ένοπλη πάλη, lotta armata

Για το άρθρο στην εφημερίδα Repubblica, που αναφέρεται στις 5 ταξιαρχίτισσες που παραμένουν “ανυποχώρητες”

carcere prigione mani fg

Στις 31 ιανουαρίου που πέρασε η εφημερίδα Repubblica δημοσίευσε ένα άρθρο για πέντε ταξιαρχίτισσες, αποκαλώντας αυτές “ανυποχώρητες”. Πέντε γυναίκες έγκλειστες για περισσότερα από 30 χρόνια στη φυλακή της Latina. Το άρθρο, εκτός από το ότι είναι λανθασμένο σε κάποια σημεία, είναι ακραία καιροσκοπικό και σπεκουλάρει, συκοφαντεί επίσης την ζωή των πέντε συντροφισσών.

Για τους λόγους αυτούς αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να απαντήσουμε με ένα κείμενο που επιμελήθηκε ο Antonello Tidd, αντλώντας σημαντικά τμήματα:

Στο νούμερο της Repubblica, της 31ης ιανουαρίου, δύο δημοσιογράφοι, πρόθυμοι να ξεκινήσουν μια καριέρα αναρριχητών, ο Massimo Lugli και ο Clemente Pistilli μας διηγούνται γα 5 γυναίκες, ανυποχώρητες ταξιαρχίτισσες, τις αποκαλούν, έγκλειστες σε ένα τμήμα υψίστης ασφάλειας στη φυλακή της Latina για πάνω από 30 χρόνια. […]

Υπάρχουν τόσες πολλές εκτιμήσεις να κάνουμε, ως προς το γιατί της φυλακής, για την κατασταλτική λογική που καθοδηγεί τις ενέργειες, εκδικητικές κυρίως, του Καθεστώτος αυτής της χώρας. Κάποιος θα σκεφτόταν ότι αυτό γίνεται στο όνομα όλων μας, προκαλώντας τιμωρίες πρωτοφανούς βίας, όπως την αφαίρεση της ελευθερίας, παρά το γεγονός πως το καταστατικό του συντάγματος της τρέχουσας δημοκρατίας επιβάλλει μιαν υποχρέωση: «Οι τιμωρίες, οι ποινές δεν πρέπει να συνίστανται σε μεταχείριση αντίθετη προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, σε μεταχείριση αντίθετη προς το αίσθημα ανθρωπιάς» (αρθ. 27 του Συντάγματος). Και όσον αφορά τη συμπεριφορά απέναντι σε αυτές τις γυναίκες θα μπορούσαμε να συζητήσουμε επί μακρόν για το πόσο απάνθρωπος είναι ο τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίζονται.

«Unbreakable, Ανυποχώρητες, αμετανόητες. Κλεισμένες στο αιματηρό παρελθόν τους, προσκολλώνται με όλες τους τις δυνάμεις σε ιδανικά που πλέον έχουν γίνει κομμάτια, χρησιμοποιούν τη γλώσσα των χρόνων του μολυβιού, αποκαλεί «συντρόφισσα» η μία την άλλη και αρνούνται, με ακλόνητη εμμονή, οποιαδήποτε σχέση με τα θεσμικά όργανα και εκείνο που συνεχίζουν να ορίζουν «το αστικό Κράτος.» […] Ονομάζονται Susanna Berardi, Μαρία Cappello, Barbara Fabrizi, Rossella Wolf και Vincenza Vaccaro, έχουν όλες μια ποινή ισόβιας κάθειρξης στους ώμους και ένα βιογραφικό φτιαγμένο από συλλήψεις, εκτελέσεις, ανταλλαγές πυροβολισμών και αναλήψεις ευθυνών. Είναι γύρω στα εξήντα τους, δεν μιλούν με οποιονδήποτε αντιπροσωπεύει, κατά κάποιο τρόπο, έναν θεσμό και, κοιτάζοντας τες, φαίνονται ήσυχες κυρίες που πλησιάζουν στην τρίτη ηλικία, και που, κατά κάποιο τρόπο, προσέχουν την εμφάνιση και την φυσική τους κατάσταση (κάποιες δεν τα παρατάν απ’ το να μακιγιάρονται). Για τα υπόλοιπα, κλεισμένες ολοκληρωτικά στον εαυτό τους. «

Πάρα πολύ εύκολο να παίξει κάποιος με τον περιφρονητικό σαρκασμό, πάρα πολύ εύκολο να κοροϊδέψεις εκείνους που δεν μπορούν να απαντήσουν, ούτε έχουν την δυνατότητα του λόγου τους. Είναι το συνηθισμένο βρώμικο παιχνίδι αυτών των δημοσιογράφων που χλευάζουν ανθρώπινες ζωές, επειδή δεν προσαρμόστηκαν στα μικροπρεπή συστήματα επάνω στα οποία οι πολλοί κακογράφοι έχουν κόψει και ράψει την άθλια δουλική ύπαρξή τους στη βούληση της εξουσίας. Όχι μόνο χλευάζουν αυτές τις γυναίκες, χωρίς να προσπαθούν να μάθουν ή να καταλάβουν τα ιδανικά τους, αλλά η προσβολή πηγαίνει παραπέρα:

«Θα μπορούσαν να βγουν από τη φυλακή, υπό επιτήρηση ή να αντλήσουν εύκολα τα οφέλη του νόμου ή προσωρινές άδειες με μια απλή αίτηση, αλλά καμία από αυτές δεν το κάνει. Λαχταρούν διακαώς τον ένοπλο αγώνα, επαινώντας την επανάσταση, ταμπουρώνονται πίσω από συνθήματα που έχουν πλέον ξεθωριάσει από το χρόνο, παρά το ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πρώην συντρόφων τους, εκείνοι που είχαν πάρει τα όπλα όπως και τόσοι άλλοι μιας χαμένης γενιάς, είναι πλέον ελεύθεροι, μεταξύ των μετανιωμένων, αυτών που διαχώρισαν τη θέση τους, αυτών που έλαβαν χάρη , αυτών που συνεργάστηκαν με την δικαιοσύνη. «

Θα μπορούσαν να ρωτήσουν και να πληροφορηθούν, οι κύριοι δημοσιογράφοι, να διαβάσουν κάποιο βιβλίο, να μάθουν για τις δραστηριότητες, τους στόχους και τα ιδανικά αυτής που αποκαλούν «χαμένη γενιά» η οποία έχει εδώ και πολύ καιρό αφηγηθεί και αναλύσει τις διαδρομές της για να κάνει γνωστά αυτά που ήθελε να επιτύχει και γι αυτά που αγωνίζονταν .

Είναι αλήθεια, οι περισσότεροι από αυτούς και εκείνες που πέρασαν μέσα από αυτά τα μέρη, τα τόσο άθλια μέρη δίχως ζωή ούτε χρόνο που είναι οι φυλακές, σήμερα είναι ελεύθεροι. Αλλά όχι επειδή μετάνιωσαν ή διαχώρισαν τη θέση τους, ή έλαβαν χάρη ή συνεργάστηκαν με τη δικαιοσύνη, αυτό είναι ένα ψέμα. Η πλειοψηφία βγήκε από τις φυλακές με την πλάτη ίσια και το κεφάλι ψηλά, χωρίς να αρνείται τη συλλογική πορεία τους, χωρίς να δώσει τίποτα σε αντάλλαγμα, ως σύντροφοι και συντρόφισσες, χρησιμοποιώντας τους υπάρχοντες νόμους. Σίγουρα, βγήκαν μετά από 30 χρόνια, ή κάτι λιγότερο, που πέρασαν μέσα σε αυτά τα απάνθρωπα μέρη και πήραν ξανά τη θέση τους μέσα στην κοινωνική σύγκρουση που χαρακτηρίζει την σημερινή πραγματικότητα. Αυτές οι πέντε συντρόφισσες αισθάνονται ότι δεν θέλουν να κάνουν χρήση αυτών των νόμων, έχουν τους λόγους τους.

«Η Nadia Fontana, η διευθύντρια της φυλακής, αρνείται ευγενικά, αλλά σταθερά, κάθε συνομιλία με τους δημοσιογράφους. Ωστόσο, οι επτά έγκλειστες «πολιτικές», τουλάχιστον ιδεολογικά, ποτέ δεν κατέθεσαν τα όπλα τους και να είναι και σήμερα ένας κίνδυνος. «

Εάν ωσάν δημοσιογράφοι θέλετε να αντιμετωπίσετε αυτά τα ζητήματα, καλώς, να ζητήσετε να δοθεί ο λόγος σε αυτές τις φυλακισμένες, Susanna Berardi, Μaria Cappello, Barbara Fabrizi, Rossella Lupo και Vincenza Vaccaro. Οι διαχειριστές των φυλακών θα σας πουν ότι αυτό δεν είναι δυνατό να γίνει, ότι ο λόγος σε αυτές απαγορεύεται να δοθεί, καλώς, τότε θα πρέπει να παλέψετε για να καταφέρετε να δοθεί σε αυτές τις πέντε συντρόφισσες ο λόγος ώστε να μπορέσουν να μιλήσουν για τις επιλογές τους, δεν θα μιλάτε εσείς γι αυτές, στην θέση τους. Εάν δεν είστε σε θέση να το πράξετε, συνεχίστε να παραμένετε στην άγνοια σας, αλλά κάντε το ήσυχα, σιωπήστε.

Οι συντρόφισσες είναι πλέον στη φυλακή για πάνω από 30 χρόνια και πρέπει να πω με μεγάλη λύπη ότι και η σιωπή μας είναι εκκωφαντική. Υπάρχουν συντρόφισσες και σύντροφοι οι οποίοι αυτά τα χρόνια είναι και πάλι σε κινητοποίηση, έχουν συλλέξει εισφορές για τις συντρόφισσες και τους συντρόφους μας στη φυλακή (πολιτικούς κρατούμενους) που έστειλαν στην Latina, στο Τέρνι (όπου μεταξύ άλλων οι σύντροφοι αγόρασαν έναν εκτυπωτή) στην Nadia Lioce στην L’Aquila (το έμβασμα κόλλησε για πάνω από ένα χρόνο από τον εποπτικό δικαστή, αλλά τελικά έφτασε), στο Siano (τώρα οι σύντροφοι του Siano είναι όλοι στην Αlessandria).

Nα θυμίσουμε επίσης ότι από τους κρατούμενους τρεις βρίσκονται σε καθεστώς ειδικών ρυθμίσεων 41bis. H Nadia Lioce, o Marco Mezzasalma και o Roberto Morandi, με περιορισμούς, απαγορεύσεις … και υπάρχουν μερικές εκστρατείες στις οποίες σας προσκαλώ να συμμετάσχετε όπως: οι Σελίδες κατά των βασανιστηρίων, Pagine contro la tortura.

 

 

Articolo Osservatoriorepressione

Articolo Repubblica

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s