ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Mάρτυρες – Γύρω στο ’83, και Χαμένος ήχος

ΣΑΒΒΑΣ ΞΗΡΟΣ, Η μέρα εκείνη-1560 ώρες στην εντατική

Κάθομαι στο καβαλέτο και ζωγραφίζω. Μετά από πολλές περιπέτειες, κατέληξα σ’ αυτό που γνωρίζω καλύτερα. Αγιογραφία. Η παράδοση μας, η τέχνη ως συνέχεια της αρχαίας ελληνικής ζωγραφικής, με τρόπο και τεχνικές που μεταδίδονται από στόμα σε στόμα ανά τους αιώνες και αντανακλούν τις εσωτερικές ανάγκες κάθε γενιάς και εποχής.

Μια παράδοση, από τις απλές, λιτές τετράχρωμες τοιχογραφίες της κλασσικής αρχαιότητας, που εξυμνούν τη φυσική ομορφιά, με τρόπο που μόνο κάτω από το πρίσμα της ιονικής φιλοσοφίας θα μπορούσε να ερμηνευτεί, ως τα φαγιούμ, που με μια ελπίδα μυστική αποτυπώνουν τη χαρά της ζωής, με το βλέμμα τους να φαντάζει σαν υπερκόσμια γέφυρα μεταξύ ζωντανών και νεκρών, ως την αγιογραφία.Την τέχνη που με τις αντιθέσεις, το έντονο μεσημεριανό φως, την ανάστροφη προοπτική, τα ταπεινά χρώματα,αποκαλύπτει τους κανόνες ενός διαφορετικού κόσμου, τον οποίον δεν περιγράφει, αλλά με απλούς συμβολισμούς »ιστορεί», διδάσκει, κατευθύνοντας το νου σε μια εσωτερική αναζήτηση. Μια τέχνη φωτισμένη με κερί, κι όμως τόσο διαυγής.

Ζωγραφίζω με ηρεμία. Έχω μπροστά μου την εικόνα του Αϊ-Γιώργη.Την ίδια ώρα στην πατρίδα του την Παλαιστίνη, στο Λίβανο, δίπλα μας, στα προσφυγικά στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα, ο Αριέλ Σαρόν σφάζει αμάχους. Εμείς εδώ καθόμαστε και φιλοσοφούμε, κάνουμε σχέδια, κριτικάρουμε εκ του ασφαλούς, νομίζοντας ότι όλα θα είναι όπως τώρα, επίπεδα και ομαλά. Κάποιοι, πολύ κοντά μας, δεν μπορούν να ονειρευτούν ούτε για την επόμενη στιγμή.

Ποιος άραγε θα μπορούσε να ξυπνήσει ένα πρωί και να πει, να αναφωνήσει: »τι ωραίος που είναι ο κόσμος! Ας έμενε έτσι για πάντα!» αν δεν είναι κάποιος, που κερδίζει πάνω στο πτώμα αυτού του κόσμου. Σε μια γυάλινη δυτική ευημερία, στην »κοινωνία της αφθονίας», που για να επιβιώσει, να παραμείνει ανέγγιχτη πρέπει να τρέφεται ακατάπαυστα με πολέμους. Απαιτεί το σώμα όχι μόνο των αμάχων αλλά, πολύ χειρότερο, το αίμα νέων πάνω στην ακμή τους, πάνω στην πιο δημιουργική τους ηλικία, την ώρα που μπροστά τους ανοίγεται το μέλλον. Άραγε, αν ζούσε στην εποχή μας ο Θησέας, σε ποια χώρα θα αναζητούσε τον Μινώταυρο;

Βλέπω ξανά τον Αϊ Γιώργη, τον ελευθερωτή των αιχμαλώτων και υπερασπιστή των φτωχών. Ο Περσέας, η Αριάδνη, η Μέδουσα, ένας μύθος ενσωματωμένος στο βίο του. Ο δράκος, που απαιτεί ανθρώπινη σάρκα για να συνεχίσει να υπάρχει, αντιμάχεται με λύσσα, γαντζωμένος πάνω στη χέρσα γη. Τόσοι στρατηλάτες στις εικόνες,τόσα φονικά όπλα, τόσοι άγιοι μάρτυρες.

 

1986

Στίχοι:  

Κώστας Κινδύνης

Μουσική:

Σταύρος Ξαρχάκος

Μην επιμένεις άλλο πια Μαρία
εκείνη την παλιά φωτογραφία
απ’ όνειρα παλιά ν’ αδειάσει ο τοίχος
είναι παλιός, είναι χαμένος ήχος.

Και θέλει νιάτα και καρδιά η ελευθερία
μην επιμένεις άλλο πια Μαρία
μην επιμένεις άλλο πια, άλλο πια, άλλο πια, Μαρία.

Μας βασανίζει του καιρού μας η ανία
κλείσαν τα σύνορα του κόσμου μας Μαρία,
και τα συνθήματα γινήκαν μόνο λέξεις
εδώ που φτάσαμε δεν έχεις να διαλέξεις.

Είμαστ’ απ’ έξω απ’ αυτήν την ιστορία
μη με πικραίνεις άλλο πια Μαρία,
μη με πικραίνεις άλλο πια, άλλο πια, άλλο πια, Μαρία.

Μην επιμένεις άλλο πια Μαρία
να με θυμάσαι στον ΕΛΑΣ επιλοχία
τα χρόνια δεν τα παίρνεις πίσω
ήρθ’ ο καιρός, ήρθ’ ο καιρός πια να τη σκίσω.

Εκείνη την παλιά φωτογραφία
μη με πικραίνεις άλλο πια Μαρία,
μη με πικραίνεις άλλο πια, άλλο πια, άλλο πια, Μαρία

Μανώλης Μητσιάς

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s