για να κινηθώ.

Για να αποφασίσω από ποια πλευρά να σταθώ.

Για το πως να σταθώ σε εκείνη την πλευρά.

Για να ερωτευτώ έναν άνδρα.

Και μετά η φυλακή. Γλοιώδες ζήτημα αν όχι για εκείνους που γνωρίζουν άμεσα τις συστροφές που προκαλεί στο σώμα και στην ψυχή. Και στη συνέχεια, σχεδόν πάντα, δύσκολη αφήγηση και άνυδρη.

 

 

 

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s