διανόηση

Μοναχικότης και απομόνωσις.

Ο Ήλιος είχε δύσει και τα όμορφα σχήματα των δέντρων προβάλλονταν σκοτεινά πάνω στο φόντο τ’ ουρανού που είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει. Το πλατύ, δυνατό ποτάμι ήταν γαλήνιο και ακίνητο. Το  φεγγάρι μόλις είχε φανεί στον ορίζοντα. Ανέβαινε αργά- αργά ανάμεσα σε δυο μεγάλα δέντρα, αλλά δεν έριχνε ακόμα καμιά σκιά.

Ανηφορίσαμε την απότομη όχθη του ποταμού και πήραμε το μονοπάτι που περίζωνε τα πράσινα χωράφια. Το μονοπάτι αυτό ήταν ένα πολύ αρχαίο πέρασμα. Πολλές χιλιάδες είχαν περάσει απ’ αυτό και ήταν πλούσιο σε παραδόσεις και σε σιωπή. Στριφογύριζε ανάμεσα σε αγρούς και σε μάγγο, σε οξυφοινικιές και εγκαταλελειμένους ναούς. Πιο πέρα απλώνονταν μεγάλες εκτάσεις κήπων, και τα μοσχομπίζελα γέμιζαν με ηονικό άρωμα τον αέρα. Τα πουλιά κούρνιαζαν για τη νύχτα, και ένας μεγάλος νερόλακκος άρχιζε να καθρεφτίζει τ’αστέρια. Η φύσις εκείνο το βράδυ δεν επικοινωνούσε με τους ανθρώπους. Τα δέντρα στέκονταν σαν σε απόσταση. Είχαν αποτραβηχτεί μέσα στη σιωπή τους και στο σκοτάδι τους. Μερικοί χωρικοί πέρασαν φλυαρώντας πάνω στα ποδήλατα τους κι ύστερα απλώθηκε και πάλι βαθιά σιωπή και η γαλήνη εκείνη που έρχεται όταν όλα τα πράγματα μένουν μοναχά.

Αυτή η μοναχικότης δεν είναι οδυνηρή, γεμάτη φόβο μοναξιά. Είναι η μοναχικότης του »Είναι». Είναι αδιάφθορη, πλούσια, πλήρης. Εκείνη εκεί η φοινικιά δεν έχει άλλη ύπαρξη εκτός από το ότι είναι ο εαυτός της. Τέτοια είναι αυτή η μοναχικότης. Είναι κανείς μονάχος σαν τη φωτιά, σαν το λουλούδι, αλλά δεν έχει επίγνωση της αγνότητος και της απεραντοσύνης αυτής της μοναχικότητος. Τότε μόνο μπορεί κανείς να επικοινωνήσει αληθινά, όταν υπάρχει μοναχικότης. Το να είναι κανείς μοναχικός δεν είναι το αποτέλεσμα ασκήσεως ή κλεισίματος στον εαυτό μας. Η μοναχικότης είναι η κάθαρσις απ’ όλα τα κίνητρα, όλες τις επιδιώξεις της επιθυμίας, όλους τους σκοπούς. Η μοναχικότης δεν είναι ένα τελικό προϊόν του νου. Δεν μπορείτε να επιθυμήσετε τη μοναχικότητα. Μια τέτοια επιθυμία είναι απλώς μια διαφυγή από τον πόνο του να μην είναι κανείς ικανός να επικοινωνήσει.

Η μοναξιά, με το φόβο της και τον πόνο της, είναι απομόνωσις, η αναπόφευκτη δράσις τους εαυτού. Αυτή η πορεία της απομονώσεως, είτε εκτεταμένη, είτε περιορισμένη, προκαλεί σύγχυση, σύγκρουση και θλίψη. Η απομόνωσις ποτέ δεν μπορεί να γεννήσεις τη μοναχικότητα. Πρέπει να παύσει το ένα, για να υπάρξει το άλλο. Η μοναχικότης είναι κάτι το αδιαίρετο και η μοναξιά είναι χωρισμός. Αυτό που είναι μοναχικό είναι ευλύγιστο και για αυτό διαρκεί. Μόνο το μοναχικό μπορεί να επικοινωνήσει με κείνο, που δεν είναι αποτέλεσμα αιτίας, με το απροσμέτρητο. Για το μοναχικό, η ζωή είναι αιώνια. Για το μοναχικό, δεν υπάρχει θάνατος. Το μοναχικό δεν μπορεί ποτέ να παύσει να υπάρχει.

Το φεγγάρι μόλις είχε φανεί στην κορφή των δέντρων και οι σκιές ήταν πυκνές και σκοτεινές. Ένα σκυλί άρχισε να γαυγίζει καθώς περνούσαμε το μικρό χωριό και γυρίζαμε πίσω κατά μήκος του ποταμού. Το ποτάμι ήταν τόσο ακίνητο ώστε τα νερά του καθρέφτιζαν τ’ αστέρια και τα φώτα της μεγάλης γέφυρας. Πάνω ψηλά στην όχθη μερικά παιδιά στέκονταν και γελούσαν, κι ένα μωρό έκλαιγε. Οι ψαράδες καθάριζαν και κουλούριαζαν τα δίχτυα τους. Ένα νυχτοπούλι πέταξε πλάι μας σιωπηλά. Κάποιος άρχισε να τραγουδά στην άλλη όχθη του πλατιού ποταμιού και τα λόγια του ήταν καθαρά και διαπεραστικά. Και πάλι η μοναχικότης της ζωής που διαπερνά τα πάντα.

Στοχασμοί πάνω στη ζωή μας - Σειρά Α´

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s