ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, αε

image

Τα χρόνια περνούν δίχως ν’ αφήνουν σημαντικά ίχνη. Πάντα περιμένεις κάτι, σε έναν χρόνο που δεν είναι ποτέ παρών. Που κάποιες φορές τρέχει και γλιστράει μακριά και, σχεδόν πάντα, παραμένει ανεπανόρθωτα σταματημένος. Σε κάθε περίπτωση δεν γίνεται να σου ανήκει όπως πάντα όταν η ζωή βιώνεται αλλού.

Μετά από μάταιες απόπειρες να αντλήσει μιαν αίσθηση από την ματαιότητα των στερήσεών της, βρίσκεται, ένα απόγευμα, να παρακολουθεί την προβολή μιας ταινίας. Είναι η ιστορία ενός νεαρού νευροψυχίατρου παίδων και του μεγάλου του καρπουζιού.

Η συναισθηματική επίδραση είναι πολύ δυνατή. Οι δεσμοί με την δυσκολία της ζωής των φοβερών μικρών της πολλά πολλά χρόνια πίσω, είναι ακόμη σάρκα και αίμα.

Τα έχει ακόμη όλα εκεί μπροστά της, όπως εκείνη την πρώτη ημέρα που η απόφαση να μην κλείσει βιαστικά την πόρτα πίσω της βλέποντάς τα, υπήρξε ένα με την αδυναμία της να κοιτάξει αλλού.

Την είχαν προσλάβει σε ένα »ειδικό σχολείο» για να διδάσκει σε παιδάκια άλλο τόσο »ειδικά» και, μέρα με την μέρα, έβλεπε να χρεοκοπεί κάθε προσπάθεια να διατηρηθεί στην θέση της και να μην εξουδετερωθεί από την πιο απόλυτη εμπάθεια.

Πολύ λίγο επαγγελματικά, δεν έκανε άλλο από το να συνεχίζει να ψάχνει τον εαυτό της στα μάτια τους, όπου το να εισέρχεται εκεί σήμαινε να κάνει περισσότερο από έναν γύρους στην κόλαση και να αγωνίζεται με το διπλό ένστικτο να θέτει αποστάσεις και να αντιμετωπίζει μαζί το κοινό πρόσωπο του τέρατος.

Μέχρι να αγγίζουν αμοιβαία την ψυχή.

Μεταξύ των άλλων, υπήρχε αυτός. Γύρω στα έξι. Κλινική εικόνα: αυτιστικό σύνδρομο. Πανέμορφος και τελείως κλεισμένος στο απρόσιτο οχυρό του.

Θυμωσιάρης με τους άλλους τουλάχιστον όσο και με τον εαυτό του, πάντα σε φυγή, εκτοξεύοντας πάντα αγωνιώδεις κραυγές.

Το πρωί, η πρώτη αποστολή ήταν ο καθαρισμός του, βλέποντας πως τα έκανε όλα επάνω του. Τίποτα δυσκολότερο. Κάτι σαν χέλι που ουρλιάζει και κλοτσά, που αντιτάσσει επίπονη αντίσταση και μόνο αν το αγγίξεις.

Κάθε φορά η ίδια επώδυνη μάχη σώμα με σώμα.

Όμως μετά συνέβαινε. Αφού είχε πλυθεί, σαν να του είχαν κάνει μάγια, για κάποια δευτερόλεπτα εγκαταλείπονταν, άφηνε να τον χαϊδέψει, τα μάτια του μαλάκωναν και την κοιτούσε. Ή τουλάχιστον σε αυτήν άρεσε να σκέφτεται πως έτσι ήταν.

Στην διάρκεια της ημέρας, μετά, προσπαθούσε ανά διαστήματα να ξαναβρεί εκείνη την φευγαλέα κατανόηση, δίχως ποτέ να το επιτυγχάνει. Αυτός επέστρεφε, όχι χωρίς μιαν κάποια αποφασιστικότητα, να την κρατά σε απόσταση, μάλλον, χειρότερα, να μην την κρατά καθόλου, αφήνοντάς την να ζητιανεύει ένα μοναδικό του νεύμα επίγνωσης της παρουσίας της σε εκείνο τον κόσμο παιδικών απολιθωμένων συναισθημάτων.

Κι όμως εκείνο το παιδάκι το αγάπησε βαθύτατα, έτσι που μπορούμε ν’αγαπήσουμε μόνο ένα κομμάτι του εαυτού μας, εκείνο το κοντύτερο στο τέρμα, το βαθύτερο, το πιο τρομερό, το πιο κρυμμένο και, ίσως, το πιο αυθεντικό. Στα μάτια του, εκείνες τις λίγες στιγμές στις οποίες επέτρεπε στο βλέμμα του να ελευθερωθεί απ’ το κενό, της φαίνονταν να αντιλαμβάνεται ακόμη και ειρωνεία. Τόσο σαφής έπρεπε να του φαίνεται το αίτημα της για βοήθεια, μετάγγιση αντοχής.

Ακριβώς σε αυτόν! Ποιος ξέρει; Ίσως ακριβώς αυτός, δίχως να έχει την παραμικρή κυριαρχία, γνώριζε καλύτερα από πολλούς άλλους για δύναμη και ευθραυστότητα.

Βρίσκομαι ακόμη καθισμένη στην θέση μου, στην αίθουσα του θεάτρου της φυλακής. Ο νεαρός γιατρός μιλά σε μιαν μικρή ασθενή για την ευγνωμοσύνη του επειδή η επώδυνη αναζήτησή της τον είχε αναγκάσει να συνεχίσει να ψάχνει έναν βάσιμο λόγο για να σηκώνεται κάθε πρωί.

Σαν μια μαχαιριά με κατακλύζει η έλλειψη νοήματος : τι κάνω εγώ εδώ πέρα?

Μια επαναστάτρια εξ επαγγέλματος.

Μέσα σε όλο αυτό που είναι κοινωνικό υπάρχει η δύναμη. Μονάχα η ισορροπία μηδενίζει την δύναμη. Εάν έχουμε επίγνωση των λόγων της κοινωνικής ανισορροπίας, χρειάζεται να κάνουμε αυτό που βρίσκεται στο χέρι μας για να προσθέσουμε βάρος στο ελαφρύτερο ζύγι. Κι αν το βάρος ήταν το κακό, ίσως εάν το χειριστούμε με αυτή την πρόθεση να μην μας λεκιάσει. Όμως χρειάζεται να έχουμε συλλάβει την ισορροπία, και να ήμαστε πάντοτε σε ετοιμότητα να αλλάξουμε πλευρά, όπως η Δικαιοσύνη, αυτή η »φυγάς από το στρατόπεδο των νικητών”.

Simone Weil, Τετράδια

Η ανικανότητα να συμβιβαστώ. Πριν ακόμη με ρωτήσεις ποιο είναι το καλύτερο για μένα, να εξαντληθώ στην αντίσταση ενάντια στον εαυτό μου.

Γλιστρούν μπροστά μου όλες, οι γυναίκες της οικογένειάς μου. Τουλάχιστον τρεις γενιές. Και αναγνωρίζω τα σημάδια μιας γενεαλογίας που κάνει την διαφορετικότητά τους να προέρχεται όλη από εκείνη που έθεσε σε κίνηση την αλληλουχία. Πόσο ακόμη, γιατί πρέπει το ανείπωτο μιας πρωτόγνωρης συμμαχίας να δύναται να τεθεί σε λόγια;

Ποιος ξέρει γιατί, ανάμεσα στις πολλές, γυρίζει στο μυαλό της εκείνο το ηλιακό της πρόσωπο.

“Κυρία φύλακας, γιατί δεν προσπαθείς να βάλεις ένα χεράκι στην στολή…;!”

Γνωστή σε εκείνο το είδος λάκκου των λεόντων της φυλακής της Voghera, με εκείνη την καλοκάγαθη έκφραση και την ειρωνική της εξυπνάδα που την βοηθούσε να αντέχει επί πολλά χρόνια μια δύσκολη καθημερινότητα. Και όχι μόνον εξ αιτίας εκείνων των άψυχων σοκαριστικών στολών. Ακόμη χειρότερα λόγω εκείνων των αμφιβόλων προοπτικών και του κανιβαλισμού ανάμεσα στις γραμμές εκείνου του στρατού τους που είχε υποστεί πανωλεθρία.

Ο άντρας της σε άλλη φυλακή και συνομιλίες ούτε να το συζητάμε, irriducibilità “oblige”, άκαμπτη στάση, »υποχρεωτικά» αμετανόητοι. Τα παιδιά να μεγαλώνουν μακριά, με όλο και μεγαλύτερη δυσκολία να ζουν την κατάσταση εξαίρεσης μιας οικογένειας κατακερματισμένης στην οποίαν αυτή, η μητέρα, δεν είχε περιοριστεί να είναι η γυναίκα του ταξιαρχίτη, καθιστώντας με αυτό τον τρόπο την ζημιά ανεπανόρθωτη. Τι να απαντήσεις στην ερώτησή τους για την κανονικότητα που τους αρνούνταν; στην υποκείμενη επίπληξη για την παρατεταμένη απουσία;

Ύστερα από την άφιξη μιας επιστολής ή μετά από μιαν επίσκεψη ιδιαίτερα δύσκολη, στο πρόσωπό της αποτυπώνονταν όλη η σύγχυση εξ αιτίας της αδυναμίας της να κατορθώσει να της βγουν συγκεκριμένοι λογαριασμοί, και να διασφαλίσει τον τρόπο που ήδη εδώ και χρόνια είχε μάθει να δοσολογεί την σοφή της ορθολογικότητα ούτως ώστε να μπορεί να κρατάει μακριά τις ψεύτικες εναλλακτικές που της προσφέρονταν και μέσα στις οποίες είχαν υποπέσει πολλές άλλες συντρόφισσες.

Και μόνο κάποια που βρέθηκε, σε εκείνη την φυλακή-εργαστήριο, μπορεί να καταλάβει πόσο δύσκολο μπορούσε να είναι να βρεθεί το σημείο ισορροπίας ανάμεσα στο να αποτραβιέσαι από την λογική μιας παράλογης καθημερινότητας και να μην παραδίδεσαι στα βασικά.  Σε αυτό δεν υπήρχε άλλη που να της μοιάζει, όπως και στο να μπορεί να θέτει μαζί την ετοιμασία και την χαρά ενός πιάτου ριζότο να προσφέρει στην σύντροφο με την οποίαν θα γευματίσουν παρέα με την σταθερότερη έλλειψη διαθεσιμότητας να διαπραγματεύεται και να εμπορεύεται την ταυτότητα, την ιστορία της, τους συντρόφους της.

Όλα αυτά μαζί με την απλούστατη ευθύτητα της οποίας μόνον κάποια πρόσωπα είναι ικανά.

 

 

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s