ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Αρχές δεκαετίας του ’90- εκ προμελέτης, και The Handmaiden 아가씨 (Main Theme) by Yeong-wook Jo

ΣΑΒΒΑΣ ΞΗΡΟΣ, Η μέρα εκείνη-1560 ώρες στην εντατική

Γνώση. Η διαχείριση της, όπλο στα χέρια του κάθε δυνάστη. Και το πιο ακριβοπληρωμένο εμπόρευμα η μετάδοση της που ευτυχώς, δεν μπορούν, τελικά, να περιορίσουν

Κοιτάω στον πίνακα τις βαθμολογίες των γραπτών. Υπάρχει δίπλα ένα σημείωμα, ότι πρέπει να έρθω σε συνεννόηση με τη Γραμματεία. Για κάποιους δικούς μου λόγους, έδωσα εξετάσεις λαθραία, με άλλο όνομα. Στο κάτω κάτω, οι σπουδές είναι δικαίωμα όλων. Που το ασκούν, βέβαια, μόνο όσοι, κατά κανόνα φτύνοντας αίμα, πληρούν τις οικονομικές προϋποθέσεις. Ξεκίνησα σαν ακροατής στην Καλών Τεχνών. Οι θετικές επιστήμες όμως, εκτός από την πρακτική αξία, έχουν κι αυτές τη μαγεία τους.

Βρίσκομαι στο Πολυτεχνείο, στη μικρή αίθουσα με το τελευταίο του απόκτημα, τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, που άρχισαν να εισβάλλουν δυναμικά στη ζωή μας. Παρατηρώ τους φοιτητές, την εξειδίκευση, τον καταμερισμό της γνώσης. Σε τι διαφέρει, αναρωτιέμαι, κάποιος με προσαρμοσμένη στις ανάγκες της αγοράς εκπαίδευσης, από εκείνο τον αγράμματο, που κατέχει ότι ακριβώς του είναι αναγκαίο για την επιβίωση;

Παρατηρώ τον τρόπο διδασκαλίας, που προβάλλει την κατευθυνόμενη μόρφωση σαν την ιδανικότερη για ενεργούς καταναλωτές, που συσσωρεύει αδιάκριτα στεγνές πληροφορίες, αδιαφορώντας για τη δια-μόρφωση. Τι όφελος μπορεί να έχει, πόσο μπορεί να συνεισφέρει στο σύνολο κάποιος με πλήθος γνώσεων, αλλά με διεφθαρμένο ή έστω ακαλλιέργητο χαρακτήρα;

Mπαίνω στο αμφιθέατρο, κοιτώντας γύρω αφηρημένα. Πόσες παραστάσεις, πόσοι διαφορετικοί κόσμοι, πόσοι άνθρωποι κι όμως δεν παρατηρώ παρά μόνο ότι επιβεβαιώνει τη σκέψη μου και σίγουρος πια ότι κατέχω την αλήθεια, υψώνω τείχη, ζώντας μέσα στη δική μου πραγματικότητα. Με απάθεια και αποχαύνωση, αφήνω πλαστά ή δυσανάλογα διογκωμένα συναισθήματα να με διαμορφώνουν τυχαία, ώστε το υποσυνείδητο, που μέσω αυτών αντιλαμβάνεται τον κόσμο, να τα απορρίπτει ή να τα αποδέχεται επιπόλαια κι έτσι ανάλογα να καθορίζει τη σκέψη, το νου, να κατευθύνει τη ζωή.

Από ένα σκουπιδάκι πριν που είχε το νερό, προτίμησα τη δίψα. Κι ο μολυσμένος αέρας, πολλές φορές είναι ανυπόφορος. Πόσα σκουπίδια φτάνουν στης ψυχής τα βάθη, που οι αισθήσεις, κάθε στιγμή συλλέγουν ανεξέλεγκτα, κι αυτά στο τέλος καθορίζουν την ύπαρξη μας. Πόσο εύκολα συρόμαστε με τον καταιγισμό πληροφορίας και εικόνας, ανυποψίαστα θύματα σε κάθε επιβουλή. Οι αρετές, ο πολιτισμός, ότι είχαν κατακτήσει οι αρχαίοι, έχουν πεθάνει. Αυτό που μένει, η απαλλαγμένη από κόπους ραθυμία, η ιστορική λήθη, η εξειδικευμένη άγνοια.

Είναι το πανεπιστήμιο άραγε ναός της Αθηνάς; Τόπος συνάντησης ανθρώπων με κοινούς στόχους; Εκκολαπτήριο κοινωνικά χρήσιμων πολιτών; Ή μήπως ο χώρος όπου το σύστημα αναπαράγει τον εαυτό του, το μέρος όπου κάμπτεται ο νεανικός ενθουσιασμός. Γιατί όσο υπάρχει έστω και μια σπίθα του, κάθε ελπίδα και προσδοκία για αλλαγή θα παραμένει ζωντανή. Όσο κι αν προσπαθεί με σπυδή ο εχθρός, να κάνει κάθε διέξοδο να φαντάζει ουτοπία.

 

 

 

The soaring euphoric theme comes from Chan-Wook Park’s magnificent drama about the deep love and connection between two young women in Japanese occupied Korea.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s