ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Φωτιά στους μέτριους – Fuoco ai mediocri di Giuseppe Milazzo

Το βιβλίο,  (Hellnation libri, Red Star 2016) διηγείται μια παράξενη ιστορία, αλλά με τον τρόπο της συλλογική ιστορία, κάποιων παιδιών που μεγάλωσαν στους δρόμους των προαστίων και της επαρχίας, ανάμεσα στις κερκίδες των γηπέδων ή σε εκείνες τις γειτονιές όπου, κάθε μέρα, ήταν και είναι μια μάχη. Το κεφάλαιο που κλείνει το βιβλίο ανοίγει με αυτά τα λόγια: »Το πρώτο βήμα που σε φέρνει στην ηλικία ενήλικα είναι να καταλαβαίνεις ότι μερικές από τις αξίες με τις οποίες ήσουν δεμένος παραμένουν μάταιες μουντζούρες στο χαρτί. Ανάμεσα στα ιδανικά που το μυαλό θρέφει και την αηδία που είναι η πραγματικότητα υπάρχει πάντα μια διαφορά αγεφύρωτη, μέχρι σημείου να μαραθούν τα πιο εμπρηστικά όνειρα, διαλυμένα σε τέφρα πριν μπορέσουν να γίνουν φωτιά. »

 

στις 07 Mαρτίου 2017.

Ο Liucs αξιολογεί το βιβλίο  “Fuoco ai mediocri” ,»Φωτιά στους μέτριους» του Giuseppe Milazzo

Τα καλύτερα βιβλία είναι αυτά που καταφέρνουν να σου χαρίσουν συναισθήματα, ειδικά όταν σε αυτά βλέπεις ξανά αυτή που θα μπορούσε να είναι η ιστορία σου, και η φαντασία γίνεται μνήμη. Η πρώτη αντίδραση που είχα μόλις τέλειωσα την τελευταία λέξη της τελευταίας σελίδας ήταν να καλέσω φίλους, μεταξύ των ultras και των συντρόφων, για να περιγράψω τα συναισθήματα, τις αντιδράσεις και τη διάθεση που αυτό το κείμενο μου άφησε.

ο Giuseppe Milazzo με το βιβλίο Φωτιά στους μέτριους (libri Hellnation, Red Star 2016) βάζει το μαύρο επάνω στο άσπρο για εκείνη που θα μπορούσε να είναι η ιστορία του καθενός από εμάς, μεγαλωμένοι στους δρόμους των προαστίων και της επαρχίας, στις κερκίδες των σταδίων (για εκείνους που έχουν μια κάποια ηλικία ίσως να τις θυμούνται ακόμα!) ή σε εκείνες τις γειτονιές όπου, κάθε μέρα, ήταν και είναι μια μάχη ενάντια σε έναν τρόπο επιβολής ενός συγκεκριμένου τρόπου να σκέφτεσαι την κοινωνία.

Ένα βιβλίο που διαμέσου της άμεσης γλώσσας του, σκληρής, κόρης του δρόμου, εκθέτει όλα εκείνα τα αναγκαία και ουσιαστικά συναισθήματα για την αφήγηση μιας ιστορίας που είναι συλλογική.

Ιστορίες που φαινομενικά θα μπορούσαν να είναι άσχετες μεταξύ τους, αλλά στην πραγματικότητα βλέπουν τον δρόμο ως κοινό παρονομαστή. Βλέπουν μια γειτονιά, την πλατεία και τους δρόμους της, εκείνα τα κτίρια, όπου το να καταλάβεις διαμερίσματα είναι η καθημερινότητα, όπου υπάρχει και παραμένει ακόμα μια αίσθηση επανοικειοποίησης, πνεύμα επιβίωσης και εκείνη η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων που μετατρέπεται σε οργή όταν οι νομικίστικες λογικές και ασφάλειας προσπαθούν να αποκαταστήσουν την καθεστηκυία τάξη.

«Όταν η απελπισία δεν έχει πλέον μια χαραμάδα, μια αχτίδα διαφυγής, γίνεται αιματηρή εξέγερση.»

Μετά υπάρχει το στάδιο, πέταλο ή σκαλοπάτια, και οι κερκίδες του.

Eκείνη η σπίθα, μια τρελή ιδέα, η οποία οδηγεί σε σχηματισμό μιας ομάδας, να βρισκόμαστε σε έναν κοινό χώρο μέσα σε εκείνους τους ίδιους δρόμους, δίπλα στις τοιχογραφίες, σαφές μήνυμα προς την αντίθετη πλευρά και τους αντιπάλους. Τα πρώτα ταξίδια εκτός έδρας, με μεγάλες δυσκολίες και πολλές θυσίες. Άγρυπνες νύχτες να σκεφτόμαστε τις οργανωμένες δυνάμεις των υποστηρικτών, των οργανωμένων οπαδών του εχθρού, ειδικά εκείνες στο βορρά, τις πιο δύσκολες αλλά και τις πιο όμορφες και συναρπαστικές.

 

Ιστορίες πραγματικής ζωής, που βιώθηκε πραγματικά σε όλη τη διαδρομή, πέρα ως πέρα, που σε κάποιο σημείο, όμως, σε κάνει να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις μεγαλώσει. Ο χρόνος σε έκανε έναν άλλον.

Το κεφάλαιο που κλείνει το βιβλίο ανοίγει με αυτά τα λόγια: «Το πρώτο βήμα που σε φέρνει σε ηλικία ενήλικα είναι ότι αντιλαμβάνεσαι ότι μερικές από τις αξίες με τις οποίες ήσουν δεμένος παραμένουν μάταιες μουντζούρες στο χαρτί. Ανάμεσα στα ιδανικά που το μυαλό θρέφει και την αηδία που είναι η πραγματικότητα υπάρχει πάντα μια διαφορά αγεφύρωτη, μέχρι σημείου να ξεθωριάσουν τα πιο εμπρηστικά όνειρα, που διαλύονται  σε στάχτη πριν μπορέσουν να γίνουν φωτιά. «

Σαφής και συγκεκριμένη ανάλυση της εξέλιξης αυτού του κόσμου που είναι ο κόσμος μας, που διαπερνάται από την απογοήτευση της πολιτικής και εκείνης ενός ποδοσφαίρου αγνώριστου, που δεν είναι πλέον δικό μας, η συνειδητοποίηση ότι μέσα σε αυτούς τους κόσμους σε αποσύνθεση, ακριβώς για να συνεχίσουμε να νιώθουμε την αίσθηση του ανήκειν και να αντιμετωπίσουμε την παρούσα κατάσταση των πραγμάτων, δεν μπορούμε πλέον να σταθούμε εκεί μέσα .

Ειλικρινής, και επιστρέφω στις λέξεις που έχουν ανοίξει αυτή την αξιολόγηση, η Φωτιά στους μέτριους θα μπορούσε να είναι η ιστορία της ζωής μου, η ιστορία του καθενός από εμάς. Ιστορίες όπου η ζωή και ο χρόνος σε κάνουν να συνειδητοποιείς ότι κάθε δράση και κάθε επιλογή έχουν ένα «νόημα» που είναι στο χέρι μας να το δώσουμε, αλλά πάνω απ ‘όλα ότι «η ζωή είναι μια στιγμή,» και ότι πρέπει να αγωνιζόμαστε για να αποσπάσουμε από αυτήν τη χαρά σε κάθε δευτερόλεπτο.

 

http://www.commonware.org/index.php/gallery/750-fuoco-ai-mediocri

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s