ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

ΕΡΥΘΡΈΣ ΤΑΞΙΑΡΧΊΕΣ BRIGATE ROSSE, αθ

image

Η ταινία τέλειωσε.

Βγαίνοντας, συλλαμβάνει ένα σχόλιο: ρευστό. Είναι αλήθεια. Ίσως ενάντια στις ίδιες τις προθέσεις των δημιουργών, η διήγηση δεν μπόρεσε να δώσει απαντήσεις ξεκάθαρες. Στο πως μπορείς να βγεις από ένα παρελθόν επάνω στο οποίο έχει ήδη επιβληθεί ποινή αλλά που δεν σταματά να επιστρέφει, για παράδειγμα. Για το δράμα μιας σύγκρουσης που ολοκληρώθηκε μα που ακόμη δεν έχει βρει πολιτική λύση, ούτε για την μία ούτε για την άλλη πλευρά.  Και επάνω στην μάταιη αναζήτηση ενός δικού του υποκατάστατου σε προσωπικό επίπεδο, εκείνο το οποίο μπορεί να είναι μόνο ή η συγχώρεση ή η εκδίκηση.  Μαζί πάρα πολύ και πολύ λίγο.

Από την πλευρά της η πολιτική παραχώρησε ανταμοιβές και τιμωρίες και έραψε μιαν αλήθεια χρήσιμη μόνο για να κρατά ενδεχομένως όρθιο, σχεδόν μέρα με τη μέρα, ένα παρόν φτωχό, και με καταδικασμένο εις θάνατον κάθε κριτικό πνεύμα.

Και κανείς δεν φαίνεται πλέον να γνωρίζει πως να προσανατολιστεί στο παρόν, τόσο μεγάλη η απροσεξία με την οποίαν αξιώνουν να θαφτεί σε ένα σωρό από αχρείαστα ερείπια το νόημα συγκρούσεων που μόνο μέχρι χθες κινούσαν και κατηύθυναν τους πάντες.

Έχοντας θέσει στην σοφίτα τον παλαιό δυισμό, ξεσήκωσαν το κοινό αίσθημα μέχρι σημείου να καταστήσουν μη αναπαράξιμες φωνητικά σχέσεις όπως φίλος/εχθρός, ώστε να δοθεί χώρος στις ισχυρές έννοιες της διαφορετικότητας.

Και θα υπήρχε λόγος να χαιρόμαστε εάν δεν είχε τόσο λίγο διαπεραστεί ξανά ώστε να πέσει στην αδιάφορη θολότητα του όλα είναι ίδια, ενός πλουραλισμού δίχως συγκρούσεις.

Δίχως πλέον ικανότητα διάκρισης, εορτάστηκε η νίκη μιας επανάστασης με βολές θεαματικών αλλαγών βιτρίνας και στόχο την δυνατότητα παροχής υποστήριξης σε ένα έδαφος που δεν θα είναι κατηφορικό και να προχωρήσει. Λεπτή νίκη, γιατί κανείς δεν μπορεί να επανεκκινήσει από εκεί.

Όχι ο καθηγητής που έχει κι αυτός απ’ την μεριά του κάθε δίκιο, αλλά δεν ξέρει τι να το κάνει διότι αφέθηκε να δοκιμαστεί από την μονόπλευρη σχέση με μιαν πραγματικότητα υπερβολικά απλοποιημένη για να είναι αληθινή.

Όχι η γυναίκα, από την οποίαν κανείς δεν ζητά άλλο από διαβεβαιώσεις για την εγκυρότητα ενός διορθωτικού συστήματος που είναι μέχρι και ικανό να μισοκλείσει ξανά τις πόρτες της φυλακής σε δολοφόνους, για να δώσει πίσω στην κοινωνία άτομα μισά, που τα θέλει να μην σκέφτονται, να μην επιθυμούν, υπό έλεγχο και προστασία, απονομιμοποιημένα από τον πολιτικό λόγο.

Υπερβολικά τέλειοι για να είναι και ανθρώπινοι.

Compagna luna Σύντροφος σελήνη

Και να που τα νιάτα τελειώνουν. Ξεπέρασε τα σαράντα – ακόμη πέντε χρόνια… Και -το άλλο. Και – το όνειρο της ψυχής: επιτέλους να ενσαρκωθεί! Η δίψα για την ίδια -όχι για τον κόσμο των ιδεών, δίψα του χάους χεριών και χειλιών. Η δίψα για την ίδια -μυστική. Τελευταία. Ανήκουστη. Της ίδιας που προσπαθεί: υπάρχω; Το’”άλλο”; Είναι μόνο ένα μέσο για να φτάσεις στον εαυτό σου, ο τυφλός μας κινητήρας.

Marina Cvetaeva, Έρημοι τόποι

Ξαφνικά ο συνήθης σεληνιασμός μεταμορφώνεται σε μια αληθινή σύγχυση. Δεν ξέρω πλέον να μεταφράσω σε νόημα τα λόγια των άλλων. Ούτε να αναγνωρίσω την προέλευση των θορύβων τριγύρω. Ούτε το απρόοπτο, τις ευκαιρίες της στιγμής.

Τι κάνω εγώ εδώ? Κι εδώ τι είναι?

Είναι η πρώτη φορά που ξαναβρίσκομαι »έξω», και απλούστατα συμβαίνει να έχει γίνει βράδυ.

Έξω το βράδυ.

Δεν μου συνέβαινε εδώ και πολύ πολύ καιρό. Όμως αυτό το καταλαβαίνω μόνο αφού έχω εκτίσει μέχρι κατάστασης πανικού το συναίσθημα της απώλειας.

Οι σκιές, τα φώτα, οι αντανακλάσεις.

Σαν να ήμουν, ξαφνικά, ανίκανη να κινηθώ και να κοιτάξω και να δω και να αναγνωρίσω. Τα χρόνια των περιορισμένων χώρων που κατά τρόπο αφύσικο επισκεπτόμουν πάντοτε ημέρα με έκαναν να χάσω την χρήση κάποιων αισθήσεων και, αυτή την φορά, η εκλεπτυσμένη πρακτική να οσφραίνομαι γύρω δεν φτάνει για να θυμάμαι και ν’ αναγνωρίζω.

Τι άρωμα έχει η νύχτα?

Όχι αυτό της ευφορίας της μουσκεμένης γης.

Όχι εκείνο του πανικού της άνοιξης που έρχεται.

Όχι εκείνο των υποσχέσεων αγάπης στο φυλακισμένο κορμί.

Όχι εκείνο της νοστιμιάς του ψωμιού στο σπιτικό δέμα.

Για κάποια πράγματα σαν να μην έχω πλέον αναμνήσεις – και το πραγματικό μου επιτίθεται με όλη την βία της απόλυτης αλλοτριότητας.

Ποτέ δεν ένιωσα τόσο μακριά από το να είμαι σε θέση να βλέπω πού θα έπρεπε να βρίσκομαι, ώστε να αισθάνομαι ζωντανή και στη θέση μου. Αλλά γιατί συνεχίζω να πιστεύω στη συνέχεια πως έχω ακόμη και σήμερα μια θέση;

Να είμαι μοιάζει να μην είναι αρκετό.

Η προσπάθεια για ακύρωση και επαναφορά είναι αδύνατη. Ο καθένας έχει την ιστορία του και η προσπάθεια να την απομακρύνει από επάνω του, να την αποχωριστεί πρακτικά σημαίνει να μην υπάρχει. Πως όμως να συνδυάσεις το να είσαι ολόκληρη δίχως να βρίσκεσαι συνεχώς έξω απ’ το μέτρο; Σε μια διαφορετικότητα που μοιάζει ανίκανη να επικοινωνήσει. Που προκαλεί βλέμματα δίχως ειλικρίνεια ή απαντήσεις στα όρια της κοινοτοπίας, του στερεότυπου. Σαν να αναγκάζω, κάθε φορά, τον επόμενο από μένα, τον διπλανό μου, να χρησιμοποιήσει κάθε τέχνασμα για να αυτοσυντηρηθεί θέλοντας να παραμείνει προσκολλημένος στο δικό του νόημα για τον κόσμο. Κι έτσι συμβαίνει ο λόγος να πεθαίνει.

Αλλά αυτή τη φορά δεν μπορώ να περιοριστώ να δραπετεύω και να καταφεύγω στο χρονοντούλαπο του απρόσιτου μου. Όπως έμαθα να κάνω αφού η αναμονή της συνάντησης μου με τον έξω κόσμο μετατράπηκε στην αμηχανία κάθε δύσκολης επιστροφής.

 

 

 

Συνεχίζεται

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/05/compagna-luna/comment-page-1/#comment-13

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s